Cory Wong @ Ancienne Belgique (AB): Messcherp meanderen

Het is nog maar zestien maanden geleden dat Cory Wong de vorige keer in de Ancienne Belgique stond, maar sindsdien bracht hij maar liefst vier albums uit (waarvan weliswaar drie live-albums), dus moest hij wel terugkomen. Dat de Brusselse Ancienne Belgique blijkbaar tot een van zijn favoriete locaties behoort, zal misschien ook meegespeeld hebben. In elk geval had de Amerikaan niet veel meer te bewijzen en leken de meeste bezoekers goed op de hoogte van wat Cory te bieden zou hebben. Toch was de zaal niet helemaal uitverkocht en zou meneer Wong niet altijd all-in gaan voor zijn fans. Hij speelde maar twee bekende liedjes, waarvan één uit zijn andere band Fearless Flyers en geen enkele van de band waar hij zijn blijvend succes aan te danken heeft, Vulfpeck. Zijn kenmerkende speelstijl had hij gelukkig wel meegenomen en dat was voor de meesten ruim voldoende.

Tijdens het voorprogramma stond de zaal al goed gevuld en dat mocht ook wel, Couch bracht namelijk een vibe die precies overeenkwam met die van de hoofdact. De zevenkoppige band uit Boston bestaat uit een drummer, keyboardist, bassist, gitarist, trompetist, altsaxofonist en zangeres. Met dit stevig arsenaal speelde de band zowat alles wat je met die line-up aanvangen kan, zijnde poppy incarnaties van rock, funk, r&b en soul. Hoewel ze hun debuut-ep in corona-isolatie moesten fabriceren, lijken ze goed op weg om Cory Wong qua luistercijfers bij te benen. Dat zelfvertrouwen zag je ook op het Brusselse podium, waar ze een feilloze set speelden. Het publiek moest weliswaar nog wat opwarmen, maar tijdens de laatste twee songs voelde de ambiance compleet.

Cory Wong zit momenteel ongeveer in een derde van zijn Europese Tour, en dus kunnen we tegelijk stellen dat de groeipijnen eruit zijn en dat de batterijen nog voldoende opgeladen moeten zijn. De New Yorker heeft trouwens altijd energie genoeg. Naast zijn vele releases is hij ook vaak te zien op talkshows, podcasts en zijn eigen productieve sociale mediakanalen. Hij werkte al samen met namen van Gene Simmons tot Bootsy Collins en is dus gekend met de groten der aarde. Soms bestaat zijn band uit tien leden, maar vandaag waren het er maar negen. Enkel Dan White (op baritonsax) speelde niet op het studioalbum The Lucky Ones uit 2023. De andere en dus langdurige leden zijn Alexander Bone op tenorsax, Ken Holmen op altsaxofoon, dwarsfluit en klarinet, Jay Webb op trompet, Michael Nelson op trombone, Kevin Gastonguay op piano, Yohannes Tona op basgitaar en Petar Janjić op de drums. Cory Wong kwam echter zijn nieuwste album Starship Syncopation voorstellen en daar komen al deze mensen gek genoeg niet eens op voor. Dat komt natuurlijk doordat het samen met Jules Buckley geschreven is en uitgevoerd met zijn Nederlandse Metropole Orkest. Al dan niet daardoor passeerden slechts drie nieuwe nummers de revue.

Het gordijn hing nog voor het podium toen Cory Wong al shreddend het podium opkwam. De hoge energie en potige podiumpresentatie waar het ensemble voor bekend staat, was daarmee meteen duidelijk. Cory Wong heeft een heel losse pols waarmee hij zijn leads zo snel kan aanslaan dat het bijna puur ritme wordt. Dit zorgt, telkens wanneer hij dat wil, voor heel indrukwekkende en coole momenten. Na twee van dit soort partysongs, ging het tempo bij “Patrouille de France” wat gaan liggen. Dit maakte ruimte voor een kat- en muisspel tussen de gitaar en keyboard. Op “Direct Flyte” was het de beurt aan de brass-sectie die met meerdere voicings de bovenhand kreeg. Daartussen volgden om beurt enkele solo’s, met name van de bariton en de bas. Op de volgende twee nummers moest Ken Holmen een heel jazzorkest vertegenwoordigen. Dit kon hij gelukkig door eerst zijn dwarsfluit en dan zijn klarinet boven te halen. Zo klonken deze songs helemaal ok, terwijl Cory Wong verrassend vaak in de schaduw bleef staan. Het was trouwens de eerste keer ooit dat “King Bozzi” live gespeeld werd.

Met “Home” maakte de energie uit het begin volledig plaats voor rustiek en mysterie, met een rooktapijt op de podiumvloer en een pauze tot in de coulissen voor de blazers. Dit was voor het publiek ook meteen een voldoende cue om de nodige omstaanders en WhatsApp-groepen in te lichten over al het wereldnieuws en de laatste fait divers. Gelukkig legde Cory Wong de set stil om de locatie kort te bedanken en Tema Siegel van Couch op het podium te roepen voor het eerste hitje. Daarna volgde nog een cover van een klassieker uit de jaren zeventig waarbij ze alles gaf en zelfs fysiek door de knieën zakte. Het bracht de energie er terug wat in, al zij het minder intens dan bij het begin. “305” haalde de gelaten sfeer dan weer terug, met een gitaarsolo vol wah-effect die synchroon met blazers liep (zoals op het nieuwe album). Hier begon een kantelpunt waarbij de groove langs de ene kant voor het eerst spontaner werd, maar waar de muziek bijna in een opsomming van overdadige solo’s overliep.

Cory Wong is in de eerste plaats een showman en dan pas een muzikaal genie. Hij verkoopt een feestje en wanneer hij vooraan staat, kijkt hij specifiek naar delen van het publiek om reacties uit te lokken, in plaats van zich te laten leiden door het gevoel. Zijn ensemble straalt een bestudeerde nonchalance uit waardoor het aannemelijk lijkt dat de hele show tot op iedere noot voorbereid is. De volgende drie nummers brachten het tempo geleidelijk aan weer naar omhoog, waarbij de keys, altsax en drummer meermaals soleerden alsof hun leven ervan afhing. Ook de bassist, trombone en tenor kwamen aan de beurt, zodat we iedereen minstens eenmaal gehad hadden. Hierbij dringt zich hét knelpunt met Cory Wong op: hij heeft weinig écht goede songs. Al deze nummers klinken als intro’s, voorrefreinen en bruggen aaneen geplakt zonder einddoel.

Cory Wong werd bekend toen hij in 2013 een half jaar jamsessies speelde bij Dr. Mambo’s Combo met drummer Michael Bland and bassist Sonny T, bekend uit The New Power Generation van Prince. Hier zou het voor hem ‘geklikt’ hebben en al snel werd hij gevraagd bij Vulfpeck. Hoewel het technisch kunnen van Wong en co uitmuntend is, hanteren zijn idolen echter andere technieken om tot goede songs te komen. Zo speelt Greg Phillinganes minutenlang dezelfde baslijn doorheen “Thriller” en houdt David Williams het bij één gitaarriff als solo op “Wanna Be Startin’ Somethin’ “. Dit blijft groovy omdat ze nooit exact honderd procent hetzelfde spelen en ze zich meer op hun functie in het geheel richten. Maceo Parker staat als meest gesampelde blaasmuzikant ter wereld (onder andere via James Brown, George Clinton en Prince) dan weer gekend juist door de noten die hij niét speelt. Bij Cory Wong gaat het in tegenstelling soms om zo veel mogelijk noten na elkaar eruit te persen, of zo ruim mogelijke intervallen te bestrijken. In dat opzicht is Cory Wong voor funk wat Marc Rebillet is voor disco. Iedereen spreekt over hun talent en wat ze voor de community betekenen, maar niemand praat over de muziek zelf, omdat er gewoon weinig over te zeggen valt.

Heel wat momenten klonken als de instrumentele cover van “Now’s The Time” van Charlie Parker in de legendarische concertfilm van Prince uit 1987. De enige functie van dit stuk was puur om het publiek met spektakel bezig te houden, zodat de frontman in een hoekje zijn kleren kon verwisselen. Cory Wong maakte er echter zijn hele kernactiviteit van, weliswaar meesterlijk accuraat gebracht. Wanneer je deze ietwat dubieuze stand van zaken in je achterhoofd verstopt, blijft de metronomische funk van Cory Wong wel altijd minstens geestig. Met “The Grid Generation” als afsluiter kregen we een rockbreakdown, waarbij het geklap het feestje officieel weer liet losbarsten. Ook zijn kenmerkende gitaarslagen waren terug en na enkele solo’s vlogen we eruit met een galopperende finale. Natuurlijk kwam de band na een namenrondje terug voor de echte apotheose. Hierbij wisselden de blaassolo’s de hoekige en ietwat nerveuze riffs af, waarna de drum een ritme uit de swing revival aanving. Dit staat alvast niet op de studioversie van “Merci” en dankzij deze wissels waanden we ons in een filmklassieker van generaties geleden. Natuurlijk moest alles op “Assassin” nog wat heviger gaan, zodat de energieke reputatie van het gezelschap weer helemaal tot uiting kwam.

Het nieuwste album van Cory Wong is meer progressieve jazz dan toegankelijke funk en daardoor leek de energie van de band in het middendeel een dipje te hebben. Als de kwaliteit van je band bijna uitsluitend uit standvastigheid en energie bestaat, maak je het voor jezelf natuurlijk moeilijk om helemaal te overtuigen. Toch haalden Cory Wong en zijn kompanen van alles uit de kast om ons te bekoren, al bleek dat soms wat oppervlakkig. Het feestje kwam er wat minder in dan de vorige keer, maar dat wil geenszins zeggen dat het geestdodend was. De negen muzikanten zijn stuk voor stuk kraks in hun werk en deden er alles aan om te blijven boeien met nieuwe en messcherpe ‘content’. Nergens kon je hen iets verwijten gegeven de opzet en de setlist, maar die bleek conceptueel wat tegenstrijdig.

Cory Wong speelt op 8 februari in AFAS, Amserdam en op 10 februari in De Roma, Antwerpen.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Facebook / Instagram / Website

Setlist:
Out At Midnight
Flyers Direct (The Fearless Flyers-cover)
Patrouille de France (The Fearless Flyers-cover)
Direct Flyte
Starship Syncopation
King Bozzi (eerste keer live)
Home
Look At Me (met Tema Siegel)
Never Can Say Goodbye (the Jackson 5 en Gloria Gaynor-cover, met Tema Siegel)
305
Separado
Team Sports
The Grid Generation

Merci
Assassin (The Fearless Flyers-cover)