The Streets @ Ancienne Belgique (AB): Van bushalte tot crowdsurfing

Tweeëntwintig jaar na de release van A Grand Don’t Come For Free trekt Skinner opnieuw de baan op met het album dat hem definitief op de kaart zette. Wat begon als het verhaal van een verdwenen bankbiljet groeide uit tot een van de invloedrijkste Britse platen van de 21e eeuw. Voor twee uitverkochte avonden in de Ancienne Belgique brengt The Streets het album integraal tot leven. Daarbij blijkt al snel dat deze tour meer is dan een nostalgische terugblik: Skinner bouwt zijn iconische plaat om tot een stukje muzikaal theater dat uiteindelijk uitmondt in een uitbundig feest.

De avond wordt geopend door ILA, een vierkoppige band met leadzangeres Ilayda Cicek. De groep werd in 2022 verkozen tot winnaar van De Nieuwe Lichting van Studio Brussel. Ondertussen verdienden ze wel al strepen en het is straf om te zien dat ze hier mogen openen voor The Streets. Ze brengen een strakke set waarin dromerige melodieën en gruizige gitaren elkaar afwisselen. Er wordt enthousiast meegeknikt en gebangd op de gitaren, terwijl afsluiter en grootste “Leave Me Dry” bewijst waarom ILA veel meer is dan zomaar een voorprogramma.

Wanneer het doek enkele minuten later opengaat, lijkt het even alsof we in de verkeerde zaal zijn beland. Midden op het podium staat een bushalte. Een man met een beker in de hand stapt naar buiten. In zijn zwarte hemd en short oogt hij eerder als iemand die op vakantie vertrekt dan als de frontman van een van de meest invloedrijke Britse projecten van de afgelopen decennia. Toch klopt het plaatje volledig. De bushalte prijkt ook op de hoes van A Grand Don’t Come For Free en vormt het decor van de avond. Skinner kruipt opnieuw in de huid van zijn album, alsof er geen twintig jaar verstreken zijn sinds de release. Hij laat een meesterwerk achter op de bushalte en tekent Manneken Pis en een pak frieten terwijl hij rapt hoe hij niets van voetbal kent.

The Streets speelt het album integraal en in chronologische volgorde. Daardoor voelt het concert minder als een verzameling losse nummers en meer als een verhaal dat zich voor de ogen van het publiek ontvouwt. Skinner blijft lange tijd in zijn rol als verteller. Hij zit regelmatig in of rond de bushalte en laat de songs voor zich spreken. Pas tijdens “Blinded By The Lights” zoekt hij voor het eerst nadrukkelijk contact met de zaal. Ondertussen zorgt zijn uitstekende liveband voor extra dynamiek en krijgen de bekende nummers een voller en krachtiger geluid.

Doorheen de set groeit de energie in de zaal gestaag. Tijdens “Get Out Of My House” komt Skinner letterlijk uit zijn bushokje vandaan en lijkt ook het publiek volledig los te komen. Overal worden danspasjes bovengehaald, er wordt uitbundig meegezongen en gejuicht wanneer klassiekers als “Fit But You Know It” en “Dry Your Eyes” passeren. Tijdens het hele optreden zijn er bijna geen telefoons te spotten en dansen meerdere generaties door elkaar heen.

It was supposed to be so eaaaaaazy… Na “Empty Cans” verdwijnt de band kort van het podium, maar de avond is dan nog lang niet voorbij. Met “Turn The Page” wordt het tweede deel van de show afgetrapt, waarna Skinner moeiteloos schakelt tussen euforie en introspectie en we een soort van greatest hits uit zijn andere albums krijgen. Tijdens “Never Went To Church”, door hemzelf omschreven als zijn beste werk, valt de AB plots muisstil. Zelfs de grootste fans in de zaal luisteren aandachtig naar een van de meest persoonlijke momenten uit zijn repertoire. Ook de bijdrage van zangeres Roo Savill verdient vermelding; haar vocalen geven verschillende nummers extra kracht en emotie.

Tegen het einde van de avond is de afstand tussen artiest en publiek volledig verdwenen. Skinner dirigeert de zaal als een bezeten ceremoniemeester, deelt instructies uit en krijgt de AB probleemloos mee. Wanneer hij zich uiteindelijk in het publiek werpt en al crowdsurfend door de zaal beweegt, ontbreekt enkel nog een surfplank. De temperatuur in de zaal blijft verder stijgen, maar gelukkig heeft de Brit daar iets op gevonden: flesjes water vliegen letterlijk richting Skinner en zorgen voor de nodige afkoeling terwijl hij gedragen wordt door zijn fans.

Wat begon als een zorgvuldig opgebouwde reconstructie van het album mondt uit in pure ontlading. Geen nostalgische heropvoering, maar een levend verhaal dat zich opnieuw laat ontvouwen in het nu. Tweeëntwintig jaar later bewijst A Grand Don’t Come For Free nog altijd waarom het album zo’n bijzondere plaats inneemt binnen de Britse muziekgeschiedenis. Dankzij sterke songs, scherpe observaties en een frontman die moeiteloos schakelt tussen verteller, acteur en publieksmenner, voelt deze avond even vermakelijk als onvergetelijk.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

It Was Supposed to Be So Easy
Could Well Be In
Not Addicted
Blinded by the Lights
Wouldn’t Have It Any Other Way
Get Out of My House
Fit but You Know It
Such a Twat
What Is He Thinking?
Dry Your Eyes
Empty Cans

Turn the Page
Who’s Got the Bag?
Let’s Push Things Forward
Don’t Mug Yourself
Never Went to Church
Utopia
The Escapist
Has It Come to This?
Weak Become Heroes
Too Much Brandy
Wrong Answers Only
Take Me as I Am