© CPU – Sven Michiels (archief)
Het is altijd een unieke beleving om een artiest van het kaliber als Jack White aan het werk te kunnen zien in een zaal als de Ancienne Belgique. Het is dan ook fijn als zo’n artiest er zelf voor kiest om tijdens zijn tour zulke zalen aan te doen en dat zelfs twee keer. De twee AB’s waren in een mum van tijd uitverkocht – hoe kan het ook anders – en bij de eerste van de twee beloofde het al flink zweten te worden. Afgelopen weekend speelde Jack White nog een strakke set op Best Kept Secret en in de Belgische concerttempel, die voor de gelegenheid volledig blauw kleurde, kon hij meer tijd nemen om zijn songs te laten knallen. Dat samen met een publiek dat zonder gsm ten volle kon genieten, zorgde voor een fantastisch concert waar nog lang over nagepraat zal worden.
Voor zijn zaalshows kiest Jack White altijd voor een lokale support en op de eerste show was de eer weggelegd voor Hideous. Het project met leden van Ramkot en Rhea vond het een grote eer om voor de man te openen en we kunnen hen geen ongelijk geven. De band smeet zich dan ook volledig met een heerlijke, vettige sound waarbij de gitaren goed in het rond ronkten. Het is duidelijk dat de leden goed weten wat ze met een gitaar moeten doen, maar het enige wat nog een beetje ontbreekt is echte songs. Buiten hun zelfgenoemde “Hideous” bleef er niet echt iets hangen. Desalniettemin kregen we een halfuurtje lang wel een strakke sound te horen en werd het publiek zo goed warm voor de man van het uur.
Met zijn vieren waren ze bij Jack White, maar het is vooral White zelf die de teugels in handen heeft. Nog voor er één nummer werd gespeeld, werd er al wat opgewarmd door een klein beetje te jammen. Het toonde al snel aan dat we hier alle songs met een intense livebeleving zouden ervaren en eens dan de herkenbare noten van “That’s How I’m Feeling” weerklonken, waren we vertrokken voor bijna twee uur aan riffs, gitaarsolo’s en uitstekende songs. Al snel mocht het publiek de stembanden al eens in de strijd gooien en dat wierp zijn vruchten af, een eerste glimlach was te bespeuren op het gezicht van White.
Het leuke bij Jack White is dat zijn setlist er dagelijks anders uitziet. Zelfs de bandleden weten niet op voorhand waar hij op het podium zin in zal hebben. Zo moet een blik van White of een eerste toon van zijn gitaar duiding scheppen om te weten wat de volgende song is. Hij was gelukkig in een goeie bui in Brussel en zo werd ieder nummer met veel liefde en respect gebracht en konden we veel gitaarsolo’s en lang uitgesponnen riffs ervaren. “Old Scratch Blues” was vettig en bluesy, waarbij de vele effecten op de gitaar nog maar eens in de verf werden gezet. White zet die effecten ook in op zijn stem waardoor zijn hoge noten soms de nodige distortion krijgen om het nog ruiger te maken.
Ja, Jack White wilde een stoere set maken vol rock-‘n-roll en aangezien het tempo iets lager lag, was er ook meer ruimte voor experiment. Zo kregen we op een bepaald moment het gevoel naar een heuse jamband te luisteren. Zeker omdat in het begin bijna ieder nummer veel langer werd gemaakt dan op plaat. Er was weliswaar ook ruimte voor wat rust, met songs als “Love Interruption”, omdat we niet constant met onze neus op de feiten moesten geduwd worden. En ook aan plezier was er geen gebrek. Zo kregen we te horen dat Jack White enkel ‘Detroit rock’ kan spelen, met een klein proevertje van “I Wanna Be Your Dog” van The Stooges als uitsmijter.
Daarna ging het tempo nog eens de hoogte in en veranderde de zaal in een kolkende, zwetende massa. Om naar het einde toe toch wat trager te gaan en meer de blues te omarmen. “Steady As She Goes” was dan de felle uitsmijter, vlak voor de bisronde. Het publiek ging uitzinnig wild en dan was er nog wat extra tijd van een dertigtal minuten. “Lazaretto” zette daarin meteen de toon om met “You Don’t Know What Love Is (You Just Do as You’re Told)” nog een heerlijke groovy song te brengen.
Het epische einde werd natuurlijk helemaal tot ontploffing gebracht met “Seven Nation Army”, waarbij iedereen in de zaal de gitaarlijn meebrulde. De kolkende AB had hier net een euforische Jack White gezien die precies heel tevreden was met alles wat hij hier deze avond had klaargespeeld. En ook het publiek was meer dan tevreden met de set, waarbij op voorhand toch wel wat anticipatie opzat. Maar met het talent dat Jack White bevat en ook gewoon de attitude die hij in zich heeft, kon hij niet anders dan een meer dan fenomenale set neerzetten. Smullen geblazen voor de liefhebbers van gitaarmuziek!
Setlist:
That’s How I’m Feeling
Dead Leaves and the Dirty Ground (The White Stripes)
Old Scratch Blues
What’s the Trick?
Love Interruption
Hotel Yorba (The White Stripes)
Broken Boy Soldier (The Raconteurs)
Dollar Bill
Cannon (The White Stripes)
I Wanna Be Your Dog (The Stooges cover)
Hypnotize (The White Stripes)
It’s Rough on Rats (If You’re Asking)
Derecho Demonico
I Cut Like a Buffalo (The Raconteurs)
G.O.D. and the Broken Ribs
Steady, as She Goes (The Raconteurs)
Lazaretto
The Hardest Button to Button (The White Stripes)
You Don’t Know What Love Is (You Just Do as You’re Told) (The White Stripes)
Freedom at 21
Seven Nation Army (The White Stripes)
