© CPU – Leni Sonck (archief)
Onder de naam Oklou treedt de Franse Marylou Mayniel ver buiten de landsgrenzen met haar futuristische popliedjes. Een paar jaar geleden was de Rotonde in de Brusselse Botanique nog de schaal waarop gespeeld werd, maar ondertussen groeide het project serieus. Haar choke enough mag dan al een kaarsje uitblazen, uitgespeeld is het album allerminst. Tussen festivals door, wist ze nog een gaatje in haar agenda te vinden om een bezoekje te brengen aan onze Ancienne Belgique vooraleer ze volgende maand naar Dour trekt.
Het is zweten geblazen in de Brusselse poptempel dus is er van ‘de zaal opwarmen’ niet echt sprake. Toch is het Vickie Cherie die als eerste het podium betreedt en de aanwezigen mag overtuigen van haar kunnen. Aanvankelijk lijkt het alsof we in een futuristische rollercoaster stappen en langzaam omhooggetakeld worden tot het punt waarop alle remmen los gaan en de karretjes over de rails kunnen scheuren. De opbouw duurt lang, waardoor ons geduld niet alleen op de proef gesteld wordt, maar de verwachtingen ook de hoogte in gaan. Van achter een doek besluit Vickie Cherie de aanwezigen toe te zingen, maar het is net dat anonieme aspect dat zo goed werkt. Het maakt weinig uit wie ze is, maar wel wat ze doet en dat ligt aardig in lijn met wat Oklou doet. Echter is de voertaal ditmaal het Frans en klinken de arrangementen veelal als achtervolgingen na zonsondergang. Terwijl projecties in- en uitgezoomd worden, dwingt Cherie ons om het op een lopen te zetten. De dreiging is nabij en zou zomaar eens allesvernietigend kunnen zijn. Wanneer plotseling alle geluid stilvalt, heerst er kortstondig verwarring, maar al gauw blijkt de warmte de boosdoener te zijn. Een tweede poging kan op heel wat applaus rekenen en daarmee mag duidelijk zijn: de aanwezigen zijn niet alleen benieuwd naar wat Vickie Cherie ons wil voorstellen, maar ook vergevingsgezind. De warmte doet wat met een mens. Wie nog geen last had van de aanhoudende hittegolf, moest bij momenten ook hopen dat de flitsende lichten geen epileptische aanval zouden aanwakkeren, maar muzikaal was wat Vickie Cherie ons voorstelde spek voor de bek van iedere liefhebber van elektronische pop met een alternatief randje.
Met de nodige vertraging en onder oorverdovend applaus begint Oklou aan haar set in een afgeladen AB. De toon is daarmee meteen gezet voor de avond: het enthousiasme is hoog en hoewel de hitte meer dan eens parten speelt, lijken de aanwezigen opvallend gemotiveerd om Oklou een onvergetelijke afsluiter van haar tour te bezorgen. Hierna is het namelijk in rechte lijn naar tal van zomerfestivals en zwoele weides. De eerste ster van de show is een lichtgevende fluit die bespeeld wordt alsof er elk moment een ratelslang uit een mandje kan verschijnen. Het is echter “thank you for recording” dat uit de bus valt. Door de opstelling op het podium – Oklou in het midden, haar twee muzikanten naast haar, maar naar elkaar gericht – voelt wat ze brengen intiem en tegelijk eindeloos groot.
De combinatie van klassieke instrumenten en elektronische klanken zorgen voor een mooi gebalanceerd geheel dat volledig bijdraagt tot de sfeerschepping waar de artieste zo in uitblinkt. Eens schetst ze een desolaat landschap, dan weer een futuristische plek, maar telkens met één constante: het is een veilige bubbel. “obvious” weet perfect op die lijn te balanceren en wanneer een camera de artieste volgt om dat beeld vervolgens in het groot te projecteren, voelt het alsof we plots heel erg dichtbij zijn.
Onze Ancienne Belgique, hoe gezellig dan ook, mag dan een behoorlijk maatje kleiner zijn dan bijvoorbeeld Primavera Sound en We Love Green, onderdoen moet onze hoofdstad absoluut niet. Het ene moment lijkt er een helikopter in de zaal te landen terwijl even later elke hoek opgelicht wordt door fel, flitsend wit licht dat later ook nog eens dienst moet doen als schommel terwijl Oklou even op adem komt. Al deze elementen lijken niet alleen in het teken te staan van de wereld die de zangeres schept, maar laten ons ook het volledige concept van tijd en ruimte kwijtraken.
We worden even uit onze bubbel geschud wanneer aangekondigd wordt dat gitarist Florian om middernacht jarig is. Zoals het hoort, wordt de hele zaal in een mum van tijd omgetoverd tot gigantisch koor om de beste man een gelukkige verjaardag te wensen. Daarmee wordt ook meteen duidelijk dat Oklou er écht niet alleen voor staat en ook haar kompanen van essentieel belang zijn. Met “galore” worden we gelukkig snel terug weggesleurd uit de realiteit en valt ook op dat het podium veel weg heeft van een speeltuin voor liefhebbers van pedalen, synths en andere elektronica.
Hoewel onder meer “fall” in de versie van A.G. Cook die ze voor de gelegenheid uitroept tot de beste kok ter wereld – tja, de hitte doet wat met een mens – en afsluiter “blade bird” voor prachtige momenten zorgden, was er toch een duidelijke winnaar. Al op choke enough manifesteerde “harvest sky” zich tot een absoluut hoogtepunt, maar live neemt de song ongekende gedaanten aan. Een rave trekt zich op vanuit het niks en laat de temperatuur moeiteloos nog een paar graden stijgen, al zal niemand dat nog gevoeld hebben.
In een bijna kokende Ancienne Belgique wist Oklou het hoofd koel te houden en toonde ze aan dat ze een van de spannendste artiesten is die je deze zomer nog aan het werk kan zien. Op het raakvlak van eenvoud en complexiteit, van organisch en elektronisch brengt ze een boeiende show waarbij de muziek ten allen tijde op de voorgrond blijft.
Setlist:
ict
thank you for recording
obvious
plague dogs
take me by the hand
endless
galore
family and friends
harvest sky
god’s chariots
viscus
dance 2
what’s good
fall (A.G. Cook remix)
choke enough / ict
want to wanna come back
blade bird
