Albums, Recensies

The Radar Station – Life Inside a Tornado (★★★): ‘I am who you want me to be’

Eerder dit jaar namen de mannen van The Radar Station deel aan De Nieuwe Lichting, en zij kwamen uiteindelijk uit de bus als een van de drie winnaars. De warme stem van frontman Brent Buckler wist vele harten te veroveren, maar ook muzikaal zitten de nummers van deze groep vaak goed in elkaar. Nog voor The Radar Station The Radar Station heette had Dansende Beren deze zoete zalm al ontdekt toen ze nog naar de naam Sun Gods luisterde. Zoals Shakespeare het ooit liet verwoorden door Julia: ‘What’s in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet.’ De zoetigheid van deze Belgische band deed in het verleden al denken aan bands als The National en The War on Drugs, een vergelijking die ook op hun eerste album kan worden gemaakt, maar uiteindelijk is elk nummer duidelijk het werk van The Radar Station.

Het debuutalbum opent met meteen twee zeer straffe songs. “Voices” start met gitaar en percussie waar je meteen vrolijk van wordt en eens die warme stem erbij komt, valt de harmonieuze zang samen met de melancholische muziek. Het vrij sombere lied zet meteen een zweverige toon op poten en maakt je warm voor wat er nog moet komen. Het dramatische begin van “Beauty of Belief” speelt wondermooi in op het climactische einde van zijn voorganger. Net als de albumopener stond dit eerder al op Spotify, maar bij de naamsveranding werd het nummer verwijderd; pas nu kunnen we het eindelijk opnieuw beluisteren. Brent Buckler klinkt bijna alsof hij op een liefdevolle manier een nieuw geloof verkondigt. Lekker dramatisch, en dan komen daar nog een lekkere gitaarsolo en opbouwende outro bij die niets minder dan een glimlach op het gezicht toveren.

Waar de voorgaande nummers geleid werden door een gitaar, zijn het op “Into the Mud” de synths die de hoofdrol op zich nemen. Net als op “Subtle Science” en verschillende andere tracks wordt er ook hier weer een gezellig sfeertje gecreëerd. Ondanks dat “Into the Mud” geen slecht lied is, valt het hier door die overheersende synthgeluiden mogelijks wat uit de boot. Hoewel de bandleden op het einde wat losser gaan spelen, hangt er doorheen het album een braaf gevoel. Het geluid komt heel beheerst over en soms mocht het vijftal wat meer buiten de lijntjes kleuren.

Ondanks dat de subtiele baslijnen eerder al voor dat tikkeltje meer zorgden, komt de bas pas voor het eerst volledig naar voren in het eerste deel van “Loony Lane”. Hadden de bandleden dit wat meer doorgetrokken doorheen de rest van het nummer, dan had het vast meer onze interesse gewekt; tijdens het refrein vervalt het in een ‘gewoon’ nummer terwijl de zachte, ietwat magische geluiden onder de bas het net zo interessant maakten. De gitaarsolo op het einde zorgt er alsnog voor dat deze track opvalt, maar dat trucje kwam al eerder voorbij. Begrijp ons niet verkeerd; “Loony Lane” is een fijn streepje muziek, maar zo nu en dan zou er iets meer met de muziek kunnen worden gedaan om het allemaal wat minder voorspelbaar en braaf te maken.

Zanzara” is een van de nummers waarmee je de wei van Werchter meteen ziet meezingen. Het lied doet wat denken aan pakweg Bear’s Den; zeker die ‘nanana’ op het einde zou met gemak kunnen worden mee gescandeerd. Die grootheid staat dan weer in groot contrast met de intimiteit die “I Moan”, “After the Tornado” (een veel rustigere en charmantere versie van “Zanzara”) en “Pictures of You” kenmerkt. Op die laatste wordt er halverwege wel wat geëxperimenteerd met elektronica en gitaar om zo langzaamaan terug te groeien naar een groots lied. De oorzaak van dat grootse gevoel is The Cure, want “Pictures of You” is een cover van het legendarische nummer van de band rond Robert Smith. The Cure en The Radar Station spelen op een andere schaal, dus ook de uitstraling van de muziek is logischerwijs anders. De Belgische band weet net op tijd te stoppen voor het lied te groot wordt.

Life Inside a Tornado bevat redelijk wat reeds uitgebrachte singles. Een deel daarvan is inmiddels al wat ouder, maar ook het recente “The Giant” is op het debuutalbum te vinden. Het lied straalt zomer uit en eindigt met een leuke gitaarsolo, maar gezien er niet erg veel variatie in zit krijgen we het er niet echt warm van. Variatie is iets dat wel terug te vinden is in “Face Full of Lines”. Hier wordt er genoeg ruimte gelaten om tussen de zang door met instrumentale stukjes de luisteraar opnieuw te betoveren. Bovendien hangt er een zekere spanning doorheen het nummer die terug opbouwt naar een climax, die deze keer eigenlijk wat groter mocht.

We hebben er lang naar uitgekeken en nu is de debuutplaat van The Radar Station er eindelijk. ‘Who am I? I am who you want me to be’ verkondigde het vijftal al een hele tijd geleden op “Beauty of Belief”, en die uitspraak maken ze eigenlijk helemaal waar met Life Inside a Tornado. Al die tijd keken we uit naar een warm, sfeervol en zweverig album en dat is exact wat we hebben gekregen. Er gebeurt evenwel weinig verrassends op de langspeler, waardoor de groep haar potentieel niet volledig waarmaakt. Het resultaat is een stuk minder gedurfd dan het zou mogen zijn. Er staan nog enkele prachtige nieuwe nummers op het album, maar we konden vooraf wel voorspellen hoe deze zouden klinken. The Radar Station komt met een mooi debuutalbum, maar verrassen doet het niet echt.

Facebook / Instagram

Ontdek nog meer nieuwe muziek op onze Spotify.

4 september 2020

About Author

Robbe Rooms Ik ben te herkennen aan mijn gele jas.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief