Albums, Recensies

Another Sky – I Slept on the Floor (★★★★½): Als een rollercoaster met een blinddoek

In 2018 bracht het viertal van Another Sky een eerste single uit en al snel volgde er al een debuut-ep. Twee jaar later is het tijd voor een langspeler. Eerder werk (zoals de singles voor dit album, maar ook nummers van afgelopen jaren) zorgt ervoor dat er hoge verwachtingen zijn omtrent I Slept On The Floor. Wat het resultaat ook moge zijn, het zal opvallen. De stem van frontvrouw Catrin Vincent is op zijn minst uniek te noemen, maar ook muzikaal is Another Sky geen doordeweekse groep. De Britten combineren garage, rock en indie met een mooie dosis energie. Wij bij Dansende Beren zijn niet de eersten en enigen die ons oog lieten vallen op Another Sky; de band passeerde al bij Later… with Jools Holland en bij NPR voor een Tiny Desk Concert.

Die eerder aangehaalde energie is nog niet meteen aanwezig bij het begin van albumopener “How Long”. Onheilspellende gitaar gaat gepaard met zachte drums en een luchtige piano. Na een minuut slaat het nummer om en enige tijd later opnieuw. Pas na ruim twee minuten komt het stemgeluid van Catrin Vincent er voor het eerst bij. Vanaf het eerste nummer is het duidelijk dat Another Sky zich niet vasthoudt aan de strofe-refreinstructuur; er wordt meer dan eens buiten de lijntjes gekleurd, maar dat wordt altijd gedaan met oog voor detail en een zekere precisie.

Fell in Love with the City” en “Brave Face” waren twee wonderbaarlijke singles en net als een aantal andere nummers op I Slept On The Floor wordt er hier een evenwicht gezocht tussen intimiteit en bombast. Het ene moment balanceert de stem van Vincent op eenzame hoogte en het andere moment vliegen de drums en gitaren je om de oren. De muziek op “Fell in Love with the City” wisselt meer van toon dan de Veiligheidsraad van gedacht, terwijl “Brave Face” eerder een muzikale uitbeelding is van de besmettingscurve. Wanneer je denkt dat de muziek rustig gaat uitdoven komt er een nieuwe golf die groter is dan de vorige. Another Sky komt regelmatig verrassend uit de hoek waardoor je nooit weet waar of wanneer een nummer gaat eindigen.

Inhoudelijk heeft de groep het een en ander te vertellen op hun debuutalbum. Naast liefdesnummers vinden we ook serieuzere teksten terug op I Slept On The Floor. Een feministische boodschap, iets over toxische mannelijkheid, ervaringen met pesten en het opzoeken van geluk zijn slechts enkele thema’s die worden aangehaald. “The Cracks” werd eerder door de frontvrouw omschreven als een ode aan onze generatie. Ze bezingt dat we een generatie zijn die zich bewust is van wat er speelt en daar verandering in wil brengen. Greta Thunberg wordt niet bij naam genoemd, maar was wel een inspiratiebron voor dit lied. Onze generatie staat op een speciaal punt, volgens de band, met een extinctie in het vooruitzicht.

Op het grotendeels heel rustige “Tree” (niet te verwarren met “Apple Tree“, dat de band vorig jaar uitbracht) klinkt de stem en instrumentatie haast breekbaar. Een eenzame zachte strijker voegt net iets meer gevoel toe aan de zang. Door de speciale manier van zingen passeren lijnen als ‘You’ll never break the glass ceiling’ en ‘Sing no words; they’re meaningless when they come from a woman’ bijna zonder verstaan te worden. De unieke stem van Catrin Vincent mag dan wel een troef van de band zijn, wanneer het aankomt op verstaanbaarheid speelt deze soms parten. Als het glas halfvol bekeken wordt, zou er gezegd kunnen worden dat de luisteraar zelf de vocale klanken kan invullen en zelf een verhaal kan uitstippelen dat bij de sfeervolle muziek past.

Albums zijn in twee categorieën in te delen. Er zijn er waar een aantal goeie nummers op staan, en vaak staan deze op de eerste helft, waardoor de tweede saai (slecht) is. Dan zijn er langspelers die van het begin tot het einde goed zijn. I Slept On The Floor zit in die tweede categorie. Het eerder verschenen “All Ends” is het voorlaatste nummer en allicht het meest breekbare. Een melancholisch gevoel gaat gepaard met een zacht gitaartje en wat pianowerk. Het ingetogen lied staat in schril contrast met het catchy “Let Us Be Broken” dat eraan voorafgaat. Die titel zal wellicht worden meegezongen op optredens terwijl er gedanst wordt. Doorheen het album toont Another Sky aan dat ze zich kwetsbaar kunnen opstellen en ook catchy nummers maken die het gerust tot hitjes zouden kunnen schoppen op de betere radiozender.

Begin 2019 bestempelden wij Another Sky tot Grote Beer Van Morgen, en hoewel de band het grote publiek nog niet heeft bereikt, doen ze die titel nu eer aan. I Slept On The Floor is een album om u tegen te zeggen. Als luisteraar weet je nooit wat te verwachten doordat de band vrijwel constant verrassend uit de hoek komt. Zowel tussen de nummers als in eenzelfde lied wordt er met contrasten gespeeld, en deze worden op een zeer goeie manier tegenover elkaar gezet. Muzikaal zit elk nummer sterk in elkaar met oog voor precisie, maar ook tekstueel is dat het geval. Er wordt van alles aangekaart en vaak met de nodige kritiek. We keken al lang uit naar dit debuut en de verwachtingen zijn meer dan ingelost. De ervaring van het beluisteren van I Slept On The Floor is gelijkaardig aan die van een rollercoaster geblinddoekt afgaan.

Facebook / Instagram / Twitter

Ontdek nog meer muziek op onze Spotify.

7 augustus 2020

About Author

Robbe Rooms Ik ben te herkennen aan mijn gele jas.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief