Features, Instagram, Uitgelicht

De 100 beste albums van het decennium (2010-2019)

70. Fidlar – Fidlar (2011)

‘Fuck it Dog, Life’s a Risk’: het is niets minder dan de leuze waar FIDLAR voor staat. Deze ongegeneerde boys bezingen drugs en bier met de trots van een puber en de scherpte van echte punkrockers. Met hun zelfgetiteld debuut verdienden de kerels uit Los Angeles hun strepen. Hier klinken ze opvallend rauw, wordt er gezongen zonder er doekjes om te winden en zijn de nummers bovenal nog eens aanstekelijk ook. Zo gelden “Cheap Beer” en “Cocaine” vandaag de dag nog steeds als anthems en kunnen we niet anders dan vaststellen dat FIDLAR heel wat genialiteit in hun tegelijk platvloerse mars heeft.

69. Nilüfer Yanya – Miss Universe (2019)

Pas je eerste plaat uit, en nu al in een decenniumlijst? Nilüfer Yanya is niet de enige die het hier klaarspeelt, maar je hebt toch wel een heel sterk debuut nodig om zo’n indruk na te laten. Miss Universe is zonder twijfel dat debuut. In een nooit langdradig aanvoelende zeventien nummers levert de Londense het perfecte visitekaartje af. Grungy indiepop als “In Your Head” en “Paralysed” onderhoudt een succesvolle verhouding met de jazzy versieringen van “Melt”, met de mokerslag van een afsluiter “Heavyweight Champion of the Year” als de kers op de taart. Vijf sterren, oordeelden we in maart, en die mening heeft standgehouden; Miss Universe tekende ons 2019, en Nilüfer Yanya heeft alles in huis om een vaste waarde in het muzieklandschap te worden.

68. Todd Terje – It’s Album Time (2014)

Tijd voor een eigen plaat, dat moet Terje Olsen in 2014 gedacht hebben. Onder zijn alter ego Todd Terje begon deze Noorse leukerd midden jaren 2000 al nummers te remixen en re-editen. Vanaf 2012 begon hij ook eigen producties uit te brengen, waaronder het zeepschuimende “Inspector Norse”, het übercoole “Strandbar” en beklijvende “Johnny and Mary” (van Robert Palmer, maar ingezongen door Bryan Ferry). Die compilatie van drie jaar experimenteren met verschillende genres werd in 2014 in een compleet album gegoten. Wanneer ze in Better Call Saul het nummer “Alfonso Muskedunder” gebruiken in een van hun scènes, dan weet je dat het inderdaad album time is.

67. Daughters – You Won’t Get What You Want (2018)

Aan het begin van het decennium verklaarde Daughters zich na de release van hun zelfgetiteld album dood en begraven. Zelfs touren met het nieuwe album was er te veel aan. Acht jaar later hadden ze de creatieve geest weer te pakken en stond de groep uit het dodenrijk op. You Won’t Get What You Want is een waarschuwing. Dit album is niet voor de onvoorbereiden. Van de eerste onthutsende drumslagen en angstaanjagende kreten op “City Song” is duidelijk dat dit een hallucinante, ijzingwekkende plaat wordt. De dubieuze schoonheid die gevonden wordt in nummers als “Satan in the Wait” en “Less Sex” staat loodrecht tegenover de genadeloze auditieve zweepslagen op “Long Road, No Turns”, “The Flammable Man” en de meesterlijke closer “Guest House”.

66. Beach House – Teen Dream (2010)

Hoewel het enigmatische dreampopduo Beach House eerder al twee platen uitbracht, kwam de grote doorbraak in 2010. De groep tekende bij Sub Pop en bracht er het tedere en levendige Teen Dream op uit. Het geluid van het duo klinkt schijnbaar eenvoudig op geliefde nummers als “Zebra” en “Norway”, maar de slidegitaren en warme stem doen de muziek bruisen van passie. In de grote massa hedendaagse dreampopbands die de periode kende, was Beach House de koploper en de groep die misschien wel het meeste muzikanten aanzette om een gelijkaardige richting uit te gaan. Later in het decennium zou Beach House nog heel wat andere prachtige platen uitbrengen, maar Teen Dream is en blijft toch wel de meest iconische.

65. Band Of Horses – Infinite Arms (2010)

Band of Horses uit Seattle, dat moét wel een grungeband zijn vol mannen met baarden! Baarden hebben ze alleszins, maar niet alles uit Seattle is grunge. Met hun derde studioalbum Infinite Arms treden ze voor het eerst aan met hun zeskoppige formatie en leveren ze een dromerige indieplaat af. In vergelijking met de twee vorige albums zijn de scherpe kantjes er een beetje af, maar Infinite Arms zet de juiste toon wanneer je bij een druilerige regendag zin hebt om gewoon naar buiten te staren. Het is zo’n plaat waarbij je je al snel een beetje ‘alleen op de wereld’ voelt, maar daar is op zich helemaal niets mis mee. Op het einde snak je sowieso naar een stevige knuffel van de eerste persoon die in je buurt komt.

64. Florence + the Machine – Ceremonials (2011)

In onze top 100 van dit decennium is de ene band al wat bekender dan de andere. Florence + The Machine zit zeker en vast in die eerste categorie. De band klinkt op ieder album anders en zo is ook Ceremonials uit 2011 een unieke plaat. Op hun tweede album hangt er een soort van gloed rond Florence Welch en haar band. Welch klinkt bijna op alle nummers somber, maar weet dat zeer sierlijk te doen. De hele plaat is samen te vatten als chique tragedie. Bovendien zijn de vocals van Welch hier enorm sterk. Zo sterk dat ze hits als “Spectrum” niet meer live brengt doordat het gewoonweg niet gezond is om avond na avond je stem zover te drijven. Jammer, want zo gaan pareltjes als “No Light, No Light” en “What The Water Gave Me” verloren.

63. LCD Soundsystem – This Is Happening (2010)

Met een instant klassieker als Sound of Silver onder de arm leek het een schier onmogelijke opdracht om die op te volgen met een minstens even wereldschokkende derde plaat. Het duurt dan ook eventjes (drie minuten en vijf seconden) voor This Is Happening helemaal op gang knalt. Misschien niet zo instant als Sound of Silver, maar met odes aan zatte meisjes (“Drunk Girls”), David Bowie (“All I Want”) en Talking Heads (“Home”) is hun derde langspeler een die langzaam onder je huid kruipt en daar heel lang blijft zitten. LCD Soundsystem zou na dit album de handdoek in de ring gooien met een groot afscheidsconcert in Madison Square Garden. Dat de band in die zeven jaar afwezigheid nooit helemaal van de radar verdween, hadden ze vooral te danken aan deze sterke, premature zwanenzang.

62. PJ Harvey – Let England Shake (2011)

PJ Harvey

Wanneer singer-songwriters als PJ Harvey alles al bewezen hebben, kunnen ze ofwel vervallen in gemakzucht, ofwel zichzelf terug heruitvinden. Met Let England Shake liet Polly Jean zich inspireren door gedichten van T.S. Eliot, schilderijen van Salvador Dalí, muziek van The Velvet Underground en films van Stanley Kubrick. Voor er een noot muziek op papier stond, had ze gedurende tweeënhalf jaar alle teksten van deze plaat al geschreven. Met Let England Shake stelt ze de nutteloosheid van oorlog aan de kaak en vooral de rol die Engeland er historisch in betekende. Jammer genoeg deemstert hij bij de laatste nummers een beetje weg, maar dat is slechts een voetnoot bij deze gedurfde plaat, die volgens vele critici het beste album van 2011 was.

61. The Men – Open Your Heart (2012)

The Men deed er twee albums over om eindelijk een klassieker te schrijven. Open Your Heart, het derde album van de groep uit Brooklyn, windt er dan ook geen doekjes om. Met de openingstrack gaat het album als een racewagen van start en je zit meteen op het juiste parcours om met je hoofd uit de ruit te hangen en de haren te laten wapperen. Enkele nummers later liggen er ook al verschillende blikjes bier in het rond, en dat is dan ook hoe je de muziek van The Men het best verorbert. Rock ‘n’ roll volgens het boekje, maar dan nog vuiler en nog vettiger dan het doorgaans klinkt. Je hart openen voor de heerlijke muziek op deze plaat bleek helemaal niet moeilijk in 2012.

(Ontdek albums 60 tot 51 op de volgende pagina!)

6 november 2019

About Author

Niels Bruwier Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.


ONE COMMENT ON THIS POST To “De 100 beste albums van het decennium (2010-2019)”

  1. Jan schreef:

    Mooie lijst! Alleen… waar staat the XX? Mijn favoriet van de laatste 10 jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief