Features, Instagram, Uitgelicht

De 100 beste albums van het decennium (2010-2019)

90. Frank Carter & the Rattlesnakes – Modern Ruin (2017)

Afbeeldingsresultaat voor Frank Carter & The Rattlesnakes Modern Ruin

Na de stormram van het hardcorepunkdebuut Blossom laat Frank Carter zijn ratelslangen op hun tweede album een meer melodische aanpak voor de dag brengen, die het duidelijk op een breder publiek gemunt had. Een succesformule, zo blijkt; muzikaal incorporeert de plaat veel meer dan tevoren een combinatie van donkere, persoonlijke teksten met een alternatieve rocksound. De frontman had steeds een duidelijk plan voor ogen en dit brengt een strakke lijn in het gehele album, wat zorgt dat Modern Ruin erg compleet aanvoelt. Stevig gitaarwerk zorgt met een afwisseling van zang en schreeuwen voor catchy, meeslepende refreinen, waarin de zanger zijn persoonlijke demonen loslaat.

89. The Dillinger Escape Plan – One of Us Is the Killer (2013)

Voor een gigantisch uitgebreid pakket aan stijlen kan je altijd terecht bij The Dillinger Escape Plan. De tegendraadsheid van deze band laat zich al in de eerste noten van “Prancer” horen. Dissonantie en chaos worden verkozen boven harmonie en orde. De band leverde zich in 2017 uit aan het Rijk der Eeuwigen, maar niet vooraleer ze een laatste studioalbum, Dissociation, als een beest op de wereld afschoten. Het is echter One of Us Is the Killer uit 2013 dat onze lijst haalt. In tegenstelling tot eerdere output van de band klinkt One Of Us Is The Killer soms toegankelijk, zoals op de titeltrack en het hakkende “Nothing’s Funny”. De band laat je wegdromen tijdens de schaarse harmonische passages om je niet veel later volledig van je sokken te blazen met hun genadeloze gecoördineerde chaos. Het hele album gaat over toxische relaties en bereikte in de hardrockhitlijst van Amerika zelfs de eerste plaats. Als er mensen zijn die nog kwaad zijn op hun ex, is dit zeker een aanrader om in huis te halen.

88. King Krule – 6 Feet Beneath the Moon (2013)

In een vorig leven maakte hij nog muziek onder de naam Zoo Kid, maar sinds zijn ep in 2011 kennen we de Britse Archy Marshall vooral als King Krule. Zijn album The OOZ is tot nu toe zijn best ontvangen werk, maar wij geven toch zijn debuutalbum 6 Feet Beneath the Moon een plaatsje op deze lijst. Waar The OOZ meer in een grimmige sfeer blijft, klinkt 6 Feet Beneath the Moon lichtjes optimistischer. Archy weet heel goed hoe hij indie, jazz en triphop moet vermengen en zo emoties op de rauwste en puurste manier over te brengen. Die passie is het meest voelbaar op de tweede helft van het album (met tearjerkers van formaat “Ocean Bed” en “Out Getting Ribs”). Nog maar negentien was Archy hier, maar hij zingt met de kracht van een man die alles al heeft meegemaakt.

87. Earl Sweatshirt – Some Rap Songs (2018)

Een doorleefde poëet, zo zou je de 25-jarige rapper uit de Odd Future-stal het best kunnen noemen. Earl Sweatshirt heeft zijn niche gevonden met duistere hiphop, waarin sombere thema’s als depressie en eenzaamheid de kern vormen. Met Some Rap Songs gaat hij nog een stuk verder, want net voor het album uitkwam, stierf zijn vader met wie hij een nogal gecompliceerde relatie had. Begrijpelijk dus waarom Earl hier nogmaals zijn donkerste gedachten deelt. Op een album dat nog geen halfuur duurt, toont Earl hoe hij magistraal met woorden speelt over extreme lo-fi beats die hij zelf geproducet heeft. Met momenten maken we ons zorgen over de mentale toestand van Earl, maar de vrolijke instrumentale afsluiter “Riot!” doet vermoeden dat er na regen toch nog zonneschijn komt.

86. Beyoncé – Lemonade (2016)

Op Lemonade laat Beyoncé zich van haar meest venijnige kant zien. De plaat is opgebouwd als een conceptalbum rond haar huwelijksproblemen met Jay-Z, en ze bijt nijdig van zich af. (Gelukkig heeft het sterrenkoppel het ondertussen bijgelegd.) Net als voorganger Beyoncé uit 2013 is Lemonade een visueel albumElke track wordt vergezeld van een videoclip, waarin ze als een koningin paradeert (“Formation”), auto’s kapotslaat (“Hold Up”) of de vreemdste metrorit in de geschiedenis meemaakt (“Sorry”). Lemonade is de muzikale versie van een huiselijke ruzie, en a damn fine one. Duistere hiphop met de soulvolle stem van Beyoncé, en een paar van de heerlijkste samenwerkingen van de voorbije tien jaar.

85. Everything Everything – Get to Heaven (2015)

Het is lastig om de sound van Everything Everything te omvatten in amper een paragraaf tekst; beter dan hyperintelligente, maximalistische, off-kilter artpop kunnen we niet doen. We waren al fan van Man Alive en Arc, maar op Get to Heaven bereikte de energie van de groep een kookpunt. Met snijdende teksten over het instabiele politieke klimaat gecombineerd met onweerstaanbare grooves leverden ze met onderscheiding een van de beste popplaten van het decennium af. Tikkende tijdbom “Blast Doors” is misschien het beste voorbeeld: dit album is een rit waar je van moet bijkomen, maar we willen niet meer zonder.

84. Bring Me the Horizon – Sempiternal (2013)

Voor veel fans klinkt Sempiternal als het beste dat Bring Me the Horizon ooit heeft geklonken. Dit album wist de oudere volgelingen van de band uit Sheffield te bekoren, en daarnaast ook een hele horde nieuwe fans aan te spreken. Oli Sykes klinkt zuiverder dan ooit, de teksten behandelen de zwartste plekjes in een menselijke ziel op een geniale manier en de instrumentatie is op geen enkel werk zo gebalanceerd. “Sleepwalking” klinkt muzikaal subliem, “Shadow Moses” als een eerste (geslaagde) stadionanthem (‘This is Sempiternal!’) en “Anti-Vist” als een schoolvoorbeeld in de categorie ‘energetische metalcoreanthems’. Bring Me the Horizon sabelde met dit werk vakkundig de Impericon Stage op Groezrock neer in 2013, onder impuls van een perfecte frontman, wiens stembanden nog niet volledig aan gort waren geschreeuwd. Wat was die grootte-orde een prachtig plafond geweest voor de Britten…

83. Lewis Del Mar – Lewis Del Mar (2016)

Lewis Del Mar is misschien wel een van de grootste verrassingen in deze lijst. Het Amerikaanse folkrockduo is niet meteen de bekendste naam in dit illustere gezelschap en toch hebben ze een blijvende indruk op ons nagelaten. Op hun titelloze debuutplaat verfijnden ze hun sound met samples en offbeat klanken en dat met tien schitterende nummers als resultaat. “Loud(y)”, “H.D.L.” en “Painting (Masterpiece)” zijn goede voorbeelden van hoe Lewis Del Mar het akoestische en de versterkte elementen piekfijn weet te verwerken tot iets dat nog niet eerder bestond.

82. Travis Scott – Astroworld (2018)

Het derde album van Travis Scott bleek het ultieme zetje dat de rapper nodig had om internationaal door te breken. De inspiratie voor de opvolger van Rodeo en Birds in the Trap Sing McKnight was de afbraak van het Six Flags AstroWorld park in Texas. De vernieuwende en ietwat experimentele sound die Scott daarmee associeert, is ook meteen het succes van het album. Van het psychedelische “STARGAZING” tot het lyrische pareltje “COFFEE BEAN”: Astroworld is een ritje op een attractie waar we niet meer af willen. En dan hebben we het nog niet gehad over de geniale toevoegingen van Drake, Kid Cudi, Stevie Wonder en James Blake. Alsof dat nog niet legendarisch genoeg is, kreeg het album ondertussen ook zijn eigen jaarlijkse festival en Netflixdocumentaire.

81. St. Vincent – Strange Mercy (2011)

Toen St. Vincent in 2011 met haar derde album Strange Mercy naar buiten kwam, was het al snel duidelijk dat dit haar meest persoonlijke album tot dan toe was. Zo had ze het over haar depressie en dat ze het moeilijk heeft met monogamie en de sociale druk die errond heerst. Daar waar woorden tekort schieten, laat Annie Clark haar gitaar de stiltes opvullen. Om het album te maken, had de muzikante zich afgezonderd van al haar vrienden en andere afleidende elementen. In de muziek zelf waren er wel elementen die deden denken aan onder andere Kate Bush en David Byrne. St. Vincent liet zich inspireren door grote namen en zette daarmee haar naam definitief op de kaart.

(Ontdek albums 80 tot 71 op de volgende pagina!)

6 november 2019

About Author

Niels Bruwier Ook bekend als "Den Beir", oprichter van de site, leidt alles in goeie banen en schrijft ook wel eens iets.


ONE COMMENT ON THIS POST To “De 100 beste albums van het decennium (2010-2019)”

  1. Jan schreef:

    Mooie lijst! Alleen… waar staat the XX? Mijn favoriet van de laatste 10 jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief