Arlo Parks @ Koninklijk Circus (Cirque Royal): Verlangen naar het licht

Opeens was ze daar, Arlo Parks. Niemand weet echt van waar ze kwam, of hoe snel het precies ging, maar wel dat ze héél jong was. Met slechts een paar singles achter haar naam kreeg ze plotsklaps pardoes het label van ‘next big thing’ op haar voorhoofd geplakt, en voor ze het wist had haar debuutplaat de Mercury Prize vergaard. Veel druk op vrij onervaren schouders, en da’s misschien meteen ook de reden dat die immense populariteit van toen doorheen de jaren een beetje is afgezwakt. Opvolger My Soft Machine was vooral een zachte aanvulling op het eerder verschenen Collapsed in Sunbeams, maar na een tijd van stilte is de Britse nu klaar om terug van (bijna) nul te beginnen. Voor Ambiguous Desire veegde ze alles wat ze wist van de plank, en liet ze zich leiden door wat er in haar leven gebeurde. Dat leven speelde zich op dat moment af in de late uurtjes, in donkere clubs, wat zich op zijn beurt dan weer uitwerkte in een lekker dansbare plaat.

De donkerte is Arlo Parks daarin vanzelfsprekend nooit verloren; da’s iets dat in de persona van de zangeres verweven zit. En toch heeft het grote publiek nog altijd een beetje moeite met het (her)vinden van haar muziek. Het Koninklijk Circus was achteraf gezien aardig volgelopen, maar toch moest voorprogramma Baird het initieel doen met een meer leeg dan vol halfrond. Dat de band er enkele minuutjes over deed om effectief aan zijn set te beginnen, zorgde voor een licht ongemakkelijke noot die eigenlijk vrijwel meteen van tafel werd geveegd. Er zat namelijk wel muziek in de hoekige indierock die het duo vanonder hun dromenvangers bracht. Hier en daar voelde het weliswaar ietwat onafgewerkt, maar Baird had iets dat de meeste voorprogramma’s niet hebben: eigenheid. Het onafgewerkte van twee jongens die hetgeen ze in hun garage hadden gemaakt kwamen voorstellen, maar ook het nonchalance en de manier waarop waren daarin bepalende factoren. Baird voelde als lekker jammen onder elkaar, en alleen al daarin klonk het cool. We hebben de band in alle eerlijkheid nog nooit op plaat beluisterd, maar in dat halfuurtje gisteren heeft ze ons wel overtuigd dat te doen.

Voor Arlo Parks zelf zou de sfeer echter een paar tinten donkerder worden, en dat mocht je vrij letterlijk nemen. Qua productie of lichtshow had de Britse het namelijk tot het minimale beperkt, en de eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat dat zeker wel impact had op haar set. In het begin viel dat echter allemaal nog goed mee, zeker omdat ze meteen de focus legde op haar recentste langspeler. In het midden van het podium stond er namelijk een tafel met allerhande elektronica, en dat zou ook het belangrijkste element van de set worden. Arlo Parks gebruikte ze namelijk niet alleen om haar nummers mee op te bouwen, maar (en belangrijker) ook uit te bouwen tot een live-ervaring. Zie het als een vleugje Jamie xx, waarbij de zangeres geregeld ook loskwam en over het podium danste.

Dat de grens tussen wat effectief live was en wat niet daarbij een beetje vervaagde, zagen we op dat moment nog graag door de vingers. Een “Weightless” groovde lekker, “Blades” baadde in de donkerte. Wanneer het echt precies gebeurde, durven we niet te zeggen, maar er kwam een punt waarop de donkerte het ook effectief overnam. Arlo Parks liet haar elektronicatafel voor wat ze was en focuste zich meer op de dromerigheid van de nummers. “Black Dog” bracht ze zo goed als solo onder een felle schijnwerper, onder meer “Cola” en “Super Sad Generation” volgden in een medley vol oud werk. Allemaal mooi en prima gebracht, maar langs de andere kant ook gewoon zo prima dat het evengoed vanop plaat had kunnen komen. Da’s op zich een compliment, maar dat hult zich wel een beetje in schaapskleren.

Je kreeg naarmate de set vorderde namelijk meer en meer het gevoel dat het feestje zich vooral in het hoofd van de zangeres afspeelde. “Purple Phase” was namelijk een vrij loom aanvoelende clubnacht en voor “Impurities” kwam het Koninklijk Circus niet verder dan voorzichtig heen en weer wiegen. Arlo Parks verviel met andere woorden weer in hetgeen we in het verleden al haar grootste mankement noemden: het bleef allemaal wat braafjes. Neemt echter niet weg dat een “Pegasus” een prachtig nummer blijft en “Eugene” en “Caroline” als hitjes iets konden losmaken bij het publiek. Desalniettemin viel daardoor net meer op wat er een beetje miste: een drummer. Arlo Parks had dan wel twee muzikanten meegebracht, maar buiten synths, elektronica en wat getokkel vielen die soms wat vlakjes uit. Toen voor “Blue Disco” de drumcomputer werd aangegooid, kwam het tempo plotsklaps terug.

En voor we het wisten was de donkerte die de buik van de set zo innam, ook weer wat weggeëbd. Arlo Parks had haar elektronicatafel teruggevonden en maakte zo van “Floette” het nummer dat de eindsprint inzette. De vibe zat instant een pak beter, en daardoor ontpopte “Nightswimming” zich zelfs tot het verrassende hoogtepunt van de avond. De Britse voegde er vleugjes UK garage en drum-‘n-bass aan toen, en liet alles zo overvloeien richting “2SIDED”. Met “Devotion” kregen we tot slot nog een van Arlo Parks’ meest ondergewaardeerde nummers, waarna de zangeres met “Get Go” nog eens alles losliet wat er in zat. En in alle eerlijkheid zat er ook best veel in, alleen kwam het er niet altijd even makkelijk uit. Kijk, de Britse zangeres heeft nu eenmaal voor een genre gekozen waar niet heel veel variatie in mogelijk is, maar ze toonde met haar laatste plaat wel aan dat zo’n evolutie heel cool kan aarden. Op het podium maakte ze die gedachte dan definitief waar, al hinkte ze met haar andere been ook wat achterop door in het verleden te blijven haperen.

We kregen in het Koninklijk Circus dus een Arlo Parks met twee gezichten te zien. Twee gezichten die altijd prima nummers bracht en ze net zo goed speelden, maar waarbij het ene buiten de lijntjes kleurde en het andere niet. We zullen dus misschien wel moeten concluderen dat er meer in zat dan er effectief is uitgekomen gisterenavond, al hopen we dat de Britse nog zo’n coole plaat of twee maakt en binnen een zestal jaar is geëvolueerd naar een artieste die definitief durft te experimenteren. En resoluut kiest voor de weg vooruit.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Heaven
Jetta
Weightless
Blades
Senses
Beams
Black Dog
Cola / Super Sad Generation / Sophie / Second Guessing
Purple Phase
South Seconds
Impurities
Pegasus
Eugene
Caroline
Blue Disco
Floette
Softly
Nightswimming
2SIDED