Wie in België Stevie Wonder wil zien, kan best maar even een teletijdmachine maken. Het dateert namelijk al van 1995 dat de Amerikaan nog eens op Belgische bodem optrad, toen op Oostende Pop Festival. Bij onze noorderburen hebben ze doorgaans meer geluk wat betreft optredens van de inmiddels zesenzeventigjarige muzikant, al was het voor hen ook al van 2014 geleden. Voor Wonder was het trouwens de eerste keer in de Ziggo Dome. Dat alles zou al voldoende moeten zijn om het een avond voor de geschiedenisboeken te noemen, maar daar komt deze tournee ook nog eens bij dat hij Songs In The Key Of Life, zijn beste werk en misschien wel de beste soulplaat aller tijden, integraal brengt.
Om tien na acht begon Wonder er in een propvolle zaal meteen in grote klasse aan. Er werd een boodschap door de speakers gebracht, waarbij gevraagd werd om even de ogen te sluiten en net zoals de zanger te zien door de ‘ogen van onze oren’. Met het daaropvolgende “Love’s In Need Of Love Today” werd ook het muzikale gedeelte van de avond glorieus op gang getrapt. De Amerikaan bleek al snel nog steeds uitstekend bij stem te zijn en het was dan ook jammer dat het geluid nog niet meteen helemaal goed zat. De strijkers bevonden zich zo hard op de achtergrond dat we ons moesten inspannen om ze te kunnen horen, terwijl de bassen te prominent aanwezig waren.
Het waren juist die bassen die meteen daarna juist bijdroegen aan de hoge groovyness van “Have A Talk With God”, dat Wonder samen met zijn zoon ten gehore bracht. De strijkers kregen vervolgens ook alle ademruimte die ze tot dan toe nog niet gekregen hadden, want “Village Ghetto Land” werd enkel met hen ingezet. Net zoals Wonder met Songs In The Key Of Life destijds deed, toonde hij ook met deze livevertolking al met enkele nummers zijn ongelooflijke muzikale veelzijdigheid. Die reputatie werd met het heerlijke fusionnummer “Contusion” nog wat verder uitgebouwd.
Van de harmoniserende gitaren gingen we verder naar de klassieke bigband voor “Sir Duke”. Nog voor de eerste noot gespeeld werd, stond het publiek het lied al te zingen; een voordeel van het integraal brengen van een album. Dat enthousiasme van de fans werd logischerwijs nog wat uitbundiger tijdens het lied en de Amerikaan voelde ook aan hoeveel zin het publiek er in had. Daar maakte hij op het einde van “Knocks Me Of My Feet” gretig gebruik van door ze geïmproviseerd ‘i’ te doen zingen in allerlei soorten melodieën. Met een heuse jam werd verder geborduurd op die spontaniteit en toen Wonder zijn mondharmonica bovenhaalde, belandden we uiteindelijk zelfs aan de melodie van “Billie Jean”, wat door het publiek graag werd meegezongen.
Met “Pastime Paradise” werd een zoveelste hit ingezet en die werd door de strijkers naar het allerhoogste niveau verheven. We hebben ons er overigens niet aan gewaagd om te tellen hoeveel muzikanten er nou precies op het podium stonden, maar dat we verschillende keren op het podium moesten zoeken wie er nu precies net op het grote scherm kwam, doet vermoeden dat het toch ergens tegen de dertig aanleunde. Wie we wel steeds makkelijk vonden waren de twee zangers en vier zangeressen die voor de vocale ondersteuning zorgden. De zangeressen mochten voor “Ordinary Pain” nog een stapje vooruit doen en mochten daar voor het eerst allemaal tonen wat ze ook nog als individu te bieden hadden. Wonder deed “Saturn”, voorzien van een ruimteachtige achtergrond, daarna helemaal alleen wat zang betreft en hetzelfde gold voor “Ebony Eyes”.
Na een pauze van een vijftiental minuten waren we klaar voor het tweede deel van de show. Het moet gezegd worden dat we, mocht de zanger na de pauze gewoon gestopt zijn, nog steeds van een concert van wereldklasse hadden kunnen spreken. Wereldklasse was ook de oprechtheid van zijn monoloog over de staat van de wereld en liefde als redmiddel. Hij vervolgde nog door al zijn kinderen te introduceren, terwijl de bijhorende foto’s geprojecteerd werden, om dan een prachtige versie van “Isn’t She Lovely” op gang te trappen. Ook het lange maar o zo indrukwekkende “Black Man”, inclusief heuse percussiesolo, ontpopte zich vroeg in de tweede helft tot een hoogtepunt van de avond.
Dat we de duellerende gitaren simpelweg niet konden horen tijdens “All Day Sucker” was misschien wel het enige tegenvallende van de avond. We waren het echter ook al bijna vergeten, want “Easy Goin’ Evening (My Mama’s Call)” blies ons, ondanks het hoesten van Wonder tussen de harmonicastukken, meteen omver. Deze keer niet door een ferme sound, maar wel door de iconische melodie die zowel simpel als niet simpel is. Er brak wederom nog een momentje voor de zangeressen aan, met wie Wonder zij aan zij “Ngiculela – Es Una Historia – I Am Singing” zong. Hij werd vervolgens nog naar de harpeji begeleid, waar hij alsof het niets was ook nog eens een solootje op speelde.
Van de harpeji gingen we naar de harp en niet zomaar een harp, want het was die van Brandee Younger, al jarenlang bekend bij menig jazzfanaat. Samen brachten zij en Wonder een prachtige ingetogen “If It’s Magic” en dat was ook de laatste keer van de avond dat we een ingetogen zingende Wonder zagen. Een kort “Happy Birthday” werd met de nodige bombast gebracht en hetzelfde kon gezegd worden over “Another Star”. Ondertussen waren ook twee van zijn jongste dochters het podium opgekomen en aangezien Songs In The Key Of Life afgerond was, was er nog even tijd voor iets anders. Zaiah Morris zong, begeleid door haar vader op piano, een pakkende versie van John Lennon’s “Imagine”. Morris beschikt over een geweldige stem en de kinderlijke onschuld waarmee ze het lied bracht, gaf het nog een extra lading, eentje die ons zelfs in deze tijden van onrust weer in Lennon’s boodschap doet geloven. Het grote slot was voor monsterhit “Superstition”, dat voor een laatste keer vol overtuiging werd meegezongen en waarop de danspassen nog een laatste keer werden bovengehaald.
Stevie Wonder bracht samen met een legioen aan rasmuzikanten een fantastisch muzikaal spektakel naar de Ziggo Dome. Songs In The Key Of Life bleek ook live een album te zijn van tijdloze klasse. Mocht het nu toch al de laatste keer geweest zijn dat we Stevie Wonder hier konden bewonderen, dan was het met één groot hoogtepunt.
