Archieffoto © CPU – Matthias Engels
Foo-moeheid. Het is een term die we sinds de aanloop naar Your Favorite Toy meer dan eens voorbij zagen komen en helemaal uit de lucht kwam vallen deed die niet. De nieuwe plaat werd niet overal met open armen ontvangen en ook bij ons op de site kwam ze met tweeënhalve ster op vijf niet bepaald als triomftocht uit de bus. Tel daar het beschadigde imago van Dave Grohl en de wissels achter het drumstel bij op en zelfs de meest vanzelfsprekende festivalheadliner ter wereld begon plots met een paar vraagtekens aan zijn doortocht in Landgraaf. Toch blijft er live nog altijd maar één vraag echt belangrijk: wat gebeurt er wanneer Dave Grohl en de zijnen de versterkers openzetten?
Nou, dan krijg je een show die vanaf de eerste seconde alle twijfel met veel geweld van zich af probeerde te spelen. Terwijl roze rookpotten hoog boven Megaland de lucht kleurden, trok Foo Fighters met “All My Life” meteen de beuk erin en werd al snel duidelijk dat Grohl geen zin had om zijn band rustig op gang te laten komen. Hij vertelde ons dat hij zoveel mogelijk tracks in de korte tijd die hij kreeg wilde proppen en met ruim honderdtachtig nummers in het arsenaal konden we dat wel begrijpen. “The Pretender” en “Times Like These” volgden “All My Life” al snel op, en net als die opener werden ook die nummers minutenlang uitgerekt op alle mogelijke manieren, waardoor het eerste kwartier meteen aanvoelde als een ouderwetse Foo Fighters-bestorming.
‘WOOOOOOOOH!’ Het kwam in het eerste kwart van de show vaker dan eens uit de mond van de nog altijd zo energieke frontman. Grohl schreeuwde, rende en gooide zijn natte haren in het rond als een jonge golden retriever, maar had tegelijk de controle van een bordercollie die precies wist waar de kudde heen moest. Met onder meer “My Hero”, “Learn to Fly” en “These Days”, dat eveneens werd voorzien van een ‘WOOOOOOOOH!’-tje hier en daar, stuurde hij die dan ook probleemloos richting de torenhoge speakers van de South Stage. Het zijn van die nummers die eigenlijk al kapot gespeeld zijn, maar live logischerwijs nog altijd de volle wei zonder al te veel moeite meekregen.
Daarna dook Foo Fighters wat dieper de eigen geschiedenis in. “This Is a Call”, de eerste single die ooit van de Foo’s verscheen, werd voorafgegaan door een ode aan alle aanwezige vaders, waarna het nummer over Megaland knalde alsof het nog altijd vers van de pers kwam. “No Son of Mine” trok de boel vervolgens opnieuw een stuk steviger open en kreeg met een knipoog naar Motörheads “Ace of Spades” nog wat extra olie op het vuur, waarna Grohl zijn akoestische gitaar erbij pakte en de iets lichtere kant van de band opzocht. Met “Wheels” en “Marigold”, dat nog uit Grohls Late!-periode stamt, ging de voet even wat minder hard op het gaspedaal. Dat gaf de vermoeide benen na drie dagen festivallen heel even wat rust, terwijl de songs zelf ook zonder brute kracht gewoon overeind bleven.
Normaal speelt Foo Fighters tijdens deze tour met gemak drie uur, maar op Pinkpop moest de band het met een stuk minder doen. Dat was ergens jammer, want met zo’n catalogus blijft er altijd wel iets op de plank liggen, maar tegelijk deed die beperking de show ook goed. De band moest kiezen, sneed de overbodige uitweidingen grotendeels weg en hield daardoor de vaart strak in de set. “Monkey Wrench” raasde voorbij en met “Breakout” werd de gaskraan nog eens volledig opengetrokken. Toen ook “Best of You” uitgroeide tot een massaal meezingmoment, werd nog maar eens duidelijk dat het grote publiek van Foo-moeheid toch echt weinig last had.
Wat wel opviel, was dat er helemaal geen materiaal van Your Favorite Toy in de set zat. Voor een band met een nieuwe plaat op zak is dat best opmerkelijk, al kunnen we het zelfs nog iets breder trekken: ook van diens voorganger But Here We Are mocht alleen “The Teacher” passeren. Geen makkelijke festivalhap trouwens, want het tien minuten durende nummer schreef Grohl voor zijn overleden moeder en kruipt een pak dieper dan de gemiddelde Foo Fighters-knaller. Niet iedereen op Megaland had na drie snikhete dagen nog evenveel ruimte voor een nummer van dit formaat, en je zag sommigen volledig afdwalen in gesprekken over de komende week, maar wie er met zijn hoofd er wel bij bleef, kreeg Foo Fighters op zijn meest kwetsbare moment van de avond te zien.
Daarna bleef er nog maar één logische eindhalte over. “Everlong” gooide Pinkpop uiteindelijk op slot zoals alleen “Everlong” dat kan. Het is een gigant van een festivaltrack en ook op het Landgraafse Megaland bleek hij nog eens precies te doen waarvoor hij ooit gemaakt leek, namelijk iedereen met schorre kelen en zware benen richting uitgang sturen. Het was het einde van een set die de twijfels op voorhand niet alleen wegveegde, maar vooral liet horen waarom Foo Fighters nog altijd een van de meest vanzelfsprekende festivalheadliners ter wereld is. Foo-moeheid? Geen sprake van!
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de tweede festivaldag lees je hier.
Onze recensie van de derde festivaldag lees je hier.
