We hebben Dave Grohl nooit ontmoet, maar iedereen die de eer had om hem te interviewen, was vol lof over de man. Joviaal, spontaan en altijd in voor een oprecht en anekdotisch gesprek. Een goedlachse allemansvriend met weliswaar een indrukwekkende muzikale loopbaan achter de kiezen. Het sensationele nieuws in september 2024 dat hij niet alleen een buitenechtelijke affaire had, maar dit ook had geleid tot de geboorte van een vierde dochter, sloeg in als een bom. Het zorgvuldig opgebouwde imago kreeg plotsklaps een behoorlijke deuk. Nochtans stond Grohl in de Amerikaanse muziekscene sowieso al bekend als notoire schuinsmarcheerder. Vraag het maar aan Louise Post (Veruca Salt). Ook al schreef hij voor haar de klassieker “Everlong”, Post heeft altijd beweerd dat hij tijdens hun relatie het bed deelde met actrice Winona Ryder. Iets wat beiden tot op heden nog steeds falikant ontkennen. Het team rond Foo Fighters is er dus goed in geslaagd dit minder leuke kantje van de frontman redelijk lang uit het nieuws te houden. De release van hun twaalfde album kan dan ook gezien worden als een zoveelste charmeoffensief. Het openhartig rouwproces op voorganger But Here We Are (2023), na de dood van drummer Taylor Hawkins en Daves moeder Victoria in 2022, wordt hier opgevolgd door een ongenuanceerd schuldbesef zonder weerga.
Your Favorite Toy is het eerste album sinds 2014 zonder co-producer Greg Kurstin. De tien songs zagen het licht tijdens Grohls solosessies in zijn thuisstudio, waarna nieuwe drummer Ilan Rubin (Lostprophets, Nine Inch Nails) mee de ritmetracks inspeelde. Rubin vervangt trouwens Josh Freese die in de omgekeerde richting terug naar Nine Inch Nails gaat. Vervolgens kwamen de overige bandleden hun overdubs completeren en hielp engineer Oliver Roman om de totaalbalans te perfectioneren. Met amper zesendertig minuten speeltijd is het meteen ook het kortste Foo Fighters-album ooit geworden. Dat is voornamelijk te danken aan de overduidelijke keuze om een rechttoe-rechtaan rockalbum te maken. Dit mogen we erg ruim interpreteren. Opener “Caught In The Echo” laveert bijvoorbeeld dreinend tussen oude Fugazi en stadionrock, maar duurt ook te lang. In “Of All People“, over een toevallige ontmoeting met een drugsdealer uit een ver Californisch verleden, hinkelt de start-stopbeat te krampachtig punky. En als iets daarna het titelnummer voorbijraast, voelen we ons al even uitgeput als de schreeuwende en tierende Grohl zelf.
Vooral live staat Grohl nu eenmaal niet bekend als de meest begaafde vocalist en op Your Favorite Toy klinkt hij nog vervormder dan verwacht. Dit wrange, overstuurde geluid maakt op “Window” en “Unconditional” eindelijk plaats voor een meer ruimtelijke sound. Op die eerste, geïnspireerd door dochter Harper (die hierop ook basgitaar speelt), zorgt dat voor een groovy melodie ergens tussen The Breeders en Queens of the Stone Age. Gezegend met een treffend refrein (‘You were a window cleaner, letting in the sun’) barst het van de stijlfiguren. Een ruitenwasser kijkt immers altijd naar binnen bij andere mensen en fleurt ook nog eens onverrichterzake hun leven op. Die tweede zou dan weer zomaar een outtake van The Knack of een broertje van “Thirty-Three” van The Smashing Pumpkins kunnen zijn. Maar de pret duurt niet lang. Wij werden redelijk ongelukkig van zowel het gammele “If You Only Knew” (dat als twee druppels lijkt op “These Days” van Powderfinger) als het simplistische “Spit Shine” met irritante ‘ooh ooh’s’ op de achtergrond.
Gezien de oneindige therapiesessies die Grohl zichzelf aandeed na zijn onverwachte ontrouw, was het alleen nog wachten op de onvermijdelijke dosis pathos en zelfmedelijden op het album. Eerst is er “Child Actor”, een publieke biecht met een vleugje Killing Joke en een heel pragmatische tekst: ‘Wasting away as I chase all the roles I’ve lost, was I good enough? Was I ever good enough? Is it me that they see when the cameras are off?’. De powerballad “Asking For A Friend” sluit het album af en ontspoort gaandeweg tot net voor het einde een streep Metallica-lite even doet headbangen. ‘Save your promises until we meet again, you can save all your promises ’til the bitter end, what is real? I’m asking for a friend’.
Is Foo Fighters finaal ongeschonden uit de innerlijke strijd gekomen? Niet echt. Het is zonneklaar dat Grohl nog hartstochtelijk worstelt met zijn demonen. Bovendien is het songmateriaal te middelmatig om van een wederopstanding te gebaren. Wat de meubelen enigszins redt, is het voortreffelijke triumviraat van snedige gitaren. Vooral de eigenzinnige, warme en gelaagde riffs van Pat Smear overtuigen ten volle. Voor de fervente fans is er waarschijnlijk geen vuiltje aan de lucht. Zij zijn blij dat hun helden terug op tournee gaan. We vermoeden echter dat van Your Favorite Toy weinig songs de setlist zullen halen. Neutrale en ietwat kritische muziekliefhebbers daarentegen blijven hongerig achter. En laat ons eerlijk zijn. Na The Colour and the Shape (1997) heeft de band albumgewijs nooit meer hoge toppen gescheerd.
Je zal op 21 juni naar Pinkpop in Landgraaf moeten afreizen om de band live te zien, want ze laat België vooralsnog links liggen.
Ontdek “Window”, ons favoriete nummer van Your Favorite Toy in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify
