© CPU – Larissa Zenner (archief)
De gebroeders Beasley verruilden in 2023 het Nieuw-Zeelandse Auckland in voor de wereldmetropool New York. Een gouden zet, zo blijkt nu drie jaar later, want Balu Brigada kon in de stad die nooit slaapt die extra stap maken. Hun groeiende populariteit danken de twee voor een deel aan Twenty One Pilots, dat hen afgelopen jaar meenam op Europese arenatour. Het was het beslissende duwtje om hen te lanceren, want met hun frivole indierock raakten ze de juiste snaar. Debuutalbum Portal deed het nodige en inmiddels is Balu Brigada de soundtrack van om en bij ettelijke miljoenen mensen. Hun allereerste eigen tour door Europa mag ook gecatalogiseerd worden als een succes, want zo goed als alle kaartjes waren de deur uit. Brussel vormde daarin geen uitzondering, al was hun eerste eigen concert in België er ook eentje dat wat met kinderziektes te kampen had.
Nadat ze nog wat van het avondzonnetje hadden, genoten trok het duo naar binnen om op tijd te kunnen beginnen aan hun show. Als voorprogramma fungeerde een dj, die trachtte de zaal op kamertemperatuur te krijgen. Op zich slaagde hij wel in zijn opzet, al zorgde een korte pauze er wel voor dat Balu Brigada zo goed als van nul moest beginnen. “The Portal” werd als inloopnummer gebruikt en zo was “Golden Gate Girl” de echte start het optreden. Als kickstart konden we dat echter niet bestempelen, want het geluid was nogal heel slordig gemixt. Te veel drums, te weinig gitaren en vooral ook een opvallend laag volume. Balu Brigada miste op die manier body, al lag het zeker niet aan het enthousiasme. Pierre Beasley speelde met een kamerbrede glimlach en maakte zoveel mogelijk blikcontact. Van een afstand kon je dus niet spreken, al voelde “Sideways” ook ietwat aan alsof we van de zijkant aan het kijken waren. Het nummer, nochtans een van onze favorieten van Portal, klonk vlak en had als meezinger dus gerust iets meer mogen zijn.
Ondanks dat de broers Beasley zeker wel met enthousiasme speelden, verliepen heel wat handelingen op automatische piloot. Je kan het ze moeilijk verwijten als je ziet dat ze al meer dan een jaar haast onafgebroken op tour zijn, maar daardoor misten we tijdens de nummers door een beetje de spontaniteit die ze ons wel in hun bindteksten boden. “The Question” was overigens het zoveelste voorbeeld van een nummer dat door de flauwe geluidsmix ten onder ging. Onder begeleiding van een zee aan lampjes probeerde Henry Beasley met een gitaarsolo persoonlijkheid in het nummer te steken, maar die kwam er gewoonweg niet door. Een gemiste kans, al ging het geleidelijk aan wel in crescendo. Op “4:25” haalde hij zijn innerlijke Julian Cassablanca boven en “Moon Man” maakte het nodige los bij het publiek. Wij zaten dan wel niet in de ruimte, maar even had de zwaartekracht geen vat op ons. Een kleine verrassing was het feit dat “How It Would End” gespeeld werd. Het nummer werd dit jaar nog geen enkele keer gespeeld en Brussel kreeg dus de primeur. Ook hier deed het laagje autotune ons denken aan The Strokes, maar Balu Brigada kwam er wonderwel mee weg.
De vergelijkingen met The Strokes en Tame Impala werden in het verleden wel vaker gemaakt, maar dat zijn niet de enige bands waar het duo de mosterd haalt. Gisteren deden ze dat letterlijk door “DARE” van Gorillaz te brengen. Als poging om de setlist te spekken kon die er wel nog mee door, maar ook een stukje Daft Punk passeerde wat later de revue passeerde in de bis. Met een album en drie ep’s onder de arm snappen we de keuze van wat extra herkenbaarheid, zolang het meerwaarde biedt. “OH! Not Again” hadden ze wat ons betreft beter achterwege gelaten wegens een gebrek aan spanning, al kwam die er niet veel later wel in de vorm van “Backseat”. Het nummer maakte iets los in de Brusselse zaal en werd luidkeels meegebruld. Bij het laatste stukje werd er zelfs zonder te morren meegezongen en kregen we eindelijk de uitgesproken concertsfeer waar een band als Balu Brigada baat bij heeft. Ze waren eindelijk op rails en wouden ons daarom even meenemen naar het volgende station, want terwijl ze op de baan waren schreven ze aan een nieuw nummer. “BedHead” kan gerust nog wat slijpwerk gebruiken voor het effectief uitkomt, maar het klonk desalniettemin best veelbelovend.
De conclusie die we na gisterenavond konden trekken was dat Balu Brigada een band is met leuke liedjes, maar dat de leden live nog wel een paar tandjes kunnen bijsteken. Aan de mindere geluidsmix kunnen ze zelf bitterweinig doen, maar we vonden de twee begeleidende muzikanten (drummer en keys) nu ook niet het juiste niveau halen. De Beasley-broers kunnen achter zich dus wel nog wat meer strakheid gebruiken om zelf die vrijere rol te gaan spelen op het podium. Het hoort nu eenmaal bij het traject van een band die nog niet zo lang internationaal aan het touren is en die nog wat zoekende is naar een ideale opstelling. De broerdynamiek deed hoe dan ook zijn werk en leverde net voor het einde met het mega catchy “So Cold” nog een cool moment op. Of om het met het laatste bisnummer te zeggen: ze zullen hun weg wel vinden. Voor een halfuur plezier op Rock Werchter zal Balu Brigada in ieder geval goed aarden!
Op donderdag 2 juli is Balu Brigada de opener van dienst op Rock Werchter, want dan staat het als eerste band van de dag in The Barn.
Setlist:
The Portal
Golden Gate Girl
Sideways
Politix
Designer
The Question
What Do We Ever Really Know?
4:25
Moon Man
How It Would End
DARE (Gorillaz cover)
OH! Not Again
Birthday Interlude
Backseat
BedHead
Butterfly Boy
So Cold
Robot Rock (Daft Punk cover)
Find A Away / Could You Not
