Weinigen bij wie de naam James Blake geen belletje doet rinkelen, maar langs de andere kant ook weinigen die echt op de hoogte zijn van waar de Brit allemaal mee bezig is. Hem reduceren tot hitjes als “Limit To Your Love”, “Retrogade” of recenter “Say What You Will” zou simpelweg te kort door de bocht zijn; de Brit is namelijk zo’n artiest die zichzelf blijft uitdagen door te experimenteren op niveaus die je misschien niet meteen zou verwachten. Op albumvlak levert dat eigenlijk steevast sterke platen op: Friends That Break Your Heart of Playing Robots Into Heaven zijn eigenlijk altijd underrated gebleven. Maar daar blijft het voor de man niet bij. Zo is hij in tweede instantie – al zal dat voor hemzelf nooit op een tweede plaats komen – ook producer. Producer voor onder meer Beyoncé, Kendrick Lamar, Travis Scott en Dave. En die wisselwerking blijft mekaar altijd maar voeden.
Deze nieuwe Trying Times is officieel namelijk het eerste James Blake-album in bijna drie jaar, maar eigenlijk is dat totaal niet zo. In oktober nog maar verscheen er met The Boy Who Played the Harp een plaat van laatstgenoemde rapper, waarop deze man net zoveel te zeggen had als Dave zelf. Het zal met andere woorden nooit in de grootste spotlights gebeuren, maar James Blake is nooit écht afwezig. Die laatste stelling is er eentje die in dit geval wederom werkelijkheid is, want relatief onder de radar rolde de Britse artiest de campagne rond zijn zevende studioalbum tot op heden uit. Voor toegankelijke radiosingles hoef je überhaupt niet langs zijn deur te passeren, maar ook op sociale media rolt de bal niet per se harder dan anders. Maar da’s zoals gezegd ook nooit de intentie geweest van James Blake: hij maakt muziek voor zichzelf, en voor zij die het willen horen. Voor zij die ervoor openstaan een artiest te willen horen evolueren binnen zijn eigen uitgelegde pad. En daarin is Trying Times een héél mooi voorbeeld.
Beginnen doen we dus misschien best met een kleine disclaimer: dit is verre van het makkelijkste album dat je dit jaar zal horen. Ja, dat is nooit de ingesteldheid die je bij een artiest als James Blake moet hebben, maar we zeggen het beter op voorhand. Wie dus op voorhand met een open geest in Trying Times stapt, verliest zichzelf al helemaal bij opener “Walk Out Music”. In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden, is het niet de Brit die het nummer zal gebruiken om het podium op te wandelen, maar je bewustzijn dat het voor bekeken houdt. Een hypnotiserende synthlijn keert de hele toonladder binnenstebuiten op manieren die je niet voor mogelijk hield, en voor je het goed en wel beseft ben je al helemaal opgeslokt in de wereld die James Blake in zijn zevende plaat heeft geschapen. Want dat is wederom letterlijk wat de man doet: zonder twijfelen een richting uitgaan die hij nog nooit eerder koos.
Op Trying Times is dat dus een donker hypnotiserend pad, waar je onbestaande wezens onder je huid voelt kronkelen en het mysterie in je nek voelt hijgen. “Death of Love” omarmt daarin bijvoorbeeld een combinatie van Leonard Cohen en wat Oosterse invloeden, maar onderstreept langs de andere kant ook vooral dat James Blake een steengoede producer is. De manier waarop alle bassen en stemmen zo clean door elkaar lopen, dat is er weinigen gegeven. Ook in de titeltrack is dat iets dat opvalt. In de twinkeling en breekbaarheid verwerkt de man een wegglijdende blazer en een elektronische toets, die het geheel een tikje richting soulpop geeft. Maar ook in dat opzicht kan de man zich prima uit de voeten maken, zo bewijst hij met het openbloeiende “I Had A Dream She Took My Hand” of “Make Something Up”.
Twee keer laat James Blake dit keer een helpende hand toe – in “Didn’t Come To Argue” redt Monica Martin helemaal op het einde het nummer van leuk-maar-te-kabbelend door het te laten omslaan in een freesoulpopsong, “Doesn’t Just Happen” wordt dan weer bijgekruid door Dave. En da’s een combo die werkt, dat weten we. Dat het van dan af aan wat hoekiger wordt, is iets dat de ‘I Love You’-sample in “Days Go By” mooi vertegenwoordigt, of de manier waarop “Rest of your Life” je brein maar blijft frituren. En als je dan net gekookt genoeg bent, dan gunt James Blake je een afkoelend bubbelbad. “Just a Little Higher” is als afsluiter misschien nog redelijk onverwachts een absoluut hoogtepunt. Gekleurd door Disneyfilm-achtige strijkers en de bovenkant van de toonladder is het bijna ondenkbaar om geen kippenvel te krijgen.
En zo zou je meteen ook kunnen stellen dat James Blake alsmaar dichter komt bij het geluid dat hij zoekt. Doorheen de jaren zagen en hoorden we het experiment wel, maar kwam het als geheel nooit binnen met dezelfde diepte die de man zelf voor ogen had. Dat is op Trying Times toch net dat tikkeltje anders: alles voelt net wat meer onvoorspelbaar, ongedwongen en eerlijk aan, alsof het geheel uit zichzelf naar boven kwam geborreld in het donkerste moeras. Deze zevende plaat is het resultaat van een donkere zoektocht, een mysterie dat niet wordt ontrafeld, maar omarmd. Dat een artiest als James Blake daarin slaagt, dat kan alleen maar een hypnotiserend geheel opleveren.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Death of Love”, ons favoriete nummer van Trying Times, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
