De echte fans hebben lang moeten wachten op deze The Boy Who Played the Harp. Zoals Dave zelf meermaals aanhaalt in zijn teksten, is het geleden van juli 2021 dat we nog een album kregen. De Brits wilde dan ook allesbehalve teleurstellen met dit nieuwe project, want voor hem is zijn fanbase alles. Omgekeerd staat hij al jaren op een voetstuk bij hen. We’re All Alone in This Together liet diepe sporen na in 2021, en los van zijn samenwerkingsproject met dat andere fenomeen Central Cee en een handvol losse singles, heeft Dave sindsdien vooral tijd genomen om zichzelf te herontdekken – en om dichter bij God te komen. Dat laatste vormt eigenlijk de hele voetnoot van dit album. Voor zijn Europese tour in 2026 vliegen de tickets dan ook de deur uit
De artiest die we het laatst live zagen op WOO HAH (rest in peace) in 2022 – waar hij een ongelooflijk straffe show neerzette en zelfs zijn gitaarleerkracht op het podium haalde – heeft allesbehalve stilgezeten. Tien doordachte nummers. Geen vullers, geen streaming gerichte fillers. Dit is een album dat van begin tot einde beluisterd moet worden. De featurekeuzes zijn doordacht en de Bijbelse verwijzingen talrijk. Al snel wordt duidelijk dat het album geïnspireerd is op het boek van Samuel, waarin Dave de rol van David op zich neemt.
De eerste persoon over wie we moeten praten, is James Blake. Hij staat niet alleen als enige op twee nummers, maar zijn aanwezigheid is voelbaar op het hele album. Logisch, want hij producete en schreef mee aan bijna de helft van het album. De eerste twee nummers zetten meteen de toon, maar vanaf “No Weapons” met Jim Legxacy is er geen stoppen meer aan en moet je het hele ding luisteren. Het nummer is het enige dat echt popinvloeden heeft: vlot, met een goed tempo en prachtige vocalen. Daarna volgt het krachtige “Chapter 16” met Kano – voor velen beter bekend als ‘Sully’ uit de serie Top Boy. Het nummer is een ode aan elkaar. Kano en Dave reflecteren op hoe ze in het begin van hun vriendschap enkel naar elkaar opkeken, zonder echt te durven spreken. Ze bespreken hun evolutie als artiesten en als mannen, hoe ze veranderd zijn en geleerd hebben. Hun verzen lopen naadloos in elkaar over, en het geheel voelt bijna als een podcastdialoog: een volwassen gesprek tussen twee vrienden die hun verleden omarmen in de vorm van een kwalitatief en heerlijk nummer.
Als reactie op zijn magistrale “My 19th Birthday” uit 2017, en de latere “My 24th Birthday” en “Our 25th Birthday” met Central Cee, krijgen we nu “My 27th Birthday” in de reeks – het zesde en krachtigste nummer van het album, en zonder twijfel onze favoriet. Met samples en backingtracks die doen denken aan gospel, en zonder baslijn in de beat, keert Dave hier acht minuten lang terug naar pure emotie. Zijn stem getuigt van eerlijkheid terwijl hij spreekt over de mensen die hem steunden en zij die hem het slechtste toewensten in de afgelopen tien jaar. Het resultaat is een nummer dat even rauw als verlossend aanvoelt.
Ook “Fairchild” is een opvallende track: zwaar geladen, met Dave als verteller van verhalen over seksueel misbruik en wangedrag dat vrouwen moeten ervaren in deze wereld. Verhalen die hij rondom zich hoort van dames, een realiteit waar velen in leven. Hij vertelt ze vanuit het perspectief van de vrouw, maar wijst ook naar zichzelf en andere mannen. De bijdrage van Nicole Blakk die ook een vers heeft versterkt het geheel alleen maar.
Dave is niet in kwaliteit gezakt – iets waar veel fans aanvankelijk bang voor waren gezien de spirituele ondertoon van het album. Integendeel, dit is een project dat krachtig, meeslepend en lyrisch ‘goddelijk’ klinkt. We zouden over elk nummer kunnen schrijven, maar dit album moet je vooral ervaren van begin tot einde, een mogelijkheid om ieder woord te horen. Het is niet voor niets dat Dave zo bewonderd wordt, en de reacties online zijn dan ook overwegend lovend.
Dave staat op 6 februari in de ING Arena.
Ontdek “My 27th Birthday”, ons favoriete nummer van The Boy Who Played the Harp, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
