© CPU – Marvin Anthony
Voor Pukkelpop zit het weer zo goed als altijd mee, al viel het twee jaar geleden wat wisselvalliger uit. Op vrijdag zorgde de motregen ervoor dat we ergens in de vroege namiddag aanstroomden in de Club, waar toen Lola Young voor een halflege tent stond. Een opkomende naam, dat wisten ook wij toen wel al, maar niets had kunnen voorspellen aan wat voor een tempo haar populariteit in de weken nadien zou toenemen. “Messy” – speelde ze toen overigens gewoon halverwege de set – ontplofte op sociale media, en zorgde ervoor dat de Britse zangeres haast letterlijk overnacht een van de grootste popsterren van het moment werd. De droom van elke jonge artiest, zou je denken, maar voor deze betekende dat meteen ook het begin van haar ondergang. Want zoals dat gaat met hypes, moet het ijzer gesmeed worden als het heet is. En als je entourage dan de centen laat voorgaan op het morele aspect loopt het al snel uit de hand… Iedereen zag ongetwijfeld wel eens video’s passeren waarin Lola Young in volle paniek op het podium stond, of simpelweg van haar stokje ging voor de ogen van duizenden mensen. En ook in ons land liep het meermaals fout: haar set in de Botanique werd enkele minuten voor showtime gecanceld om medische redenen, op Rock Werchter liepen de tranen over haar wangen.
Elk normaal denkend mens zag dus eigenlijk al lang op voorhand aankomen wat er rond de release van I’m Only F**king Myself effectief gebeurde: Lola Young trok de stekker er zelf uit. Geen releaseshows of nieuwe propvolle festivalzomer, wel een noodgedwongen opname. Daar ligt ergens het ontwapende van het hele verhaal: de Britse is altijd enorm open en eerlijk geweest over hetgeen er aan de hand was. De afgelopen maanden rekende ze namelijk af met verslavingen aan verschillende verdovende middelen, alsook de invloed die dat had op haar mentale gezondheid. Een proces waarvan ze benadrukt dat dat nog altijd lopende is, al vond ze in de tussentijd toch de tijd om terug bezig te zijn met hetgeen ze het liefst doet: muziek maken.
“From Down Here” vormt bij deze dus het begin van een nieuw hoofdstuk, waarvoor Lola Young beroep deed op James Blake. Geen feature, maar wel een producersrol is in dit verhaal weggelegd voor de man, en dat hoor je al vrij snel terug in het nummer an sich. Een donkere, ietwat gladhoekige beat zorgt ervoor dat de single relatief emotioneel geladen klinkt, al is het in zijn totaliteit ook simpelweg de zangeres zelf die daar een grote rol in speelt. Zo zingt ze over het feit dat ze zich ergens tussen het leven en de dood voelt, maar ook over alle onzekerheden die ze vanop het podium ervaarde. Vanaf de zijlijn blikt ze terug op een persoon waarvan ze niet kan geloven dat zij het was, maar voelt ze zich tegelijkertijd niet in staat om opnieuw het veld op te komen. Hoe hard ze het ook mist. ‘I miss the high, from down here’ is in het refrein bijgevolg het zinnetje dat het meest blijft hangen, en dat kan je logischerwijs op verschillende manieren interpreteren. Lola Young doet met “From Down Here” dus hetgeen dat zoveel artiesten haar voordeden: hun leven verwerken aan de hand van muziek. En dat doet ze bovendien op een pakkende manier, zonder daarbij te willen mikken op een makkelijk hitje. En daar zijn we misschien nog wel het meest gelukkig om, dat het allemaal heel eerlijk en oprecht aanvoelt.
Facebook / Instagram / Website
Beluister de singles van de week op onze Spotify.
