Dit jaar staan de Britten van STONE weer klaar om onze Belgische festivalzomer volledig te veroveren. Uiteraard komt dat niet zonder nieuw materiaal: wie de afgelopen maanden eens de radio heeft aangezet, heeft ongetwijfeld al een aantal van hun oorwurmen voorbij horen komen. Vandaag kunnen we eindelijk het volledige AUTONOMY onder de loep nemen. Na labelwissels, creatieve twijfels en persoonlijke worstelingen heeft STONE zichzelf volledig herpakt, iets wat duidelijk te horen is op de nieuwe plaat, ook al laat het zich misschien niet meteen vanaf de eerste noot gelden.
We trappen, tegen alle verwachtingen in, niet af met een knaller. Titeltrack “AUTONOMY” is opvallend ingetogen in vergelijking met wat we van de band gewend zijn. Pas naar het einde toe treden de gitaren nadrukkelijker op de voorgrond, maar echt overtuigen doet het niet. Het nummer mist net dat beetje extra aan hooks om de aandacht vast te houden. Hetzelfde gevoel bekruipt ons bij “TRUMAN” en “PICTURE”. Een rustiger moment hoeft op zich geen probleem te zijn op een plaat vol gitaargeweld, integendeel, het kan voor broodnodige dynamiek zorgen. Dan moet zo’n nummer echter op een andere manier weten te prikkelen of beklijven. En dat is hier helaas niet helemaal het geval. Gelukkig is dit alles geen reden tot paniek, want AUTONOMY bevat nog 10 knallers die onze trommelvliezen doen daveren.
Eigenlijk kan over alle reeds uitgebrachte singles hetzelfde gezegd worden. Ze zijn stuk voor stuk kanjers van nummers. Ze rammelen langs alle kanten, maar net in die gecontroleerde chaos schuilt hun kracht: stevige drums, razende baslijnen, opzwepende riffs en refreinen die zich als mantra’s in je hoofd nestelen. Of het nu gaat om de compromisloze explosiviteit van “NEVER AGAIN”, de losgeslagen feestchaos van “MONKEY SEE MONKEY DO”, de hypnotiserende tweestrijd tussen hunkering en beheersing in “SWEET HEROINE” of het net iets poppiger maar even onstuitbare karakter van “STACK UP THE REASONS”, telkens toont STONE zich in zijn puurste, meest zelfverzekerde vorm. De band klinkt vrij, hongerig en vooral onaantastbaar. Een mooi extraatje is dat ook “MONEY (HOPE AIN’T GONE)” alsnog een plaats heeft gekregen op het album. De band wilde het nummer absoluut op hun debuut, het was tenslotte de track die hen op de kaart zette en een tijdlang bijna synoniem stond voor hun naam. Door problemen met hun vorige label kwam het daar toen niet van. Des te mooier dat het nummer nu alsnog zijn verdiende plek krijgt op deze tweede plaat.
Ook “ROCKMOUNT” is zo’n nummer dat zich moeiteloos in je hoofd nestelt. Een gejaagde kickdrum rukt ons meteen uit onze zetel en zet alles in beweging. Voor we het goed en wel beseffen, springen we mee op het ritme. Net wanneer we denken dat de kaarten geschud zijn, pakt de band uit met een bridge van jewelste. De plotse ritmewissel komt binnen als een mokerslag en jaagt de trommelvliezen genadeloos op. Headbangen is geen keuze meer, maar een reflex. Daarna vloeien we opnieuw over in die strakke kickdrum dit keer vergezeld door nog luidere, ruigere en vooral hardere gitaren dan voordien.
“MOULIN ROUGE” steekt zonder twijfel boven het geheel van het album uit. Het tempo ligt lager dan we van STONE gewend zijn, maar in tegenstelling tot eerder vermelde nummers als “TRUMAN” en “PICTURE” versterkt het tempo hier de zware, dreigende lading die het lied bevat. Het sleept zich niet voort, het schrijdt vooruit: beheerst, donker en met een constante spanning die onderhuids blijft gisten. Zowel de instrumentatie als de vocals klinken ruiger dan voorheen, met een dikke waas van distortion die alles een korrelige, bijna verstikkende textuur geeft. Er zijn geen plotse tempowissels of uitbundige refreinen om je bij de hand te nemen, en toch kruipt het nummer langzaam maar zeker onder je huid. De kracht zit in de herhaling, in de strak aangehouden cadans en in de zwaarte die op je borst blijft drukken. Zonder te luid te worden, maakt “MOULIN ROUGE” misschien wel de meeste indruk.
Alles samen levert STONE een sterk en overtuigend album af. De band barst van de ideeën, speelt met zichtbaar plezier en laat horen dat ze hun geluid volledig in de vingers hebben. Los van elkaar zijn de nummers stuk voor stuk raak: strak gespeeld, meeslepend en vaak ronduit verslavend. Toch knaagt er iets aan het geheel. Dertien tracks is gewoonweg veel, zeker wanneer de intensiteit zelden echt afneemt en het telkens opnieuw neerkomt op een catchy rocknummer. Wat individueel krachtig en doordacht klinkt, begint in één lange zit wat aan impact te verliezen. Met een fractie minder was AUTONOMY misschien nog harder binnengekomen. Dat neemt niet weg dat dit een meer dan degelijk album is, eentje dat bevestigt dat STONE bulkt van talent en zelfvertrouwen.
Wie STONE live aan het werk wil zien, kan dat op 10 april in de Ancienne Belgique voor hun grootste headlineshow tot nu toe. Ook deze zomer maken de Britten enkele passages op onze Belgische festivalpodia, voor uitgebreide tourdata verwijzen we jullie graag door naar de website en sociale media van de band.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “MOULIN ROUGE”, ons favoriete nummer van AUTONOMY, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
