© CPU – Nathan Dobbelaere
Op dag twee van We Are Open scheen een zachte winterzon over Antwerpen en hing er een liefdevolle sfeer in de lucht. Het was vooral een gedeelde liefde voor muziek, waarvoor ook wij tenslotte waren gekomen. Van intieme momenten tot energieke optredens, goed verspreid over de zeven podia, was er opnieuw voor ieder wat wils. We trokken gisteren met een open geest en een pompend muziekhart op ontdekkingstocht en lieten ons onderdompelen in een warm bad waar nog maar eens de diversiteit en kwaliteit van ons muziekland naar voren kwam.
Resident Showcase @ Café
Elk jaar selecteert Trix enkele jonge artiesten om hen te helpen werken naar een doel. Zij mochten de tweede dag openen in de vorm van een airshow, waarin elke resident vijftien minuten kreeg om zijn eigen nummers voor te dragen. Daarna speelden ze samen met de volgende artiest een nummer, waardoor er telkens een natuurlijke overgang ontstond en alles als één doorlopend geheel aanvoelde.
Thiron mocht openen en deed dat beheerst, met een rauwe stem en een set die langzaam opgebouwde tot een krachtige muur van geluid. Zijn samenwerking met Big Muffin’ mondde dus ook uit in een stevig, energiek nummer dat meteen de toon zette voor wat volgde. Big Muffin’ nam daarna over met diepe baslijnen en dansbare ritmes die het publiek moeiteloos meenamen. In roze outfits voor Valentijn brachten ze niet alleen sfeer maar ook variatie, van melancholie in het Spaans tot een felle Nederlandstalige punkuitbarsting. Hun gezamenlijke nummer met Meridiane vormde de brug naar haar set, maar die bleek helaas een zwakker moment van de airshow te zijn. De nummers misten duidelijke structuur en haar stem klonk niet zo scherp, waardoor het moeilijk was om echt mee te gaan in haar optreden.
Onzin bracht vervolgens solo zijn demo’s en viel op door zijn creatieve omgang met taal. Het leunde sterk aan bij spoken word en theater, wat inhoudelijk boeiend was maar muzikaal minder dynamisch. In het gezamenlijke nummer met Saino ruilde hij zijn woorden in voor donkere, elektronische klanken waarin vooral sfeer werd opgebouwd. Saino’s eigen set bleef in die lijn verdergaan met atmosferische soundscapes, die pas tegen het einde wat meer tempo kregen, maar eerder als achtergrondgeluid aanvoelden dan als uitgesproken performance. Fishbowl mocht afsluiten en deed dat met een zachte, melancholische set die de vroege avond bewust liet vertragen. Met een breekbare stem en sobere instrumentatie creëerde Lena Jullian een intieme sfeer. Die rustige, emotionele ondertoon zorgde voor een mooi contrast met de eerdere energie en maakte Fishbowl een bedachtzame afsluiter van de resident showcase.
Lip Service @ Bar
Lip Service en de zonnige namiddag leken aan het begin van de tweede dag wel heel goed gepland te zijn. Ze zorgde voor een lichtere, zonnige noot met speelse gitaren die meteen een glimlach op je gezicht toverden. De sound klonk warm en toegankelijk en was precies het soort muziek dat je zou opleggen op een zomerse avond. De vocalen wisselden vlot tussen Hannah en Kasper Cornelus, wat een aangename dynamiek gaf aan het geheel. De keys speelden daarin ook een belangrijke rol, want ze voegden een frisse, bijna dromerige laag toe die de nummers extra kleur gaf. Muzikaal balanceerde Lip Service tussen indiepop en indierock, met genoeg pit om boeiend te blijven, maar steeds met een zachte ondertoon. Het was geen set die je omverblies, maar wel eentje die je moeiteloos meenam en voor een warme start zorgde.
Frans Kalf @ Venster
Het was geen overbodige luxe om al iets vroeger richting Venster af te zakken, want de belangstelling die Frans Kalf genoot was bijna overrompelend. Nog voor de ‘Grote Beer van Morgen‘ eraan begon stond er al een grote hoeveelheid mensen buiten aan te schuiven in de hoop een glimp van de rijzende ster te kunnen opvangen. Frans Kalf zag dat ook en vroeg iedereen om recht te staan zodat nog extra mensen naar binnen konden. De opstelling van het optreden verschoof zo een beetje, maar dat maakte het uiteindelijk niet minder gezellig. De Amsterdammer, die tegenwoordig in Gent vertoeft, had een zeer sterke band samengesteld en speelde met een naturel waar andere artiesten alleen van kunnen dromen. Door de vertellende verhaalstijl en de prachtige tongval hing iedereen aan zijn lippen, al vond Kalf het ook leuk om het publiek zelf ook hun lippen in actie te laten komen door ze te laten meezingen. Het charmante en authentieke optreden had wat ons betreft zeker nog wat langer mogen duren, maar aan een half uur had hij genoeg om uit te groeien tot dé revelatie van We Are Open 2026.
Grisha @ Kelder
Westside represent met Grisha in de Kelder. De rapper komt uit Ieper en toch had hij ons gisteren perfect kunnen wijsmaken dat hij afkomstig is uit het Verenigd Koninkrijk. Met enkele tienduizend maandelijks luisteraars heeft Grisha sowieso al een best internationaal profiel. Hij was in ieder geval goed voorbereid en bracht een best goed opgebouwde hiphopshow waar hij met de nodige trucjes ook effectief het publiek meekreeg. Zijn bindteksten deed Grisha steevast in het Engels en dat was ook verstandig om in zijn flow te blijven. “Rollercoaster Life” werd zo tof geïntroduceerd en ook zijn nieuwe single “GORILLAZ” werd door zijn sympathieke uithaling goed onthaald. Als kleine ontdekking deed hij het in ieder geval best goed op We Are Open en misschien opent dit optreden wel wat meer deuren voor de zeer ambitieuze Grisha.
RAPHA @ Club
Rapha is geen onbekende meer in Trix: het is haar soort thuis geworden na twee jaar resident te zijn en er de Sound Track-finale te hebben gewonnen. Ze bracht een set die duidelijk een meer poppy richting uitging, maar daarom niet minder oprecht of meeslepend was. Haar zachte, heldere stem vormde het hart van het optreden, al stonden de instrumenten soms net een tikkeltje te luid afgesteld, waardoor haar fragiliteit niet altijd volledig tot haar recht kwam. Toch paste die vollere sound met keys, drums en gitaar goed bij haar muziek, die licht en simpel aanvoelde zonder oppervlakkig te worden. Tussen de nummers door nam Rapha telkens de tijd om uit te leggen waar haar songs over gaan, wat zorgde voor een muisstille zaal en een intieme sfeer. Op het podium straalde ze bovendien nog een aanstekelijke vrolijkheid uit, zelfs wanneer ze over persoonlijke en kwetsbare thema’s zong. Rapha kreeg het publiek subtiel aan het bewegen met haar popgeluid en sloot af met een nieuw nummer, waarmee ze nog eens bevestigde dat ze perfect weet wie haar doelpubliek is en hoe ze hen moet raken.
Pyo @ Café
© CPU – Nathan Dobbelaere
Dit jaar stonden er in vergelijking met andere jaren opvallend weinig finalisten van De Nieuwe Lichting op de affiche van We Are Open. De Brusselaar Pyo kwam vorige week weliswaar niet als winnaar uit de bus, maar hij trok door de media-aandacht wel het Café helemaal vol. Zijn energie was best aanstekelijk en hij deed zijn uiterste best om de nummers live nog iets meer leven te geven. Ons deed hij geregeld denken aan mgk, maar dan met het Duracell-gehalte van Yungblud. Het hardtechnostukje na “I God Regrets” was wat ons betreft wat overbodig en zorgde er ook voor dat zijn single “Dog & Bone” misschien iets minder goed binnenkwam. Met “Energy”, “Midnight” en “fé mwa des bizous” eindigde hij wel best soeverein en met veel adrenaline. Er is weliswaar nog een beetje werk aan om de set helemaal strak te krijgen, maar zet Pyo op een groot hoofdpodium en hij zal dat zonder problemen kunnen innemen.
TEUN @ Venster
© CPU – Nathan Dobbelaere
Voor TEUN liep het Venster zo vol dat er zelfs buiten nog mensen stonden mee te luisteren, wat meteen aangaf dat hier iets bijzonders stond te gebeuren. Enkel zij en een drummer vulden het podium en meer was ook niet nodig. Haar zachte stem zweefde boven een instrumentatie die op momenten dromerig en bijna etherisch aanvoelde. De muziek nam je langzaam mee naar haar wereld, met een variatie die ervoor zorgde dat geen enkel nummer hetzelfde klonk. Soms deed het denken aan de sfeer van Bazart, maar dan met een eigen en mooiere invalshoek. Net wanneer je dacht dat je Teuns geluid volledig kon plaatsen, veranderde ze het volledig tijdens het voorlaatste nummer. Het barstte plots open in snelle beats en hoge vocals die verrassend krachtig binnenkwamen. Die dynamiek, samen met haar zachtheid, maakte van dit optreden een meeslepende ervaring. Als TEUN zo verder blijft doen is ze zonder twijfel een artieste om in het oog te houden.
Bianca Steck @ Zaal
© CPU – Nathan Dobbelaere
Bianca Steck liet vanaf de eerste minuut voelen dat ze precies weet wat ze doet, en datzelfde geldt ook voor haar band, die haar met zichtbaar vertrouwen en kwaliteit ondersteunt. Met een zachte trompet, fijne gitaarlijn en een dromerige, rustige opbouw creëerde ze een sfeer die je langzaam meesleept zonder ooit te forceren. Haar Engelse zang heeft een subtiel accent dat een rauw kantje aan het geheel toevoegt en haar nummers net dat extra karakter geeft. Die combinatie van intieme teksten en warme instrumentatie maakt het geheel bijzonder oprecht, waardoor de Zaal al snel vol stond voor haar folknummers. Soms schieten woorden tekort om te vatten hoe natuurlijk alles samenhing en hoe de stem, band en composities perfect in balans waren. Een extra applaus was hier dus absoluut op zijn plaats, zowel voor de muzikanten die zo verfijnd speelden als voor Bianca Steck zelf, die haar prachtige nummers met zoveel gevoel wist over te brengen.
Guess @ Kelder
© CPU – Nathan Dobbelaere
Ze waren een beetje weggemoffeld in de kelder, maar het Brusselse trio Guess was voor ons misschien wel de ontdekking van de avond. De setting en de omstandigheden waren misschien niet helemaal voordelig voor hun muziek en toch hoorden we een handvol steengoede nummers die evengoed in het repertoire van bar italia en Blonde Redhead zouden kunnen zitten. Hier en daar waren er een paar kleine technische problemen die de band uit zijn focus haalde en toch bleven ze nog best goed overeind staan. Guess straalde iets cool uit. Het enige wat wij nog een beetje misten was misschien een drummer, want voorlopig deden ze beroep op een drumcomputer of brachten ze de nummers net iets te veel in een akoestisch jasje. Wij zien Guess hoe dan ook graag nog eens terug in donkere zaal met een betere geluidsmix.
DÖGMËN @ Café
© CPU – Nathan Dobbelaere
De volumeknop ging in het Café gretig de hoogte in en dat was allemaal de verdienste van DÖGMËN. Je kan de band gerust een soort supergroep noemen, want alle bandleden hebben al in heel wat verschillende punkbands gespeeld alvorens DÖGMËN op te richten. Net die ervaring gaf gisteren de doorslag, want als band wisten ze hun technische bagage om te zetten in een harde en strakke sound. Ze brachten gisteren best veel nummers van hun debuutalbum Bitten By Hand en wekten daarmee best veel sfeer op in een volgelopen Café. Het nieuwe “Bloodlines” pompte best hard en tegen het einde had DÖGMËN zodanig veel energie opgewerkt dat het publiek zich niet meer kon houden. Bij de laatste nummers werd er constant gesprongen en geduwd en veranderde het deel voor het podium in een kolkende meute. Ook een band als DÖGMËN is We Are Open ten voeten uit!
Kunde @ Bar
© CPU – Nathan Dobbelaere
Bij Kunde zat de energie meteen goed, al werkte het geluid hem in het begin wat tegen en had hij daar soms last van. Toch deed dat weinig af aan de sfeer, want aan de Bar stond het stampvol en eigenlijk voelde het alsof hij beter de volledige Club had gekregen. Wat vooral opviel, is hoe moeilijk Kunde in een hokje te steken valt, want hij zingt, rapt en schakelt moeiteloos tussen genres, waardoor je van begin tot einde werd meegesleurd in een wereld vol uiteenlopende invloeden. Met Helena Casella als gast voor “Shades of Navy” kreeg de set een onverwacht hemels moment dat een mooie indruk achterliet. Bleek dat dus niet de enige persoon te zijn die Kunde had meegebracht, want even later kwam Fred Gata het podium op om zijn krachtige, gospelachtige vocalen te tonen in een nummer van Kunde’s nieuwe album. Dit gaf de show iets extra, waardoor het uitgroeide tot dertig minuten van bijna-perfectie. Ook zijn bandleden kregen terecht veel aandacht. De warme keys, diepe bas, strakke drums en saxofoon die een jazzy kantje toevoegde, zorgden voor een rijke sound die je snel deed bewegen. Zelfs in een te kleine ruimte bewees Kunde zich moeiteloos en was het een optreden dat niet snel vergeten zal worden.
Slow Crush @ Zaal
© CPU – Nathan Dobbelaere
Het heeft lang geduurd, maar Slow Crush begint eindelijk de erkenning te krijgen die het verdient. Op het internationale toneel draait het viertal al enkele jaren mee en net daarom is het zo absurd dat het zo lang heeft geduurd voor ze in België ook die aandacht en appreciatie toegesproken krijgen. Op het headlineslot van We Are Open stelde de shoegazeband uit Leuven zijn laatste album Thirst voor en daarvoor haalde Slow Crush echt alles uit de kast. Er werd bijvoorbeeld gebruik gemaakt van projecties om vanaf het eerste nummer de volle zaal mee te krijgen in het melancholische en dromerige aspect van hun muziek. De reverb werd gretig gebruikt en tegelijk bouwde Slow Crush een handvol keren op richting monumentale eindstukken. Net omdat ze al zoveel shows op de teller hebben staan was hun nood om zichzelf te bewijzen iets minder groot en net daarom was het optreden zo beklijvend echt. Slow Crush zorgde voor extra prikkels op We Are Open en manifesteerde zich des te meer tot het beste wat de Belgische shoegaze te bieden heeft.
Osayuki @ Café
Het stond eigenlijk altijd al in de sterren geschreven dat Chuki Beats ooit een eigen band zou starten. Als hofleverancier van de betere hiphopbeats is hij een onmisbare schakel geworden voor artiesten als Zwangere Guy, maar zijn eigen creatief ei kan hij nu ook kwijt in osayuki. Gisteren speelde hij een van zijn eerste shows ooit en dat smaakte vooral naar meer. De gaze-gitaren zorgden voor een volle en dromerige sound à la DIIV en bdrmm, maar ook een band als Deftones was nooit ver weg. “destiny’s child” had een duistere ondertoon die live volledig tot zijn recht kwam en ook dankzij het betere drumwerk niet te zweverig klonk. Het hoogtepunt van zijn korte set werd hoe dan ook zijn meest recente single “goodbye 4 now”. Samen met zijn band ging hij er nog eens volledig voor en achteraf zag je echte opluchting in osayuki’s gezicht dat hij het optreden tot een goed einde bracht. We hopen hem in ieder geval nog een paar keer aan het werk te zien deze zomer en zijn zeker dat hij met deze sound ook internationaal de festivalpodia kan veroveren.
Ciska Ciska @ Club
Ciska Ciska was vorig jaar ook één van onze ‘Grote Beren van Morgen’ en kreeg eindelijk de kans om live te tonen wat het in huis heeft voor een zeer volle Club. Ondanks het hoorbare geroezemoes in de zaal, liet de band geen twijfel bestaan over zijn kwaliteit. De muziek is intiem en bedachtzaam, met hier en daar subtiele country-invloeden die een warme ondertoon geven aan het geheel. Net tijdens die breekbare nummers over gevoelige thema’s, werd het praten in de Club het meest storend, wat ergens jammer is gezien net daar de emotionele kracht telkens zat. Toch wisten ze verder nog genoeg variatie te brengen via een rijke instrumentatie en krachtige gitaarsolo’s en vermeden ze dat je hetzelfde trucje bleef horen. Ciska Ciska liet zien dat het een sterke liveband is, al had hun verstilde intensiteit misschien net iets meer stilte en een betere timing verdiend om volledig tot zijn recht te komen.
Gull House @ Bar
Wij kozen ervoor om ons We Are Open-avontuur dit jaar te beëindigen met een ‘kleine band uit Diest’. Gull House heeft de laatste maanden niet stilgezeten en maakt volop werk van een nieuw album, maar kwam eerst nog even herrie schoppen in Trix. De band speelde met gretig enthousiasme en een hoge intensiteit zichzelf in het zweet. De concurrentie met een tweevoudige MIA-winnaar was niet min en toch stond de Bar best goed vol. Het publiek liet zich moeiteloos meevoeren op de golven van Gull House’ energie en zo kon eerste crowdsurfer niet lang uitblijven. Als laatste adrenaline-shot van onze avond zorgde de band voor een stevige bloedcirculatie en solliciteerde hij met veel drive voor nog heel wat meer festivalpodia deze zomer.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Onze recensie van de eerste festivaldag lees je hier.
Deze recensies werden geschreven door Noha Khaldi en Simon Meyer-Horn.
