© CPU – Chris Stessens
Er kan terug gevierd worden in de cultuursector. De gevreesde btw-verhoging is van de baan en zo kan iedereen zich weer beginnen focussen op zijn kerntaak: (Belgische) muziek onder de aandacht brengen. De feeststemming was in ieder geval goed voelbaar in Trix, waar ze naar jaarlijkse gewoonte tijdens hun showcasefestival tientallen Belgische bands en acts in de verf zetten. Het programmatorenteam heeft ook dit jaar weer een bijzonder sterke puzzel kunnen leggen tussen vaste waarden, spannende nieuwkomers en niche-artiesten die bij het algemeen publiek net iets minder in de picture lopen. Trix beperkt zich daarvoor niet louter tot Vlaanderen, maar wil net ook artiesten uit Brussel en Wallonië een extra duwtje in de rug geven. Het relaas van een uiteenlopende, spannende avond lees je hieronder.
Itches @ Café
© CPU – Chris Stessens
Van een kickstart gesproken; Itches verkocht ons gisteren als eerste band van de avond meteen een guitige schop onder onze kont. Het drietal uit de Kempen maakte het met zijn surfy garagerock niet al te moeilijk en gaf zichzelf en het publiek de nodige ruimte om geleidelijk aan in festivalsfeer te geraken. Aanvankelijk hielden ze het nog mooi braafjes, maar na ruim tien minuten was het drietal warmgedraaid en groeide ook hun spelplezier zienderogen. Aan aanstekelijke nummers was er alleszins geen gebrek en Itches puurde het maximale uit het halfuurtje dat ze kregen. Dat een van de snaren bij het laatste nummer “Without You” sprong maakte het einde van het optreden nog net iets meer punk. Voor de eerste pit van de avond was het misschien nog net iets te vroeg, maar dat kunnen we Itches onmogelijk verwijten.
Toubab Bougnoul @ Venster
© CPU – Chris Stessens
Het Venster is een nieuwe ruimte in Trix die gemaakt is voor jongeren om zich uit te leven. Het heeft een zeer knusse setting en was ideaal voor het Afro-Europees collectief Toubab Bougnoul, dat voor een intrigerende aanpak koos, door zich volledig achter een wit gordijn te verstoppen. Hun identiteiten bleven verborgen en als publiek zag je enkel hun schaduwen in een rode gloed, waardoor er een bewuste afstand werd gecreëerd en alle aandacht naar het geluid ging. Wat begon als een eenvoudige opbouw van percussie, handgeklap en ritmes gemaakt door het gebruik van het lichaam, groeide langzaam uit tot een gelaagde en meeslepende klankwereld. Het tempo verschoof speels van traag naar snel en weer terug, terwijl woordeloze vocals van een vrouw als een extra instrument werden ingezet. Even later dook er ook een mannenstem op, die met zijn woorden meer klank dan een duidelijke boodschap gaf. Of alles strak gecomponeerd was of deels improvisatie bleef wel onduidelijk, net zoals wat ze precies doen en wie het collectief is, maar net dat mysterie maakte de ervaring des te sterker en moeilijker los te laten.
Birame @ Zaal
© CPU – Chris Stessens
De Grote Zaal, zeg maar de Main Stage van We Are Open, opende om acht uur voor het eerst de deuren en dat voor niemand minder dan Birame. Zijn naam kan wel een belletje doen rinkelen, want afgelopen jaar was hij nog finalist van De Nieuwe Lichting en in december werd hij uitverkoren als een van de laureaten van kansenparcours Sound Track. Mooie adelbrieven die wat ons betreft volledig terecht zijn, want ondanks wat kleine schoonheidsfoutjes hoorden en zagen we een artiest aan het werk die mits nog wat schaafwerk naar de internationale sterren kan grijpen. De insteek van het begin van zijn show was opvallend elektronisch en gedijde langzaam tot een iets opener geluid. Hier en daar misten we misschien nog wat verfijning om ons volledig van de sokken te kunnen blazen, al zal de stress ook wel zijn deel hebben gehad. Voor iemand die voor het eerst voor zoveel mensen mocht spelen was het echter toch best geslaagd en met een interessant stemgeluid kan Birame nog best wat richtingen uit.
Emma Hessels @ Club
© CPU – Chris Stessens
Alsof de avond even naar droomwereld wou worden gebracht, stapte Emma Hessels het podium op met een volledige band en achtergrondzangeressen om zo de Club moeiteloos in haar greep te nemen. Vanaf de eerste noten werd duidelijk dat ze hier niets meer te bewijzen had, want met haar diepe, hemelse stem liet ze horen wat ze kan als ze de ruimte en de omkadering krijgt. De combinatie van akoestische en elektrische gitaar bleef bewust simpel, waardoor alle aandacht naar haar zang ging. En die stelde niet teleur. Meermaals kreeg ze de volle club muisstil, alsof niemand het aandurfde om die fragiele momenten te verstoren. In de refreinen zorgden de achtergrondzangeressen voor een extra laag die het geheel bijna transcendent deed klinken. Nummers als “Breaking” kwamen live volledig tot leven en bleven nog eventjes nazinderen nadat de laatste noot was gespeeld. Het zijn geen complexe arrangementen die indruk hebben gemaakt, maar wel Emma Hessels’ stem die alles draagt en verheft.
Lou K @ Café
© CPU – Chris Stessens
Lou K (uitgesproken als Loe-ka) onderging gisteren het leven van een echte punkartiest. Op amper twee uur tijd speelde het project van de Brusselse Lucie Lefauconnier – die naast muziek maken ook bezig is met schrijven, schilderen en dichten – namelijk op We Are Open en in Le Botanique. Dat op zich is al een huzarenstuk dat respect afdwingt. Met haar feministische postpunk raakte ze in elk geval ook de juiste snaar in een stampvol Café. De meesten sprongen als toevallige passanten uit nieuwsgierigheid gewoon even binnen en verlieten de zaal als nieuwe fans. De schmink deed ons wat denken aan KISS, terwijl het muzikaal vooral neigde naar Lambrini Girls en Cocaine Piss. De onbevreesde en ongeremde energie was in ieder geval hetgeen waarmee het drietal op het podium het verschil maakte. Op het einde kon er zelfs een moshpit vanaf en daarna was het vooral: inpakken en heel snel richting Brussel vertrekken. De volgende passage van Lou K in Vlaanderen wordt hopelijk iets minder vluchtig!
Arno Sacco @ Venster
© CPU – Chris Stessens
Onze eerste ‘Grote Beer van Morgen’ van de avond, Arno Sacco, stond al sinds zijn eerste single “Blue Boy” op onze radar, en dat hij die als opener koos, voelde meteen juist. Hij schakelde daarin moeiteloos tussen warme, lage strofen en een hoog, krachtig refrein dat hier en daar voor kippenvel zorgde. Enkel begeleid door een gitarist, die met zachte lijnen een meeslepende basis legde, hield hij zijn set bewust klein en intiem. Tussen de nummers door gaf Sacco inkijk in zijn thematiek, die vooral draait rond relaties waarin liefde en inzet niet altijd wederzijds wordt teruggegeven, wat zijn warme r&b-sound een kwetsbare ondertoon geeft. Af en toe sloop er dan ook een rapverse in zijn nummers, wat extra dynamiek meebracht. Met een cover van Leon Bridges’ “River” kreeg hij het publiek moeiteloos aan het klappen en zingen tijdens het refrein. Arno Sacco bewees zo vooral dat hij niet alleen vocaal indruk maakt, maar ook perfect weet hoe hij een publiek moet charmeren.
Camille Yembe @ Zaal
© CPU – Chris Stessens
Afgelopen jaar riepen we Camille Yembe uit tot een van de ‘Grote Beren van Morgen’ en in onze prognose lagen we toen allesbehalve verkeerd. Begin dit jaar won ze in Groningen nog de prestigieuze MME Awards en trad ze daarmee in de voetsporen van onder andere Stromae en Rosalía. Deze week werd ze ook nog eens getipt door NME als een van de beloftes van 2026 en dus kan het internationale verhaal voor Yembe definitief starten. Gisteren was ze een van de must-see’s van We Are Open en daar toonde ze dat ze de aanhouder toch wint. Haar start was nog een beetje hobbelig en weinig rechtlijnig, maar ze won wel aan zelfzekerheid en met die extra kracht maakte ze wel indruk. “Longe Métrange” was misschien wel het sterkste nummer dat we gisteren avond hoorden. Waar we wel nog ruimte zien voor verbetering is bij het bandgedeelte, dat meer vastberadenheid kan gebruiken. Bij het ingetogen einde “Je ne l’ai jamais dit à personne” snoerde ze ook nog eens de rumoerige sectormensen de mond met een overgave die bijna onbelgisch aanvoelde. De ster van Yembe gaat niet snel deemsteren en in Trix nam ze haar tijd om te fonkelen.
Kleine Kova @ Kelder
© CPU – Chris Stessens
Na al het ingetogen en dromerige dat deze avond al aan te bieden had, brak Kleine Kova de avond open met een set die meteen een ander register aantikte. Met harde beats en messcherpe raps int plat Antwerps trok ze opvallend veel volk naar de kelder. Ze stond er als een standbeeld bij, terwijl haar teksten razendsnel voorbij gingen, soms zelfs zo snel dat niet alle woorden te vatten waren, al leek dat de energie alleen maar te intensiveren. Met versterking van andere leden van het Antwerps VHS-rapcollectief, kregen de toeschouwers nog andere stemmen van hetzelfde register te horen. De muziek kleurde een donkere en onderhuidse sfeer die eerder een duivelse kant had en zo perfect bij de zware producties paste. Wat vooral bleef hangen, was hoe de combinatie van alles goed werkte en verassend toegankelijk aanvoelde voor iedereen om al snel op de beats mee te bewegen. Voor velen was dit niet gewoon een optreden, maar het echte startschot van al het dansen en stevig losgaan van deze eerste dag.
Yazal @ Café
© CPU – Chris Stessens
Yazal gooide de avond echt volledig open met een set die aanvoelde als een botsing tussen spoken word, zang en rauwe clubenergie. Vanaf de eerste seconde dreunden harde beats en pulserende drums door de ruimte en daar zong Prisca Agnes Nishimwe moeiteloos over met ritmisch gesproken passages en gezongen stukken. Soms schreeuwde ze eens, soms waren de woorden scherp, en dat met een intensiteit die je van begin tot einde meesleepte. Nishimwe bewoog onophoudelijk en danste heen en weer over het podium, waardoor de energie geen moment inzakte. Het voelde allemaal als een soort vorm van therapie, want mensen lieten zichtbaar alles los en gingen mee in hun wereld. Zelfs een rustiger moment met saxofoon bracht geen echte pauze, maar eerder een andere kleur aan het geheel. Op een bepaald moment zong Nishimwe herhaaldelijk de woorden “Imagine you…”, en leidde je zo precies door meditatie. Het café bleek na een tijd eigenlijk te klein te zijn voor wat hier gebeurde, want het sterke geluid bracht veel toeschouwers met zich mee die van deze prachtige uitbarsting kwam genieten.
Farida Amadou @ Venster
© CPU – Chris Stessens
Er werd ons voor het betreden van het Venster aangeraden om nog snel onze schoenen af te vegen en onze muil te houden. Dat advies namen we ten harte en het was ook geen overbodige luxe om dat nog eens duidelijk te maken. Het Venster is namelijk niet alleen een gezellige ruimte om even te ontprikkelen, maar ook de plek waar iets minder evidente muziek een plek krijgt. Farida Amadou bracht omstreeks tien uur een soort van hypnotiserende geluidsbeleving met verschillende lagen, die voor een ongetraind oor best abstract klonk, maar tegelijk ook goed diende om even in je kussen weg te zakken en te ‘unwinden’. Amadou’s set bestond voor een overgroot deel uit spontane improvisatie en dat was net een meerwaarde om echt volledig in het moment de richting te bepalen. Over een volledige speelduur van ruim veertig minuten gezien was dit misschien niet voor iedereen even evident, maar wie even tot rust wilde komen en openstond voor een nieuwe luisterervaring was bij Farida Amadou helemaal aan het juiste adres.
badtime @ Kelder
De versnelling was al overuren aan het doen en badtime trapte toch nog eens het gaspedaal volledig in. De tempo’s gingen telkens hoger en hoger en de Kelder stond opnieuw vol, en terecht, want ze liet geen seconde ruimte voor twijfel. Alleen op het podium, gewapend met snelle beats en snijdende gitaarriffs, kreeg Kevin Schuit moeiteloos iedereen in beweging. Het geluid van badtime balanceert tussen elektronica en rauwe rockenergie, met hier en daar een vleugje gothic vibes die het geheel een donker kantje gaven. Het was intens, strak en compromisloos. Er kende zich geen moment van vertraging en alles ging razendsnel, zodat al snel de eerste moshpit van de avond ontstond. Voor je het goed en wel besefte, was het spijtig genoeg voorbij. Een korte, maar krachtige set dus, die een stevige indruk naliet en vooral deed verlangen naar meer. Dit is zo’n act die je zonder twijfel nog eens ergens wil tegenkomen op een festival.
schntzl @ Zaal
© CPU – Chris Stessens
Voor schntzl was vrijdag de dertiende geen ongeluksdag. Het duo uit Brussel had met Fata Morgana een kersvers album uitgebracht en kreeg met een mooi speeluur de primetime in de grootste zaal van We Are Open toebedeeld. Een best opmerkelijke keuze, want Hendrik Lasure en Casper Van De Velde brengen niet per se de meest toegankelijke muziek. Ooit omschreven ze hun project als ‘een zoektocht naar werkelijk alles’ en dat was ook gisteren het geval. schntzl wisselde heel snel van structureren en snelheden en hield daarbij net iets minder rekening met de aanwezigen in de zaal. Het resulteerde in een iets minder grote opkomst, al waren degenen die bleven wel zeker en vast ingebonden in de show. Als extra dimensie dienden de visuele elementen op het podium, die wel degelijk hun rol vervulden en het duo een paar keer in een mooie schaduw bracht. Wellicht was deze set nog net iets beter tot zijn recht gekomen in de Club, maar het siert Trix wel dat ze een band als schntzl een dergelijke belangrijke positie toevertrouwen.
Sad Boys Klub @ Café
© CPU – Chris Stessens
Voor Sad Boys Klub liep het Café opnieuw helemaal vol voor een stevige portie Gentse postpunk. Ook zij zijn dit jaar bekroond tot één van onze ‘Grote Beren van Morgen’ en kwamen zich in Trix eens live bewijzen. Vanaf de eerste minuut gingen ze er volledig voor met harde drums, snelle gitaren en een diepe bas die samen de perfecte basis vormden voor hun rauwe sound. De energie bleef hoog, waardoor het publiek zonder aarzelen al snel mee sprong en zich volledig liet meeslepen. Tegen het einde begon de constante intensiteit wel wat te wegen en had je het gevoel dat het trucje grotendeels verteld was, maar dat deed weinig af aan de sfeer in de zaal. Op een bepaald moment sloeg frontman Thomas Seynhaeve zichzelf plots in het gezicht, alsof hij volledig opging in zijn rol met ook een soort van godcomplex dat zowel intrigerend als licht absurd aanvoelde. Toch werkte het allemaal in zijn geheel. Sad Boys Klub klonk strak en overtuigend met enorm veel energie om het Café in beweging te houden.
épong @ Kelder
De Kelder liep gisteren nog een laatste keer vol en dat was de verdienste van épong. De Brusselse knoppendraaier zagen we doorheen de avond zo nu en dan ook al in het publiek opduiken en wellicht was dat om vooral inspiratie op te doen en de sfeer van het festival op te snuiven. Zijn rauwe, elektronische sound kwam in deze ondergrondse setting best goed tot zijn recht en transformeerde de ruimte tot een stomende club. Net door contrasten en botsende muren op te zoeken hield épong de spanningsboog er goed in en bleef het tempo ook gewoon best hoog. Op den duur begonnen wij persoonlijk wel wat meer variatie te missen, maar ondanks dat die er niet zozeer kwam was het overgebleven WAO-publiek wel gewoon zeer goed mee. Als primus van de avond was épong zo kort voor het einde nog niet allemaal volgroeid en toch stilde hij de danshonger op zijn eigen manier.
Bront @ Café
De eerste dj’s hadden inmiddels al plaats genomen achter de decks en toch was er nog een laatste band op de line-up die graag indruk kwam maken. Bront, het geesteskind van lokale matador Brent Pauwels, kreeg de sleutels van het Café in handen en scoorde met zijn postpunk bij het overgebleven publiek best veel punten. Door de elektronische invalshoeken deden ze ons nog wat denken aan The Cool Greenhouse, al was Bront iets minder repetitief dan hun Britse collega’s. Ondanks dat de meeste energie reeds helemaal was opgebruikt kregen ze het publiek in het Café goed mee en toonden ze zich de ideale rockuitsmijter van deze eerste dag We Are Open. Om half twee beklonken ze met veel bravoure hun set en ruimden ze plaats voor de nachtuilen. Wie nog een dansje wilde plaatsen kon dat doen, maar het gros was inmiddels al lekker knus in bed gaan liggen om krachtent te tanken voor een veelbelovende festivaldag twee.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Deze recensies werden geschreven door Noha Khaldi en Simon Meyer-Horn.
