Ronker @ Ancienne Belgique (AB Box): Nul doden, vijf gebroken neuzen

Afgelopen week was het de Week van de Belgische Muziek en hoe sluit je die het beste af? Met een band die nu al verantwoordelijk is voor een van de beste platen van eigen bodem die dit jaar de revue zullen passeren. Met Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever leverde Ronker anderhalve week geleden een meesterwerkje af waarvoor de Vlaamse meesters zelfs hun baret voor zouden hebben afgenomen. Een sterk verhaal dus, al was het staartje ervan in de grote stad misschien nog wel sterker. De groep mocht zijn Denderleeuw naar een uitverkochte Ancienne Belgique brengen en liet daar horen hoe deze kon brullen.

Wie gisterenavond ook stond te brullen, was Marie De Graeve. De zangeres mocht samen met de rest van Wijf het spits afbijten en schreeuwde vanaf opener “Freak” de longen uit haar lijf. Net gek ook dat ze na “Liar” en “Love Machine” toch wel een momentje nodig had om te herstellen. Geen paniek, na een sloot water en een oprecht dankwoord om zo vroeg af te zakken kon ze er weer volle bak tegenaan en stond “Maniac” op het menu om verslonden te worden. De gloednieuwe track maakte op plaat zijn naam al goed waar, maar live op het podium was het allemaal nog een tikkeltje maniakaler. Het halfuur van Wijf vloog voorbij en met “Hysterical” en afsluiter “Circles” liet de band de Ancienne Belgique achter in wat gerust de meest luide stilte voor de storm genoemd mocht worden.

Lang duurde die luidste stilte niet, want HEISA liet meteen voelen dat het weer met een vingerknip kon omslaan. De groep van Limburgse komaf toverde een setje tevoorschijn dat weinig had met dingen subtiel brengen. Dat begon al bij opener “Nandor”, waarna het snel dekking zoeken was voor het geweld dat volgde. Hier en daar sloeg het net iets te ver in door en was wat te veel van het goede, waardoor de nummers van succesplaat TROIS, waar de set gisterenavond toch wel vooral uit bestond, live een wat minder succes waren. Slecht was het niet, maar de magie die op plaat wel te vinden was, bleef in de Ancienne Belgique een beetje zoek. Genoeg om de zaal warm te houden voor Ronker en de aankomende storm enkel maar harder te doen laten regenen, al viel die eerste bui bij Wijf eerder op de avond net wat trefzekerder.

Die storm die gisterenavond al de gehele tijd dreigend op de loer lag, barstte rond kwart over negen helemaal los en al snel werd duidelijk dat dit geen lieflijk briesje werd. Nee, de storm die in de AB loskwam was er eentje waar je normaal voor naar de schuilkelders trekt. Eentje waarbij je nagaat of je levensverzekering nog wel loopt en die spijt geeft dat je precies op die zondag je auto gewassen hebt. De naam van die storm? Ronker. En de eerste donderslag? Het snoeiluide “Tall Stories”.

De agressie die op Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever nog netjes gedoseerd en gecontroleerd werd losgelaten, werd in de Ancienne Belgique compleet van zijn leiband gehaald. Dat had duidelijk invloed op het publiek, want toen de band aan opener “Tall Stories” begon, brak al snel de pleuris uit. Het nummer was amper één minuut ver of het midden van de zaal brak open. Stagedivers vlogen over de koppen van de menigte alsof het papieren vliegtuigjes waren en er ontstond een moshpit die de rest van de avond amper meer zou verdwijnen. Toen het uit de klauwen dreigde te lopen riep frontman Jasper De Petter op tot vrede en liefde, maar echt gehoor kon daar door de passages van “Respect the Hustle” en “Slow Murder” niet aan gegeven worden. Het was vrouwen en kinderen eerst, de rest moest maar zien hoe ze de avond overleefden.

Het was een oorlogszone die nog heftiger was dan de slag om Hoth, maar toch leek de frontman dat bij “No Sweat” even vergeten te zijn. Hij riep de zaal op om te dansen en prompt kwamen er mensen naar voren die aan zijn verzoek gehoor gaven. Afsluiten deden ze uiteraard met een ferme afsprong recht op de eerste rij, die met tracks als “Shame” en “HIIT” sowieso geen moment rust gegunt werd. Vooral die laatste nam zijn titel iets te serieus en dreef het tempo zo hoog op dat de moshpit bijna aan het imploderen leek. Doden vielen er niet, dat mocht volgens De Petter niet, maar de gebroken neuzen waren alom vertegenwoordigd.

‘D’n djoef op uw muile’ van afgelopen week was duidelijk bij Ronker te vinden en die kwam harder aan dan verwacht, maar toch was er eventjes ruimte voor ademhalen met “Snuff”. De track met misschien wel het donkerste thema van de avond kreeg met trompet en piano een extra lading mee en vloeide naadloos door naar het instrumentale “Where the Dogs Sleep”. Het was een moment van rust, al was die rust na het laatste pianogepingel toch wel snel gedaan. Voor rustige momenten is een show van Ronker namelijk totaal de verkeerde plek, want met “House of Hunger” en reuzendoder “Goliath” werd het weer dekking zoeken.

Eerder op de avond werd al tussen neus en lippen door gezegd dat De Petter redelijk ziekjes was, maar in het laatste kwart van de show kwam de waarheid aan het licht. De beste man lag tot eergisteravond nog in de lappenmand en dat hij op dat podium stond, was op zich al een klein mirakel. Het was namelijk zo erg dat hij het publiek liet weten dat het niet veel had gescheeld of alles wat ze die avond zagen, had niet plaatsgevonden. Sneu, want stel je voor: je leeft helemaal richting het moment dat je je album mag voorstellen in een uitverkochte Ancienne Belgique. Je kijkt er weken, misschien zelfs maanden, naar dat ene moment uit en dan dreigt je eigen lijf roet in het eten te gooien. Gelukkig voor ons en de rest van het publiek viel de schade gisteren mee, hield hij stand en schreeuwde hij bij “Fear :)” en pseudo-afsluiter “Limelighter” gewoon de longen uit zijn lijf alsof er niks aan de hand was.

Na een korte break, de mannen stonden immers in de AB en dat kon niet zonder toegift, was het tijd voor de eindsprint. “MJ”, “Discodust” en “Hools” moesten de avond afsluiten en deden dat elk zonder pardon. Toch had het nog een verrassing achter de hand, want tijdens “Hools” begon De Petter uit het niets de wereldberoemde tekst van “Milkshake” te brengen. De groep verpakte de megahit van Kelis in een met naar diesel ruikende Ronker-jas en gooide er als kers op de taart, en in eveneens hetzelfde jasje, ook nog eens “Ooit was ik een soldaat” van Gorki als korte passage erbovenop. We weten niet of er ooit op die twee nummers gemoshed is, maar na gisteren weten we het in ieder geval zeker.

“Hools” liep inmiddels toch wel richting het einde en de moshpit die al de hele avond aan het kolken was, leek zijn laatste energie te verbruiken. Toen de laatste tonen wegstierven en de lichten weer aangingen, pompte de dj van dienst EDM-klassieker “Bonkers” van Dizzee Rascal doorheen de boxen. Een gouden zet, want de dancebanger ging erin als zoete koek. Al helemaal toen De Petter nog een keer de microfoon pakte en “Ronker” op de seconde precies de zaal inschreeuwde. Dat is nog eens timing, en tegelijkertijd was het ook meteen de laatste actie van de avond. Maar goed ook, want van de Ancienne Belgique was na storm Ronker vrij weinig meer over.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Tall Stories
Respect the Hustle
Slow Murder
No Sweat
Clear the Air
Shame
Kennedy
HIIT
Snuff
Where the Dogs Sleep
House of Hunger
Goliath
Fear : )
Limelighter

MJ
Disco Dust
Hools