Je hebt bands die hun albums een naam geven die bestaan uit één woord. Er zitten er zelfs bij die slechts één teken gebruiken. En dan heb je Ronker, een band die er geen geheim van maakt dat ze graag met een mondvolle titel op de proppen komen. De lawaaimachine uit Denderleeuw bracht in 2024 met Fear Is a Funny Thing, Now Smile Like a Big Boy een plaat uit waarbij je halverwege het lezen van de titel al naar adem moest happen. Nu doet het viertal met Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever dat kunstje nogmaals vlotjes over, maar muzikaal gaat er dit keer nog een schep bovenop.
Waar het debuutalbum twee jaar terug de kinderschoenen van de band symboliseerde, is de groep op zijn nieuwste werk duidelijk opgegroeid naar een adolescentenstatus. Het is in sneltreinvaart doorheen de pubertijd geschoten, heeft een spreekwoordelijke baard in de keel gekregen en weet op Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever precies wanneer het moet uithalen. De plaat bevat de chaos en intensiteit waar de Denderleeuwen altijd mee schermen, maar doseert die gerichter en zet ze vooral in wanneer het nodig is. Het schopt wanneer het moet schoppen. Zo dendert “No Sweat” met opgeheven vuisten en volle kracht vooruit, terwijl een track als “Snuff” net laat zien dat Ronker het lawaai ook durft terug te trekken. Uiteraard zonder aan impact in te boeten. De knal komt altijd wel, alleen is het soms even geduld hebben.
Niet alleen weet het beter te doseren, ook tekstueel staat het stevig in zijn schoenen. Jasper De Petter nam een stapel aan frustraties van het rock-‘n-rollbestaan het schrijfhok in, maar weet er wel een geloofwaardig verhaal van te maken. Geen loze kreten of lege woorden, maar teksten over de keerzijde van ambities, de uitputting van constant doordraven en het moment waarop je beseft dat die hustle uit de titel meer kost dan het oplevert. Als hij dan ook nog eens de woorden met een atoomkracht zijn strot uit perst is het plaatje compleet.
En dan hebben we het eigenlijk alleen nog maar over de teksten en zang gehad, maar muzikaal verdient de groep zeker ook zijn lofzang. Hoogtepunt is toch wel het drumwerk van Matteo Beyney. Inmiddels is de beste man in de media omgedoopt tot ‘verloofde van’, maar na deze release mag hij wat ons betreft weer door het leven als ‘drummer van’. Hij is namelijk verantwoordelijk voor de strakke ruggengraat die alle chaos bijeenhoudt, maar gooit er zo nu en dan ook nog eens een hele fijne groove de kamer in. Neem bijvoorbeeld “House of Hunger”, dat grotendeels draait om dezelfde riff en drumpatroon, maar waarin hij meerdere malen met zijn fills het nummer keurig openbreekt. Het zijn accentjes die net op het juiste moment vallen en in combinatie met het riffgescheur van de gitaren dodelijk effectief zijn.
Een ander hoogtepunt van de plaat? “Limelighter”! De track is zowat symbool voor de power die Ronker op zijn nieuwste plaat brengt. Het is bruut, opgefokt en bijt erop los als een pitbull in een slagerij. En wanneer je denkt dat het klaar is, keert het nummer nog één keer kort en krachtig terug voordat het naar het afsluitende “Using Eyes” gaat. Daar laat de groep dan weer bewust een totaal ander geluid horen. Het klinkt een pak rustiger, met hier en daar een snauw van De Petter. Geen ferme eindknal, maar misschien wel de juiste uitademing na alles wat eraan voorafging.
Met Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever bewijst Ronker dat de kinderschoenen definitief uitgetrokken zijn. Waar sommige bands duidelijk in de knoei raken bij het maken van een succesvolle tweede, weet de lawaaimachine uit Denderleeuw exact wat het moet doen. De band klinkt zelfverzekerder, doseert zijn chaos gerichter en koppelt zijn energie aan inhoud die blijft hangen. Kwaliteit boven kwantiteit. Ironisch genoeg is dat precies het tegenovergestelde van die hustle-cultuur waar ze tegen tekeer gaan. De hond heeft zich losgerukt en hij bijt gerichter dan ooit.
Ontdek “Limelighter”, ons favoriete nummer van Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
