Lionheart / Madball @ Trix (zaal): Winterslaap voorbij

Deze week schudde de Antwerpse Trix haar winterslaap volledig van zich af. Na een rustige periode waarin de concertzaal even op adem kwam en zijn ruimtes vooral openstelde aan studerende studenten, barstte het programma dit weekend weer volledig los. Eergisteren mocht Youth Code het nieuwe concertseizoen al met aardig wat geweld openen, maar gisteren werd deze pas volledig ingetrapt. De heren van Lionheart en Madball stonden namelijk voor de deur met hun co-headlinertour onder de arm. Dat voorspelde een avondje bruut hardcoregeluid en dat kregen we dan ook, want samen met Slope en Gideon sloegen de twee grootheden in het genre het kot kort en klein.

Ken je die meme van die rij Amerikaanse soldaten met een clown ertussen? Dat is ook een beetje hoe we Slope gisterenavond zagen. De band uit Duisburg heeft een eigenwijze plek veroverd binnen de hardcore scene met hun mix van alles en nog wat. Hardcore, punk, funk, rap, beatdown,… alles zit wel in het geluid verweven en was daarmee eigenlijk automatisch de vreemde eend in de bijt. Niet omdat het slecht was, maar omdat het in tegenstelling tot de andere bands niet het etiketje ‘boze-mannen-hardcore’ bracht. Daar was het met nummers als “It’s Tickin'”, “Freak Dreams” en het nieuwe “Same Blues” net iets te vrolijk voor.

We moeten echter toegeven dat we Slope wel eens in betere vorm hebben gezien en dat kwam vooral door het ontbreken van zanger Simon Blümel. Normaal dartelt hij met zijn medezanger Fabio Krautner heel het podium rond en is de wisselwerking tussen de twee het hoogtepunt van de band, maar nu was Blümel in geen velden of wegen te vinden en stond Krautner grotendeels alleen voor. Dat zorgde er meteen voor dat het energielevel niet de niveaus aantikte die het zou moeten doen en dat het hier en daar zelfs een beetje flets aanvoelde. Geen paniek: toen we er na afloop naar vroegen bleek hij thuis voor zijn pasgeboren kind te zorgen en zal die net voor het festivalseizoen weer terug zijn. En dat is met een mogelijk Benelux-festivalshow toch best een fijn gegeven.

Van Duitse funkcoremasters naar Amerikaanse hardcorecowboys, want rond de klok van half acht nam Gideon het stokje over. Het cowboygedeelte van die stempel krijgt het eigenlijk voornamelijk door zijn frontman Daniel McWhorter, die ook gisteren het podium opkwam met zijn kenmerkende hoed. Ook het hardcoregedeelte werd snel om de hoek piepen, want vanaf “Wrong One” kwam er een sloopkogel aan geluid doorheen de speakers. De band uit Alabama liet meteen horen wat hij in huis had en waren allesbehalve een Cowboy Billy, want de groep mikte nummer na nummer de zaal in met een intensiteit van hier tot ginder en zelfs daar nog voorbij.

Soms was het echter wel een flinke stroop aan bas en klonk het daardoor met momenten iets te veel als gebrom dan echte muziek, maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de energie en bruutheid die het viertal in zijn show legde. Vooral de breakdown tijdens “MORE POWER. MORE PAIN.” was er eentje voor in de boeken. Waar de zaal in tweeën werd gesplitst, gooide McWhorter en zijn mannen het tempo flink naar beneden en walsten ze over alles en iedereen heen.

Na een half uur Amerikaanse cowboys was het tijd voor een waar hardcoreinstituut, want met Madball betrad een band het podium met meer dan vijfendertig jaar herrie maken op de teller. Daar kan je enkel je petje voor afnemen en dat werd dan ook gedaan, want de bandleden werden onder luid gejoel onthaald. Achterop kwam frontman Freddy Cricien die meteen alle kanten op stoof. Ondanks zijn Abraham-leeftijd was hij een echte stuiterbal die geen seconde stilstond en sprong hij van links naar rechts alsof hij net uit zijn tienerjaren kwam. Nee, van slijtage was geen enkele sprake bij deze jonge god.

Qua show zat het bij Madball ook wel snor. De groep gooide klassieker na klassieker de zaal in. Van “Set It Off” tot “Hardcore Lives” en van “Smell the Bacon” tot “Across Your Face”, alles vond zijn weg uit de speakers. Ook was er nieuw werk te bespeuren en wel met het nummer “Tethered”, dat op de aankomende plaat Not Your Kingdom zal staan. De nieuwste telg uit de Madball-familie klonk veelbelovend, paste prima bij de rest van het materiaal en kon zich staande houden tussen de ouwe rotten waar de rest van de setlist uit bestond. Tussendoor kwam zelfs nog een verjaardagsliedje uit de hoge hoed, maar het feest was pas echt compleet toen de groep een lading gasten het podium op haalden. Rob Franssen van Born from Pain kwam een stukje meeschreeuwen en ook Slope-frontman Fabio Krautner mocht nog een keer langskomen bij “Face to Face”. Als afsluiter mocht zelfs de man van de merch een stukje meedoen tijdens “Colossal Man”. Echt foutloos was zijn passage door het gebrek aan bandervaring niet, maar een leuke afsluiter van de tour was het zeker wel.

Madball legde de lat vrijhoog, maar Lionheart knalde er met gemak over. Vanachter een veel te groot gordijn maakte de heren uit de West Coast hun opwachting, om er vervolgens met “Cali Stomp” meteen hard uit te halen. Je kon merken dat de mannen moe waren van het touren en dat ze op hun laatste restjes energie draaiden, maar dat deed geen afbreuk aan de intensiteit waarmee ze de Trix bestormden. Met “Death Grip”, “Burn” en “Trial by Fire” werd er al vroeg in de set een trio aan kaakslagen uitgedeeld. De zaal had geen enkele kans om erna op adem te komen, want met onder meer “Vultures” en “Bulletproof” werd er meteen een stevig gevolg gegeven aan al het geweld. Ondanks de agressie was het zeker solide, al zag je af en toe dat twee weken non-stop knallen zijn tol behoorlijk begon te eisen.

Tussen de soep en de patatten door mocht Slope-zanger Fabio Krautner nog eens een kleine passage geven en zodoende voor de derde keer zichzelf op het podium heisen, al zocht hij redelijk snel het publiek op. De man sprong van de planken, gooide zich in de eerste rijen en bracht daar ondersteuning aan Lionheart-frontman Rob Watson tijdens “LIVE BY THE GUN”, waarna hij zich weer vliegensvlug uit de voeten maakte. Na een solide middenstuk kwamen we aan bij de cover van “Break Stuff”. De van oorsprong Limp Bizkit-hit knalde er ferm in en werd goed ontvangen, terwijl “Chewing Through the Leash” van de nieuwe plaat nog redelijk wennen was voor het publiek. Tegen het einde was er nog een keertje cardio-time en werd de circlepit tijdens “DEATH COMES IN 3’S” flink opgezweept, met een massa lijven die al draaiend hun weg vonden in de grote zaal.

Na nog een cover van Beastie Boys’ “Fight for Your Right”, inmiddels al jaar en dag een vaste pre-afsluiter, werd er met de grote genrehit “LHHC” afgesloten. De geschiedenisles van de band kon rekenen op veel geroep en geschreeuw vanuit het publiek, dat de teksten over roots van de Californische band maar al te goed kende. Het dak ging er nog een keer af en ondanks de vermoeidheid gaf de band nog eenmaal stevig van jetje, waarna het een waardige punt achter twee weken Europa platwalsen zette.

Toch was het grote hardcorefeest nog niet voorbij, want in het cafézaal aan de andere kant van de gang mocht State Power de afterparty verzorgen. De groep zette hun stevige presentaties van Dag Drammen door en liet na de Kavka ook de Trix aardig op zijn grondvesten daveren. Het publiek, dat net tweeënhalf uur lang was afgerost in de grote zaal, gaf nog eenmaal alles wat ze nog in de tank hadden. Snappen we ook wel, want de hardcore die de Utrechters brachten was van het soort dat je wel aanspoorde om die laatste restjes energie er nog maar eens uit te persen. De afsluiter “Final Hour” was zoals altijd de genadeklap en door zijn onverbiddelijke intensiteit wrong het met speels gemak de allerlaatste druppels uit de doorweekte massa. ‘State! Power! Final! Hour!’ weerklonk doorheen de cafézaal en met die kreten sloot de hardcoreavond zichzelf af. En die winterslaap waar Trix zich in bevond? Die leek met de noorderzon vertrokken.