Wie een beer kent, weet dat die in de winter al eens graag een dutje doet. Maar voor een hardcorematinee zet die zonder problemen zijn wekker. Sinds afgelopen jaar vindt in Kavka Oudaan Dag Drammen plaats, een hardcoreshow die niet in het holst van de nacht doorgaat, maar gewoon op een heerlijk middaguur. Wat wil een mens nog meer? Helaas moesten we vorig jaar de debuuteditie aan ons voorbij laten gaan door een iets te volle agenda, maar dit jaar maakten we diezelfde agenda brandschoon en trokken we al vroeg richting de Koekenstad voor een middagje dat minder onschuldig bleek dan het tijdstip deed vermoeden.
De dag werd rond de klok van twee op gang gebracht door Spit, die al heel snel zijn naam eer aandeed. Met de nodige agressie spuwde én spuugde Lowie De Vlieger zijn gebrul doorheen de microfoon, terwijl de rest van de band ervoor zorgde dat het al snel two-steppen geblazen was. Wel kon je merken dat het voor de frontman nog wat vroeg op de dag was, want meermaals vroeg hij om de pit te openen terwijl die al wagenwijd open stond. Het is je vergeven Lowie, en dat vooral dankzij de strakke sound die hij en zijn de band afleverde. Als kers op de taart kwam tegen het einde Sabrina, zangeres van Spit-opvolger Defiance, haar vocale geweld tonen tijdens een cover van “King of the Rats” van Bodysnatcher. Samen brachten ze de set naar zijn kookpunt en onder het genot van de herkenbare tonen kwam de moshpit voor het eerst op de dag echt volledig tot zijn recht.
Na een korte change-over inclusief burgers van Fatal Move-drummer Joeri Heggerick, was het tijd voor het Duitse Defiance om eraan te beginnen. Helemaal opgewarmd door haar passage bij Spit bracht Sabrina Chaparro meteen het nodige vuur richting Kavka. Samen met de rest van haar bandleden, die allemaal hun eerste Belgische show ooit speelden, schoot de groep met brute kracht uit de startblokken. Misschien zelfs iets te agressief, want halverwege klapte de microfoon van de zangeres eruit en moest ze noodgedwongen die van de gitarist erbij nemen. Veel verschil maakte dat niet, want de iets zachtere microfoon werd ruimschoots gecompenseerd door nog harder geschreeuw. Defiance is er eentje om in de gaten te houden, want het vuur dat ze gisterenmiddag op de planken legden, smaakte net als die burgers naar meer.
Na wat last-minute gewissel in de timetable was het rond de klok van half vier tijd voor LifeSick. De Denen moesten het verst rijden van alle bands en dat kon je ook licht merken. De zanger was ziek en werd vervangen door een lid van een latere band, maar ook de rest van het formatie oogde minder fris dan de andere groepen. Muzikaal was het zeker niet slecht en zat het goed in elkaar, maar het optreden miste net dat extra duwtje wat ervoor zou zorgen dat het niet op hetzelfde niveau als de rest ging zitten. Geen blamage, wel de minst memorabele set van de namiddag.
Gelukkig was het vrij snel daarna de beurt aan State Power. In een sneltreinvaart repareerden de Utrechters de spreekwoordelijke gebroken ruiten, om vervolgens de Kavka volledig naar hun hand te zetten. De set zat strak in elkaar, werd met zichtbaar plezier gebracht en liet weinig ruimte voor rust en gezelligheid. Tussen vaste waarden als “Payback” en “Gates of Hell” dook er in die setlist zelfs met de kanonslag “Sin of Empathy” nog onuitgebracht zwaar materiaal op. Afsluiten deed het zoals altijd met trademarknummer “Final Hour”, waarmee de lat voor de rest wat nog ging volgen alleen maar een stuk hoger werd gelegd.
Helaas zorgde die hoge lat dat niet iedereen er mee overheen geraakte. Zo ook Do or Die. De set die de heren uit Bergen bracht, klonk vooral erg boos, maar muzikaal viel er weinig variatie te bespeuren. Wie even naar het toilet ging en terugkwam, kreeg al snel het gevoel dat hetzelfde nummer na tien minuten nog steeds bezig was. Daardoor was de rek er vrij snel uit, al zorgde de wisselwerking tussen de vocalisten wel nog voor een paar leuke momenten om naar te kijken.
Als afsluiter van de dag was het de beurt aan Adversary, dat met Dag Drammen meteen ook zijn allerlaatste show op Belgische bodem speelde. Voor tranen of speeches was amper tot geen tijd, want de band rolde vanuit de soundcheck meteen in het optreden en deed daar wat het altijd al deed: harde, no-nonsense hardcore brengen. Dat was al met opener “Retaliate”, waar de band meteen strak en onverbiddelijk uithaalde en een rechtse uitdeelde.
Op voorhand beloofde zanger Kasper Hermans niet al te veel speeches, maar tussen de soep en de patatten liet hij wel horen waar hardcore echt om draait en dat is vriendschap. Hij bedankte iedereen die er maar te bedanken was, om vervolgens met tracks als “Killing Fields”, “Rude Awakening” en “Laid To Rest” weer herrie te maken zoals het ook daarvoor deed.
Die laatstgenoemde was ook meteen de allerlaatste geluid dat van Adversary doorheen Belgische live-speakers klonk en toen die gedachte bij het publiek indaalde, barstte het ‘we want more’ geroep los. Iets dat de groep duidelijk raakte, want met “Master Killer” van Merauder streek het over zijn hart en speelde het officieel zijn laatste noten op Belgische bodem. En daarmee kwam de tweede editie van Dag Drammen ook meteen tot zijn einde, al hebben we in de wandelgangen vernomen dat we voor de volgende niet weer een jaar moeten wachten.
