Archieffoto State Power © CPU – Karen Van Lierde
Twee jaar. Meer had State Power niet nodig om van een gloednieuwe hardcoreband uit te groeien tot een naam waar ondertussen behoorlijk wat volk voor opdaagt. In de tussentijd verschenen er twee ep’s, werden podia als Jera On Air en Into the Grave aangedaan en mocht het vijftal openen voor onder meer Knocked Loose, Drug Church, Stick To Your Guns en Fleshwater. Als klap op de vuurpijl kwam daar eind augustus met Hyperstition eindelijk die eerste langspeler op de deurmat en die was meteen een voltreffer, waardoor dat uiteraard uitgebreid gevierd moest worden. Dat gebeurde gisterenavond in een volledig uitverkochte De Helling, waar State Power voor de gelegenheid een line-up had opgetrommeld waarvan je bij het bekijken eigenlijk al blauwe plekken kreeg.
We hadden bij aanvang een stevige avond voor de boeg. State Power had namelijk een sloot aan supportacts uitgenodigd en zo stond de eerste groep al rond etenstijd op de planken. Wat schafte de pot? Primitive Bliss! We zouden liegen als we zeggen dat we op voorhand wisten wat we ervan moesten verwachten en ook de countrytonen van “Satan Is Real” van The Louvin Brothers maakten ons niet wijzer, maar al snel werd duidelijk dat de groep geen zachte kost ging voorschotelen. Met “Promethean Fate” en “Luddite Dreams” zette de band meteen vol in op een agressieve hardcoresound en hoewel het pas hun derde show ooit was, klonk dat geluid bij vlagen al behoorlijk degelijk. Helemaal op punt stond het echter nog niet en er moet hier en daar nog flink aan de set worden gesleuteld. Als eerste mogen die vele soundbites en interludes net iets minderen, want die waren toch wel het grootste heikelpunt. Iets minder onderbreken en iets vaker gewoon doorrammen zou de set alvast flink ten goede komen.
Eigenlijk had Wrong Man gisteren ook ten tonele moeten verschijnen, maar helaas gooiden persoonlijke problemen op het laatste moment roet in het eten. Nu denkt het hardcoregenre vrij oplossingsgericht, dus werd er binnen vierentwintig uur met Undertone een vervanger opgetrommeld. Een prima wissel, zo bleek achteraf, want al snel kreeg de groep uit Hengelo de tot dan toe nog rustige vloer aan het moshen. Ook voor Undertone was het pas de derde show ooit, al kregen we daar gedurende de set een stuk minder het gevoel van dan bij zijn voorganger. Passages van “Trippin'”, “Born 2 Lose” en “Maximum Violence” kwamen flink stevig binnen en werden zelfs met zo’n overtuiging gebracht dat het haast onmogelijk was dat deze band niet een heleboel podiumkilometers in de benen had. Met het verwoestende “Shut The Door” werd de deur van de set uiteindelijk met een flinke klap dichtgesmeten en mocht Undertone zich zonder twijfel een meer dan geslaagde lastminutevervanger noemen. En dat met slechts één enkele dag voorbereidingstijd achter de kiezen.
Fan van het Hasseltse Lintworm? Dan voelt Coalmine Canary waarschijnlijk meteen vertrouwd aan, want gisteren bewees de band in dezelfde chaos heer en meester te zijn. Frontman Tijs van Dorsselaer, die bijna het volledige optreden bovenop een soort divestage voor het podium stond te paraderen, vertelde het publiek al vroeg in zijn set dat de groep het leven van de toeschouwer moeilijk ging maken. Met de vele tempowisselingen, vreemde ritmes en abrupte uitbarstingen hield hij woord en geen enkele seconde leek het vijftal van plan om een optreden te geven dat ook maar in de buurt van logisch kwam. Tracks als “John Buffalo” en “HyperTurbulence” leken in stukken te zijn gehakt en vervolgens maar lukraak op elkaar gestapeld, met als gevolg dat je voortdurend het gevoel had dat de hele boel elk moment op instorten stond. Het was bijna een wonder dat dat niet gebeurde, want onder al die muzikale wanorde bleef Coalmine Canary verrassend genoeg opvallend strak overeind.
State Power had gisterenavond uiteraard een debuutplaat te vieren, maar ook voor Curselifter gaat dat niet al te lang meer duren. Op 19 november verschijnt nieuw werk van de Utrechtse hardcoreband en daarvan kregen we in De Helling al drie nummers te horen. Ook het bekendere spul werd niet vergeten, want met “Oathbreaker” werd de set meteen stevig opengetrokken en ook “The Blade” en “Banishment” lieten de speakers overuren draaien. Het grootste feestmoment kwam opvallend genoeg niet uit eigen koker. Toen de eerste tonen van Enter Shikari’s “Sorry You’re Not a Winner” werden ingezet, klapte zowat de hele zaal automatisch de bekende drie slagen mee en ging het dak van De Helling er volledig af. Veel meer aansporing had het publiek niet nodig, want hoewel alles voor het podium de hele set lang in beweging was, werd het binnen die paar minuten nog net iets onrustiger.
Ook op het podium kreeg Curselifter geregeld versterking. Zo kwam Yaar-e-Aly van Snake Eater halverwege de set de boel mee aanjagen, terwijl voor afsluiter “Eight Days” ook Rites-zangeres Louisa Steenbakker opdook. Voor dat laatste nummer werd de toon nog even serieuzer. Curselifter sprak zich logischerwijs uit tegen femicide en geweld tegen vrouwen en liet weten dat de helft van de gage van die avond naar een goed doel ging. Een mooi maatschappelijk gebaar van een band die duidelijk weet waar ze voor staat, waarna Curselifter samen met Steenbakker nog één keer alles uit de kast haalde.
We waren duidelijk niet de enige die na vier bands al volledig murw waren gebeukt, maar om tien uur kwam State Power daar nog een laatste flinke schep bovenop doen. Het was tenslotte hun feestje en dus mocht Hyperstition vanzelfsprekend uitgebreid in de bloemetjes worden gezet. Sterker nog: alle tien nummers van de debuutplaat passeerden uiteindelijk de revue, al werd de tracklist niet simpelweg van voor naar achter afgewerkt. De show van gisteren was eigenlijk meer een samenvatting van wat de groep de afgelopen twee jaar allemaal voor elkaar had gebokst. En geloof ons: dat is nogal wat!
Dat overzicht werd vanaf de eerste seconden aan een moordend tempo door De Helling gejaagd. “Dominant Threads”, “Brain Bug” en “Schizoscene” vormden samen, net als op de debuutplaat, het openingstrio en vooral die laatste werd door een groot deel van de zaal luidkeels meegebruld. De keel kon open blijven staan bij opvolger “Final Hour”, want de inmiddels bijna wereldberoemde, of toch minstens binnen de hardcorewereld, ‘State! Power! Final! Hour!’ galmde massaal doorheen de volgepakte zaal. Veel rust zat er daarna nog altijd niet in, want ook “Open Season”, “Parasitized” en “Cowards” werden er in sneltempo doorheen gejaagd. Uiteraard met hier en daar een momentje om Jan en alleman te bedanken, maar al snel ging het gas er weer op en werd De Helling opnieuw van voor naar achter door elkaar geschud.
Ook in het tweede deel van de set bleef State Power stevig doortrekken en bleef er nauwelijks ruimte om even achterover te leunen. Onder meer “Spiritual Dead End”, “Seed” en “No Time”, waar de stembanden van het publiek opnieuw op de proef werden gesteld, volgden elkaar in hoog tempo op, terwijl het bij “Gnaw” Curselifter-frontvrouw Rosa Jonker was die voor wat extra vocaal geweld kwam zorgen. Ze mocht het nummer mee naar de vernieling helpen en dat deed ze dan ook, waarna State Power richting het einde trok. Met tracks als “Payback”, “The Sin of Empathy” en “Spoils of Empire” werd dat bepaald geen rustige uitloop en bleef de zaal tot diep in de slotfase stevig in beweging. “The Year of the Harvest” mocht uiteindelijk het licht uitdoen en zette zo een passend slot achter een avond waarop State Power nog maar eens liet zien hoeveel er in amper twee jaar tijd kan gebeuren.
Wie State Power binnenkort nog eens aan het werk wil zien binnen onze landsgrenzen, krijgt daar op 3 november in Magasin 4 in Brussel als support van Inhuman Nature de kans. Op 29 november staat de band samen met Mindwar, Listed en Highest Order in Bastion Vijf in Dendermonde, waarna op 5 december nog een passage in Trix volgt als support tijdens de releaseshow van Spare Kid.
