Paleface Swiss @ Ancienne Belgique (AB): Zwitserse pletwals

Paleface Swiss heeft zijn momentum meer dan ooit te pakken en dat dankt het in eerste plaats aan zijn doorzettingsvermogen en hoge werkethiek. De deathcoregroep uit de Zwitserse Alpen zwoegde jarenlang als voorprogramma van diverse groepen zoals Counterparts, Lionheart en The Ghost Inside richting de grote schijnwerpers, en verzilverde die groeiende populariteit in het begin van 2025 met tweede album Cursed. Een eigen wereldtour – nagenoeg overal hopeloos uitverkocht – en stormachtige passages op Graspop en Pukkelpop zorgden alleen maar voor meer fans en daarom is het niet onlogisch dat het in 2026 een uitgebreide bisronde doet in nog grotere zalen en nieuwe contreien. De Ancienne Belgique liep gisteren helemaal vol en kreeg het anderhalf uur stevig te verduren.

Static Dress maakte rond de jaarwisseling een opvallende transfer van Roadrunner Records naar het net iets meer mainstream georiënteerde Summerian Records. Een opvallende wissel die meteen nog meer internationaal perspectief biedt voor het viertal uit het noorden van Engeland. Dat ze als band behoorlijk wat in hun mars hebben, toonden ze afgelopen zomer nog op Graspop. In Brussel, als opener van de avond, was iets meer duw- en trekwerk van toepassing om het starre publiek los te krijgen. Olli Appleyard probeerde het op de Oli Sykes-manier door het publiek op geregelde wijze aan te blaffen. Het resulteerde na verloop van tijd in een kleine open space waar geregeld slagen en stoten werden uitgedeeld.

Snedige hooks, de betere breakdowns en de variatie van de nummers waren de handelselementen die ervoor zorgden dat het halfuur in geen tijd voorbijvloog. Nieuw nummer “human props”, overigens nog maar een paar dagen oud, kon nog niet helemaal overtuigen in vergelijking met het oudere materiaal en toch wisten de laatste tien minuten de kleine twijfels met een stevige handveeg weg. “sweet.” en “crying.” zorgden voor sfeer en de eerste crowdsurfers van de nog jonge avond. Static Dress was eigenwijs, geraffineerd en hard genoeg om de zaal op de geschikte kamertemperatuur te brengen voor Stick To Your Guns.

Bijna exact een jaar geleden stond Stick To Your Guns nog als headline-act in de Ancienne Belgique. Opvallend dus dat het gisteren al op retour kwam, en nog opvallender dat het dat als veredeld voorprogramma van Paleface Swiss deed. Van een egokwestie was er gelukkig geen sprake en misschien maakte net dat die veertig minuten zo intens. Even heroïsch als afgelopen jaar was het optreden dan wel niet, maar Barnett bracht weer met even veel ziel en beleving de hardcoreharten in een hoger hartslagritme. Als opperhoofden van de OC Hardcore-scene moet je ze na meer dan twee decennia dienst niet meer uitleggen hoe de vork in de steel zit en legden ze de lat voor Paleface Swiss echt hoog.

Ondanks dat je ze vaak aan het werk kunt zien, voelt elk optreden van Stick To Your Guns weer anders en dat bedoelen we op een goede manier. Het viertal deelde gisteren rake klappen uit, zorgde voor een woelig middenplein en bezorgde het veiligheidspersoneel een hele hoop werk met een vloed aan crowdsurfende fans. Ook het nieuwe materiaal van album Keep Planting Flowers werd met open armen ontvangen, al bleven ‘oldies’ zoals “Amber” nog het scherpste geschut. Met ‘Europe’s song’ “Against Them All” en “Nobody” eindigde de band zijn set zonder compromissen te sluiten. Stick To Your Guns ten voeten uit!

De lat werd door de twee voorgangers al best hoog gelegd, al heeft Paleface Swiss klaarblijkelijk geen problemen tegenwoordig om hoger te springen dan al de rest. Al van bij het begin maakte het duidelijk dat het niet gekomen was om spelletjes te spelen en die attitude zag je ook weerspiegeld in het publiek. “I Am a Cursed One” deelde de eerste rake klappen uit met een technische precisie om U tegen te zeggen. De borst kon worden nat gemaakt, want aan de hand van “Hatred” en “… and with hope you’ll be damned” werd de chaos alsmaar voelbaarder en veranderde het middenplein in een slagveld waar je de adrenaline door de aderen kon horen gieren. De speelse vertraging van de breakdown op “Nail to the Tooth” deelde zonder te verpinken de vierde schedelkraker op rij uit en Marc Zellwegers stembanden waren niet alleen warmgedraaid, maar ook nog in impressionante doen.

Het publiek was op de afspraak en het was best spannend om te zien hoe verschillende liefhebbers van harde gitaren samenkwamen en er een feestje van maakten. Je had enerzijds de hardcore kids met zwierende armen en two-steps, maar evengoed het meer ‘klassieke’ metalpubliek dat wel eens een stootje uitdeelt of incasseert. Het leverde uitzinnige taferelen op tijdens het nieuwe nummer “Wilthering Flower”, terwijl voor “Best Before: Death” een old fashioned circle pit voor nieuwe aardverschuivingen zorgde. Zellweger genoot als ceremoniemeester zichtbaar van de energie die in de zaal hing. Toch willen we ook stilstaan bij het puike werk van de andere drie bandleden. Ook zij speelden met veel overgave en zorgden voor nog meer ruggengraat in de nummers. Oude nummers zoals “The Orphan” en “The Rats” hebben heel wat levens op het podium doorstaan, maar klonken dankzij de ingespeelde band toch nog altijd even agressief en rustiek.

‘We haten het om oude nummers te spelen’, ontbeerde Zellweger zonder rond te pot te draaien. Een opvallende uitspraak, al was het misschien ook meer als knipoog bedoeld om de fans nog gekker te maken. Toch speelde de nieuwe ep The wilted toch een zeer centrale rol op deze dinsdagavond. Van “Everything Is Fine” liepen we desalniettemin niet warm en merkten we ook dat de zaal voor even de aandachtspanne loste. Met “The Rats” gooiden ze daarna wel weer het roer om, al had ook dit nummer een kleine bijsmaak. Zonder aankondiging sprong hun Merch-man Fred met beide voeten vooruit het publiek in en kwam hij onzacht op een paar mensen terecht. Dat had toch serieus fout kunnen aflopen… Gelukkig viel de schade nog best goed mee en kon de band met “Enough?” ook nog even een uitstapje richting zijn hiphopvoorliefde maken. Het publiek was pas echt mee bij de terugkeer van de gitaren en de herhalende vraag: ‘is this hard enough?’.

Paleface Swiss was niet alleen hard genoeg; het ging zonder aarzeling als een pletwals tekeer en gaf richting het einde geen milliseconde tijd om tot adem te komen. De lucht werd ijler, maar het publiek bleef harder en harder tekeer gaan. De wall of death tijdens “The Gallow” was voor Ancienne Belgique-normen groots, “My Blood On Your Hands” liet geen spaander heel en voor “Let Me Sleep” werd er Slipknot-gewijs een sitdown georchestreerd. Niemand had er rouwig om geweest om in dat kookpunt nog een tijdje verder te gaan, al wilde Paleface Swiss toch ook nog even een akoestisch momentje inlassen. Lampjes aan, op elkaar schouders kruipen en vooral genieten van de ingetogenheid die “River of Sorrows” toch wel tot een onverwachts moment maakte.

Wie goesting had om te rammen, werd met de laatste drie nummers nog eens op z’n wenken bediend. Voor “instrument of war” kwam Stick To Your Guns nog even mee herrie schoppen en zo werd een mooie brug gebouwd tussen de oude en de nieuwe generatie. Nieuwe helden eren veteranen van het vak en vice versa. “Love Burns” en bisnummer “Please End Me” waren de ideale katalysatoren voor de laatste restjes energie en leverden nog een laatste keer beenharde taferelen op. De pletwals genaamd Paleface Swiss kwam na bijna anderhalf uur spelen tot stilstand en liet niet alleen heel wat gehavende lichamen achter, maar ook een best maf gevoel van euforie dat maar heel weinig bands in hun genre kunnen opwekken. En daar is Paleface Swiss er dus een van.

Op zondag 9 augustus staat Palefase Swiss op Alcatraz in Kortrijk. Andere namen die dag zijn onder andere Powerwolf, Lamb of God, The Ghost Inside en Fit For an Autopsy.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

I Am a Cursed One
Hatred
… and with hope you’ll be damned
Nail to the Tooth
Wilthering Flower
Best Before: Death
The Orphan
Everything Is Fine
The Rats
Enough?
The Gallow
My Blood On Your Hands
Let Me Sleep
River of Sorrows
instrument of war (met Stick To Your Guns)
Love Burns

Please End Me