Oproer @ Ancienne Belgique (AB Box): Puur plezier

Twee jaar na debuutalbum We’re All Late Tonight komt Oproer op de proppen met The Catch. De band strooit gul met melodieën en catchy riffs die hoofd en heupen in beweging brengen. In 2023 kroonde Radio Willy het vijftal tot ‘De Belofte’, en het is vooral dat showgehalte en de sterke livereputatie die de band dat zetje vooruit gaf, met een uitverkochte AB in 2023 als bewijs. Nu ligt er een nieuwe plaat klaar waarin frontman Dries dieper graaft dan ooit, geïnspireerd door een turbulente periode uit zijn leven. Wat hem raakt, daar put hij kracht uit. En we kunnen alvast verklappen: Oproer is geslaagd.

De avond openden we met Moderat. Nee, Moderat was niet aanwezig in de Ancienne Belgique deze avond, maar “A New Error” weergalmde door de boxen wanneer Sad Boys Klub, eveneens ooit Belofte van Willy, het podium betrad. De zaal stond nog halfleeg, maar naarmate het voorprogramma verder vorderde, stroomden de mensen binnen. Wat volgde was een strakke postpunkshow. Fontaines D.C.-gehalte, maar dan met wat extra geschreeuw. Frontman Thomas Seynhaeve had een intimiderende blik en stond op een bepaald moment niet meer te zingen, maar te roepen. Zodanig rauw dat we er even stil van werden. Sad Boys Klub imponeerde en bewees dat dit niet de laatste keer zal zijn dat het in deze concerttempel zal spelen.

De AB box liep al snel goed vol voor Oproer. Nog voor het rode doek, dat het hele podium bedekte, openging, voelden we dat de zaal klaar was voor een feestje. Om klokslag negen uur greep een ietwat vreemde pieptoon alle aandacht van het publiek en die zette de show in gang. De toon gleed uiteindelijk naadloos over in de start van het eerste nummer: “Was It Worth A War?”. Het doek haalde vijf mannen in pak tevoorschijn, elk op een eigen platform en tegen felwit licht. Met het daaropvolgende “I Hold No More Grudge” zette Oproer de show in met twee nieuwe nummers. Een poppy start van de avond, die later alternatiever werd met een funky inslag. We kunnen toch wel zeggen dat dit een genrebreuk was met het voorprogramma.

Frontman (lees: showman) Dries van der Schueren had geen seconde nodig om op te warmen. Hij stond nauwelijks op zijn platform voor hij er alweer af sprong, diep door de knieën, lenig, lichtvoetig. Terwijl hij de choreografie en de meeste zang op zich nam, zorgden Jérôme Pringiers’ backing vocals en interessante synths voor een warme en experimentele klank. Dat de band er enorm veel zin in had, was duidelijk. Geen nummer passeerde zonder plezier maken en lachen, dat werkte aanstekelijk en zorgde voor een meebewegend en goedlachs publiek. Hier deed Oproer nog een schepje bovenop met “If You Change Your Mind” uit het vorige album. Met hierna nog enkele nieuwe nummers stelde het nieuwe plaat The Catch verder voor.

Niet elk nummer viel meteen op zijn plaats, het oudere “Rosaline” bleek iets minder goed te werken. Met experimentele en eerder atypisch ritmes en stiltes doorheen het nummer, hoorden we wat gelach in de zaal. Maar zodra de band versnelde en openbrak, viel alles toch in de plooi. Dries ging voluit en liet een paar krachtige uithalen horen waarbij je zijn nekspieren bijna zelf voelde spannen. Even later kleurde het podium felblauw, waardoor de bandleden als donkere schimmen afstaken tegen het licht. In die sfeer kwam het eerste langere instrumentale stuk dat laag voor laag opgebouwd werd en telkens energieker werd. Het publiek werd er al dansend in getrokken.

Doorheen de set waren er twee opvallende visuele ingrepen. Tijdens twee nummers kwamen enkele stagehands het podium op gewandeld om de platformen waar de bandleden opstonden te verplaatsen. Eerst van een dambordvorm naar een V-vorm, later van een V-vorm naar één rechte lijn. Dit gebeurde allemaal terwijl de band doorspeelde, wat een speels en dynamisch effect gaf. Een simpele en unieke manier om het podium telkens anders te laten aanvoelen. Dries maakte ook regelmatig contact met het publiek: meezingmomenten, klappen en kleine bedankjes. Hij richtte zich tot een kleine jongen op de eerste rij met de vraag ‘How do you feel?’, lyrics van “I Think Your Mother Wants Me Dead”, een korte interactie die vooral charmant was door zijn eenvoud. Afsluiten deed de band met nog wat extra energie: de goed dansbare drumbeat van “Get Back On Your feet”, het oudere bekende “Money” en het nieuwe “Different Realities”.

Oproer bracht een goede mix van pop, alternatieve randjes en funky ritmes. Een speelse, kleurrijke en dansbare show. De band straalde plezier uit en gaf zich volledig, wat dan ook duidelijk voelbaar was in het publiek. De instrumentale stukken, slimme lichtkeuzes en het verplaatsen van de platforms gaven de show nog wat meer dynamiek en intensiteit. Voor herhaling vatbaar en ondertussen wordt het ook wel eens tijd dat de band zijn shows op nog grotere podia kan brengen.

Setlist:

Was It Worth A War?
I Hold No More Grudge
If You Change Your Mind
Cold Feet
Something To Die For
No Not Me, Sir
I’m Sure You’ve Heard About Enough
You’re Too Much
Rosaline
In Royal Blue
Say It Out Loud
Sweet Fame
I Think Your Mother Wants Me Dead
Get Back On Your feet

Money
Different Realities