© CPU – Marvin Anthony (archief)
Wat moet het momenteel cool zijn om door het leven te gaan als Camille Yembe. De rijzende ster aan het Brusselse popfirmament werd deze week aangekondigd als een van de genomineerden van de prestigieuze Music Moves Europe Awards. Het zou zomaar eens kunnen dat ze in januari als grote winnaar uit de bus komt en op die manier in de voetsporen van onder meer ROSALÍA, girl in red, Dua Lipa en Stromae treedt. Die laatste is overigens ook al een tijdje fan van de ravissante artieste en hij is duidelijk niet de enige, want de tickets voor haar allereerste eigen show waren al een tijdje de deur uit. Met amper een ep op de teller was het gissen wat we zouden krijgen, maar het bleek niet meer en niet minder dan een smaakmakende kennismaking met wat op een debuutalbum begint te gelijken.
Maar eerst nog een artieste die in Brussel en omstreken inmiddels een belletje doet rinkelen. Uwase heeft goed geboerd deze festivalzomer en heeft definitief de smaak te pakken. In Le Rotonde moest ze het zonder haar drumster doen, maar ook in duo-opstelling kwam haar fluwelen indierock netjes over. Het publiek, reeds in grote getallen aanwezig, toonde zich van zijn beste kant en trakteerde Uwase tussen de nummers door op enkele fijne complimenten. In het bad der wederzijdse liefde plonsden we vrolijk mee, zeker toen ze ons opdroeg om mee te zingen met het refreintje van het wholesome “Fine”. Haar doorbraaksingle kreeg als sleutelnummer de eer om het slot te vergrendelen, maar Uwase won ongetwijfeld nog heel wat hartjes die voordien nog niet voor haar klopten. Missie geslaagd.
Camille Yembe heeft afgelopen zomer goed kunnen oefenen op festivals zoals Couleur Café en Dour, en dat was er aan te merken. Met een zelfzekerheid van jewelste kwam ze op om met “Encore” meteen een van haar kenmerkendste nummers in haar nog jonge discografie voor de leeuwen te gooien. Pit, directheid en een onweerstaanbare flow sieren het nummer en dat kwam live nog dat tikkeltje lekkerder binnen. Een gedroomd begin! Het publiek was overigens heel vroeg op de afspraak en zong niet alleen het hele nummer woord voor woord mee, maar trakteerde haar ook meteen op de eerste ‘Camille’ spreekkoren. De uitbundigheid maakte dat er gewoon een complexloze energie hing, die ook haar nieuwe nummers ten goede kwamen.
Het was op voorhand al duidelijk dat we best wel wat nieuwe nummers te horen zouden krijgen. De exacte titels ontgaan ons daarom (waarvoor onze excuses), maar wel hoorde je dat ze nog eens behoorlijk wat stappen heeft kunnen zetten in haar songwriting en muzikale visie. De nummers leken wel gemaakt om live gespeeld te worden, wat haar meteen ook van een hele hoop andere Franse popsterren onderscheidt. Er was bijzonder goed nagedacht over de structuren van de nummers, de manier waarop ze dit live kon brengen met de opstelling die ze heeft en hoe ze de balans tussen verschillende stijlen vindt. Haar liveband, bestaande uit drie muzikanten, had er klaarblijkelijk ook best veel zin in en was een betrouwbare ruggensteun waar Yembe het hele optreden lang op kon rekenen.
Aanvankelijk vonden we dat haar band gerust nog iets vettiger en directer had mogen spelen, al vonden we wel dat de leden richting het einde toch behoorlijk goed los kwamen en ook iets prominenter aanwezig durfden te zijn. Terwijl Camille Yembe zong over haar eerste jobs en geldproblemen, hing haar fanbase gefascineerd en gepassioneerd aan haar lippen. Het hielp ook dat ze zichzelf niet als een afstandelijke ster in wording presenteerde, maar net zichzelf op een ooghoogte begaf. Haar debuutsingle “Plastique” vonden we live trouwens nog net iets authentieker en levendiger overkomen. Geen wonder aangezien het nummer deze zomer al enkele malen live gebracht werd en het in die korte periode ook is kunnen groeien. “Typique” vonden we op vlak van energie en inhoud als vervolg best passend, al koos Camille Yembe om erna toch wat zachtere noten op te zoeken.
Want achter alle uitbundigheid schuilde ook een frêle kant waar ze haar onzekerheden blootlegde. “Humain” ging, ondersteund door piano, onder de huid en toonde een versie van Camille Yembe die nog niet iedereen in Le Botanique even goed kende. De appreciatie en de gunfactor zag ze daarmee wel stijgen en na dat kleine emo-moment kregen we nog een aantal zomerse, bijna Stromae-aanvoelende nummers te horen. Stuk voor stuk zouden dit hits kunnen zijn die ze komende zomer op elk (Franstalig) festival luidop meezingen. Via “Cardio” en “Après l’aube” bereikten we zo stilaan het einde van haar eerste concert, maar niet voordat er met “L’ivresse” een zoveelste hoogtepunt werd neergezet. Het begon nog best overzichtelijk en toch ontaarde het nummer in zijn laatste minuten tot een energiek moment waarbij Camille Yembe zelf ook nog het publiek in sprong en zich liet vieren door haar fans.
Wie had durven voorspellen dat Camille Yembe in een paar maanden tijd zo een show zou kunnen neerzetten? Wij hadden het in januari stiekem wel gehoopt toen we haar voorstelden als een van de ‘Grote Beren van Morgen‘. Haar visie en overtuiging brachten haar waar ze nu staat en aan alles voelde je dat we ze niet meer snel in zo’n ‘kleine’ zaal aan het werk zullen kunnen zien. Haar bisronde opende ze met een van haar beste schrijfstukken tot dusver; een nummer over zelftwijfels en niet lekker in je vel zitten. De jazzy-instrumentatie beloofde in elk geval veel goeds voor de studioversie! En het publiek? Dat eiste meer en meer en kreeg dat ook nog met een reprise van “Encore”. In een alles-of-nietsmentaliteit werd finaal alles uitgeperst in die laatste minuten van het optreden. Camille Yembe lijkt aan de vooravond te staan van iets grootser en bijzonders, en wij waren blij dat we gisteren toch een deeltje van die interessante reis hebben mogen uitmaken.
