© Eric Scaggiante
Met amper twee singles die reeds het levenslicht zagen, staat de carrière van TeddyBear nog in zijn kinderschoenen. Hoewel we dat met een korrel zout mogen nemen, want de uit Bergen afkomstige muzikant ontdekte eerder per toeval dat hij zomaar eens meer kon zijn dan enkel drummer in een band en zo geschiedde. Heel wat klinkende namen in de sector zetten reeds hun schouders onder het project waardoor TeddyBear al in het voorprogramma stond van onder meer Clara Luciani en Julien Doré. Na vier uitverkochte headlineshows in Parijs, is het nu de beurt aan zijn eigen Brussel met een uitverkocht concert in de mooiste zaal van Botanique: de Rotonde.
Gewapend met uitsluitend een deel van een drumstel, zijn gitaar en stem staat JAQO voor de uitdaging het Brusselse publiek voor zich te winnen. De jongeman doet al wat stof opwaaien in de Franstalige scène en mag hier dan ook bewijzen wat hij waard is. We krijgen een gezellige mix te horen van pop en folk die net dat tikkeltje interessanter gemaakt wordt door het gebruik van een oude telefoon voor wat effectjes. Het ligt allemaal heel makkelijk in het gehoor waardoor we ons zeker niet vervelen, maar na een tijdje al vergeten zijn wat we eerder hoorden. Een gedurfde poging om het publiek mee te laten zingen, kan op aardig wat bijval rekenen, wat duidelijk zorgt voor wat meer zelfvertrouwen bij de zanger. Dit najaar moet een ep verschijnen waarvan we al een paar nummers te horen krijgen die ons nostalgisch doen terugdenken aan warme zomers, jeugdliefdes en avonturen op het strand. JAQO laat ons een laatste keer zweven op golven van nostalgie, meeklappen op een eenvoudig ritme en voor we het weten zit het eerste deel van de avond er al op.
Na een uitgesponnen intro waarbij de muzikanten van TeddyBear meteen hun eerste momentje in de schijnwerpers krijgen, is het tijd voor “Chaussures Roses“. Het enthousiasme van zowel de artiest als het publiek is meteen goed voelbaar en zo vergeten we al snel dat we zowaar als sardientjes in een blik de zaal vullen. Ook een paar roze slippers die op het podium belanden, zorgen al vroeg op de avond voor een humoristisch randje. Alvorens aan de bridge te beginnen, merkt TeddyBear op dat hij toch niet meteen zijn hit kan spelen en dus blijven we even op onze honger zitten. Een slimme zet want alles wat daarna komt bouwt uiteindelijk op naar het moment waarvan we allemaal weten dat het eraan zit te komen.
Veel materiaal van TeddyBear is er nog niet online te vinden en dus ontdekken we gezamenlijk waar de artiest zoal aan werkt. Het valt meteen op dat hij kiest voor toegankelijke melodieën met een catchy element waarover hij dan zijn verhaal kan vertellen. Daarop speelt hij gretig met dynamiek en contrast, wat ervoor zorgt dat instrumentatie en zang soms uit elkaar lopen om dan weer samen te komen en de song uit z’n voegen te laten barsten. Het is een beweging die we meermaals waarnemen en waarmee TeddyBear verrassend goed uit de verf komt.
Toch zijn het niet allemaal stevige beats die het hoogste woord voeren, want ook in kleine songs weet TeddyBear zijn kracht te tonen. “Dernière Chance” gooit het allemaal over een meer gevoelige boog en schroeft de grootsheid stevig terug. Enkel begeleid op piano lijken de woorden nog verder te resoneren dan tevoren. Het verhalende karakter van de song lijkt ook de aanwezigen te bekoren, want een blik doorheen de zaal leert ons dat er aandachtig geluisterd wordt en dat voelt extra bijzonder gezien het beperkte œuvre dat de man online heeft.
Even later krijgen we met “Tout Va Bien” een volgende punt van herkenning en dat resulteert ook meteen in een zaal die zich transformeert in koor. Er wordt enthousiast meegezongen, maar het is toch vooral de kracht die TeddyBear met zijn stem kan brengen die overtuigt. Of het nu de woordkeuze is of de manier waarop een woord ingezet wordt; hier is héél goed over nagedacht. Waar hij misschien niet meteen heel goed over had nagedacht, was zijn keuze om in Vlaanderen te gaan studeren. Angsten maakten zich kenbaar en dus greep TeddyBear naar zijn pen om ze neer te schrijven. Voor het slapengaan vulde hij een notitieboekje vol zinnen die op dat moment goed voelden en onbewust het begin van zijn soloproject zouden vormen. Aanvankelijk vertrok de beste man namelijk naar Hasselt om er een opleiding tot muzikant te volgen aan de PXL hogeschool, maar het was een bandproject waarbij hij achter de drums zat dat een eerste zaadje wist te planten. De rapper die initieel gezien de zang voor zich zou nemen, was afwezig op de bewuste dag van het optreden en dus besloot TeddyBear, die toen nog gewoon Jules Scinta was, zijn kans te wagen. Vandaag is het “Les Monstres” dat een knipoog geeft naar die periode. Dat hij aan het einde ook nog even zelf achter het drumstel kruipt, maakt de cirkel helemaal rond.
Geduld is een schone zaak zegt men weleens, maar wanneer “Chaussures Roses” eindelijk doorheen de zaal weerklinkt, betekent dat ook dat het einde van de avond aangebroken is. De song krijgt een extra lange versie waardoor het aanstekelijke refrein nog meer in de verf wordt gezet en de stembanden van de aanwezigen eveneens getraind worden. Toch is het “Bonsoir” dat met de eer mag gaan lopen. De song gaat terug naar de eerste video op sociale media die ietwat viraal ging en toont vooral hoezeer het project van TeddyBear geëvolueerd is sindsdien. ‘J’ai encore tellement de choses à dire’ klinkt het op het einde en dat geloven we na vanavond helemaal.
Met amper twee liedjes onder de arm waagde TeddyBear zich aan zijn eerste headlineshows en dat getuigt niet alleen van veel moed, maar vooral van veel goesting. Het was dan ook dat wat triomfeerde in de ronde zaal van de Botanique. TeddyBear kwam goedlachs uit de hoek en toonde in amper een uurtje tijd dat we slechts het topje van de ijsberg gezien hebben. Toegankelijke melodieën en sterke teksten maakten van zijn passage in onze hoofdstad een succes!
