Les Nuits Botanique 2026 (Festivaldag 9): Noncha

De voorbije dagen en weken lag het epicentrum van de livemuziek in en rond de Brusselse Botanique. Met Les Nuits Botanique trapt de concertzaal naar goede gewoonte het festivalseizoen af, wat een aantal mooie concertavonden opleverde. De reeks liep gisteren echter na negen (plus twee) dagen op z’n einde, en dat helaas niet zonder slag of stoot. De slotdag werd gedragen door Smerz en Nick León, maar die laatste vertrok te laat in de Duitse hoofdstad en moest zo enkele uren van tevoren afzeggen. Jammer, maar geen man overboord, want doorheen de dag waren het de vibes en het nonchalante dat de plak zwaaiden. Niets moest, alles mocht. Zonder haast en op het gemak!

t l k @ Orangerie

Het aantal mensen dat op de zwoele zondagnamiddag tot in de Orangerie was geraakt, was bij aanvang van de laatste Les Nuits-dag helaas nog maar op twee handen te tellen, maar dat liet t l k niet aan het hart komen. Het, althans op podium, duo uit Bristol koos voor een zittende opstelling, achter tafels met allerhande elektronica en synths, om zo eigenlijk instant een waas van mysterie op te trekken. Qua lichten bleef het namelijk vrij beperkt, waardoor het veelal silhouetten waren die trillende vibes de Botanique in duwden. t l k speelde in de drie kwartier die het kreeg met stemeffecten, maar ook met aanrollende golven en windsamples. De cello was in dat verhaal regelmatig de eyecatcher, want de Britten moesten het voor de duidelijkheid vooral hebben van de algehele sfeer die ze uitstraalden. De combinatie van engelachtig en bezwerend leverde vooralsnog namelijk nog geen uitgesproken hitmateriaal op, maar werkte wel intrigerend genoeg om steeds meer kijklustigen naar de grootste zaal van de Brusselse Kruidtuin te trekken.

Keerzijde van de medaille was dat je na verloop van tijd wel doorhad met welke ingrediënten t l k het liefst werkte, waardoor het na verloop van tijd allemaal wat veel op elkaar begon te lijken. Een volledig concert boeien was met andere woorden wat moeilijk, maar de artieste verklapte ons wel al dat ze zowat haar hele nog te verschijnen debuutplaat had gespeeld – en dat zou als album misschien wel eens een heel intrigerende kunnen worden.

thredd @ Foutain Stage

Als relatief nieuwe band doet thredd nog niet te veel belletjes rinkelen, al ziet het drietal het wel groots. Will Lister, Max Winter en Imogen & The Knife zagen er simpelweg al te cool uit voor die grote Fountain Stage, en hun sound bevestigde dat eigenlijk al. Donkere postpunkinvloeden vermengd met indiepop en -rock werkt altijd beter zonder al te veel licht, maar de groep uit Londen ownde het wel. De meerstemmigheid bracht een zekere intrige met zich mee, en dat aangevuld met een schurende gitaar zorgde al relatief snel voor een soort beklijvend gevoel. Met af en toe een gekke sample, wat techno, hyperpop en een vleugje melancholie gebeurde er bij thredd in elk geval genoeg om de aandacht erbij te houden – het schommelde bij de band tussen Wolf Alice en The Prodigy. Net toen we dachten dat er iets ontbrak om ervoor te zorgen dat de groep boven het maaiveld uit kwam, haalde de zangeres echter een dwarsfluit boven om zo wat extra dimensie toe te voegen aan het geheel. Een geheel dat achteraf gezien misschien iets te veel uitersten opzocht om echt een duidelijke richting te vinden. Maar dat toonde langs de andere kant wel dat thredd het graag wilde, en als het als doel had om haar potentieel als band te tonen, dan slaagde het daar zeker en vast in.

Ydegirl @ Orangerie

De eerste artiest waarvan je merkte dat die zich echt thuisvoelde op het podium, heette Ydegirl. En daar was toch wel wat belangstelling voor. De Deense brengt haar muziek uit onder hetzelfde label als headliner Smerz (maar ook onder meer Iceage) en dat hoorde je. Begeleid door een gitarist en cellist bracht Andrea Novel een bijna feeërieke indiepopsound met relatief gladde randjes, maar neigde ze tegelijkertijd ook naar een vorm van zwoelere r&b. Een genre prikken was niet gemakkelijk, al is dat ook niet de bedoeling van Ydegirl; ze deed gewoon haar goesting en verloor zich erin. Met zoveel gemak zelfs, dat ze per ongeluk eek nummer skipte of haar gitarist middenin een song de kans gaf om zijn instrument te stemmen. Het leverde al bij al een mooie en meeslepende drie kwartier op, maar niets kon ons in retrospect van het idee ontdoen dat het allemaal iets gedurfder mocht. Het kabbelde altijd op hetzelfde tempo, met dezelfde ingrediënten in dezelfde sfeer. Daar was nooit iets op aan te merken, maar het was niet zo dat Ydegirl er specifiek uitsprong gisteren.

Kiss Facility @ Fountain Stage

Het was gisteren vrij lang wachten op een act die de boel in een stroomversnelling kon brengen, maar Kiss Facility had er wel de capaciteiten voor. De band ziet Parijs als haar thuisstad, maar de leden komen dan weer uit Schotland en de Verenigde Arabische Emiraten. Een combinatie die op papier nogal eclectisch oogt, maar in de praktijk toch wat lang in hetzelfde water bleef spetteren. Met een drumcomputer en een occasionele gitaar bleef het ik het begin vooral allemaal heel donker. Dat in combinatie met een geluidsmix die nog niet optimaal was, zorgde er al snel voor dat alles een beetje op elkaar begon te lijken. Toen de zon er echter wat meer doorkwam, klaarde ook bij Kiss Facility alles plotsklaps op. De energie werd voelbaar, het spelplezier steeg en de rest volgde vanzelf. De Franse band bleek ondanks de hoge energieprijzen toch nog op diesel te draaien, want eenmaal warm, volgde een degelijke set.

Oli XL @ Orangerie

Oli XL had het niet zo nauw met de tijd en leek ook nog maar net aangekomen te zijn. Zijn valies had hij daarom gewoon naar het podium en aan de start te zien heeft de soundcheck ook niet lang mogen duren. De eerste nummers kwamen door het stille geluid niet binnen en zijn microfoon leek (al dan niet bewust- ook niet goed te werken. De Zweedse producer en rapper werd gisteren occasioneel bijgestaan door Valeria Litvakov, die later op de avond als Yorck Street ook nog kwam invallen voor Nick Léon. Hoe dan ook was het begin van Oli XL eerder van een sputterend niveau en bleef de motor best wel veel moeite te hebben om warm te geraken. Het experimentele in zijn muziek trekt hij graag door op het podium en zo improviseerde hij ad rem ook gewoon de setlist in elkaar. Dat heeft zeker voordelen, maar de nadelen waren gisteren net iets te veel in de meerderheid. Eigenlijk was Oli XL nog op z’n best wanneer hij de microfoon niet in de hand had. Het feit dat hij grotendeels playbackte leek de fans overigens zelf niet te bekommeren; het is nu eenmaal onderdeel van zijn imago en artistieke visie. Teleurstellend is misschien niet het juiste woord om zijn show te omschrijven, maar we hadden er toch net iets meer van verwacht.

upsammy & Valentina Magaletti @ Fountain Stage

upsammy en Valentina Magaletti hebben samen een album gemaakt, en dat moet voorgesteld worden. Op de Fountain Stage zorgde Seismo bij het vallen van de avond echter vooral als de perfecte soundtrack voor een vegan maaltijd. Heel veel aandacht werd er met andere woorden niet besteed aan wat er op het podium gebeurde, maar het concept was wel gewoon cool. Terwijl upsammy van aan de zijkant van het podium de elektronica liet glinsteren, was het eigenlijk Magaletti die vanop de drums alle aandacht naar zich toe zoog. Dat het eigenlijk niet allemaal heel toegankelijk was, deed er een klein uurtje niet per se toe. Door de tempowijzigingen en het permanent energieniveau zorgde een opflakkering zo nu en dan voor applaus, voor de rest houden we het op aangenaam.

ML Buch @ Orangerie

De grootste belangstelling was er gisteren voor ML Buch. De rij om de Orangerie binnen te komen ging tot aan de Rotonde en toen ook wij eindelijk binnen geraakten waren de eerste mooie noten al gespeeld. De Deense heeft geen nieuw album om in de kijker te zetten en speelde dus vooral het gekende materiaal. De zaal was afgeladen vol en luisterde muisstil naar de soloshow van Buch. Tussen de nummers door en tijdens de overgangen kreeg ze terechte ovaties en de puurheid waarmee ze aan de slag ging was een welgekomen afwisseling. Haar stem was zacht en tegelijk ook best karaktervol wat het geheel nog fascinerender maakte. Hoewel ze veelal in dezelfde vibe bleef spelen voelde je wel dat ML Buch nog meer in haar rol groeide en meer beklijvend werd. Op het eerste gehoor was haar set best eenvoudig, maar tussen al die sereniteit schuilde een verbluffende diepgang.

Smerz @ Fountain Stage

Door het plotse wegvallen van Nick León, was Smerz plots de absolute headliner van de slotdag van Les Nuits. Opnieuw niet de band met de toegankelijke hits, maar wel eentje die een zekere nonchalante cool in zich heeft, waar het publiek van gisteren zich zeker in kon vinden. Dat betekent meteen ook dat de muziek die het duo, aangevuld door twee extra muzikanten, voor de dag bracht, relatief experimenteel kon klinken en dus niet voor iedereen was weggelegd. We moeten daarom eerlijk zijn en zeggen dat een volledig uur misschien net iets te lang was voor Smerz. De Noorse band begon nochtans heel cool, maar soms hobbelde het allemaal wat te veel.

Dat leek Smerz ook wel zelf te weten, want af en toe gaf het een gekke twist aan het geheel. Soms speelde Henriette Motzfeldt bijvoorbeeld viool, een andere keer bracht Catharina Stoltenberg een gedicht voor op een experimentele soundscape. Niets moet, alles mag. Vandaar dat er ook wel wat nummertjes uit de recente Easy EP passeerden. De Noorse band sleepte zich er soms bewust wat slomer door, maar wiegde de Botanique voor de duidelijkheid nooit in slaap. Sterker nog, terwijl de schaapjeswolken boven de Kruidtuin voorbijvlogen, was “you got time and I got money” zelfs een vrij magisch momentje. Het enthousiasme kreeg dan uiteindelijk toch nog een piek, in al die nonchalance.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!