© Sarah Piantadosi
The Horrors is als band nooit echt van onze radar verdwenen en toch lijkt het alsof hun hoogdagen alweer een tijdje in het verleden liggen. Nochtans heeft de Britse groep altijd wel het potentieel gehad om bovenaan mee te spelen, alleen maakte ze een aantal atypische keuzes die haar groeispurt afremden. Vooral op muzikaal vlak koos The Horrors voor meer experiment en donkerte in zijn sound en vond het daardoor wel een gedreven cultaanhang. Na een tamelijk lange pauze keerden ze dit jaar terug met het album Night Life, een gelaagde ode aan de nacht die weliswaar niet zonder slag of stoot ontstond. Deze zomer pikten ze de draad opnieuw op met een aantal festivals, waaronder Dour, en speelden ze zichzelf warm voor een select aantal shows op het Europese vasteland in september. Gisteren hielden ze voor het eerst in ruim veertien jaar nog eens halt in Brussel, al werd het een weerzien dat niet altijd even hard kon bekoren.
De jaren tachtig hadden gebeld en een band genaamd Pol hing omstreeks acht uur aan de andere kant van de lijn. De groep rond de gebroeders Pol mag voor een handvol data mee in het kielzog van The Horrors en wie al vroeg naar de Kruidtuin was afgezakt, kon vaststellen dat die keuze een redelijke goede fit was. Vleugjes new wave mengden zich met postpunk en katapulteerden ons een half uur lang vier decennia terug in de tijd. Ook esthetisch haalden de broers uit Zuid-Holland – tevens ook met een verleden als model voor luxemerken zoals Miu Miu en Louis Vuitton – de mosterd uit een van de coolste muziektijdperken ooit, al draaide het uiteindelijk toch voornamelijk om de muziek. Het klonk dan wel niet bijster origineel, maar het was wel boeiend en cool genoeg om ons een halfuur te onderhouden.
Als het thema van je album ‘nachtleven’ is, dan ontsnap je natuurlijk niet aan de bijbehorende escapades van het uitgaansleven. Best toepasselijk dus dat The Horrors voor zijn concert koos voor een uitgekiende selectie technoklanken die je normaliter in technotempels als Berghain of Fuse zou verwachten. Mits een kleine vertraging van een zevental minuten om precies te zijn, begon de band met stilte; althans was dat wat je zou kunnen vermoeden bij een titel als “The Silence That Remains”. De lange intro zorgde voor een ijzige sfeer die bij invallen van de drums een luider staartje kreeg. Het podium was gehuld in een rookgordijn, wat de minimalistische lichten des te harder liet overkomen. Tijdens het daaropvolgende “Three Decades” voelde de geluidsmix jammer genoeg als een soep en verloor het nummer daardoor aan spanwijdte om de duistere sfeer naar een ander niveau te tillen.
Night Life stond niet al te verrassend in het middelpunt van de belangstelling met vijf nummers, al verbaasde het des te meer dat een single als “Trial by Fire” de schifting niet haalde. Nochtans was het een van de songs van die nieuwe plaat waarvan we live hadden gedacht dat deze het verschil zou kunnen maken. Kiezen werd zo toch heel even verliezen. Van het nieuwere werk kon “More Than Life” – in de buik van het concert – nog het meeste indruk maken. Mocht het nummer in de jaren tachtig uitgekomen zijn, had het ongetwijfeld een culthit geweest. Iets eerder in de set was “Silent Sister” het gewaagde experiment van de avond, al bevatte het niet genoeg vlees aan de botten om van een volmaakt succes te kunnen spreken. Daarvoor was de geluidsmix nog steeds te slordig en was Faris Badwan vocaal te wisselvallig.
Er werd behoorlijk weinig tussen de nummers gesproken of überhaupt ietwat interactie gezocht, maar een ‘Free Palestine’ rolde wel over de lippen van frontman. “Sea in the Sea”, onthaald met hier en daar wat gejuich in de zaal, werd zelfs geïntroduceerd met de zin ‘from the river to the sea’. Dat noemen ze dan subtiel een standpunt kracht bij zetten. Hoe je het overigens ook draaide of keerde; de meesten die gisteren naar de Botanique waren afgezakt, kwamen vooral voor het werk uit de begindagen van The Horrors. Nadat er ook een handvol langdradige momenten inzaten, waren het tegen het einde vooral de luidere nummers die de band het beste uit de verf liet komen. “Endless Blue” scoorde met een aardig volume en een zekere ruigheid, en het hitje “Who Can Say” zorgde zelfs nog voor een kleine opflakkering in de zaal. Eerder leek “Ghost” een rustpuntje te zijn, maar het ontaarde eveneens in een woelige einde waar Badwan als frontman ook stevig tekeer ging.
Als band wil The Horrors een eigen koers blijven varen en blijft het, zoals in de intro vermeld staat, onconventionele beslissingen nemen. Een van hun gewaagdste momenten was gisteren het nieuwere “Lotus Eater”. Het huidige klimaat van het nachtleven had duidelijk zijn weerslag op de sound van het nummer. Technobeats vlogen ons om de oren, terwijl Badwan als frontman wat voor zich uit brabbelde in de microfoon. Het geluidseffect – dat eveneens zijn handelsmerk is – maakte het net iets te bevreemdend. Ook “Scarlet Fields” kunnen we bezwaarlijk als een hoogtepunt omschrijven omdat het geluid de band net iets te hard in de steek liet en het een tamelijk rommeltje werd. Aan “Something to Remember Me By” om het tij op het einde nog te keren en dat is ook meestal wat je van een succesnummer kan verwachten, alleen misten we daar misschien nog wat fraîcheur om de koelheid volledig te kunnen laten ontbolsteren.
The Horrors was gisteren bij zijn rentree in Brussel een nachtraaf met gehavende vleugels. Er werden wel wat pogingen ondernomen om aardige hoogtes te halen, maar de weg naar de bestemming was niet altijd even simpel en doelgericht. Vooral Badwan maakte niet de allerbeste indruk en kon als zanger niet genoeg zijn stempel drukken om de nummers vooruit te stuwen. We bleven achteraf bekeken net iets te veel op onze honger zitten en misten de urgentie en de spanning die ze in hun begindagen uitstraalden. De nachtraven hebben hun beste jaren vooralsnog achter de rug.
Facebook / Instagram / Website
Setlist:
The Silence That Remains
Three Decades
Mirror’s Image
Silent Sister
Sea Within a Sea
Endless Blue
Still Life
More Than Life
Ghost
LA Runaway
Who Can Say
Lotus Eater
Scarlet Fields
Something to Remember Me By
