Beartooth @ Ancienne Belgique (AB Box): Extatisch vastbijten

Er is dit jaar al behoorlijk wat inkt gevloeid over Beartooth, en dat heeft voor een groot stuk met het zesde album Pure Ecstasy te maken, dat eind augustus verscheen. Het is hun persoonlijkste plaat tot dusver geworden, want tijdens het schrijfproces werd het voor Caleb Shomo steeds duidelijker dat hij niet langer geheimzinnig wilde doen over zijn seksualiteit. Jarenlang hield hij zijn geaardheid voor zichzelf, maar op Pure Ecstasy krijgt die voor het eerst een kwetsbare, maar vooral bevrijdende plaats. Een pure coming-of-ageplaat is deze nieuwe echter niet geworden, daarvoor houdt het album qua structuur nog steeds stevig vast aan de muzikale principes die Beartooth al dertien jaar lang hanteert. De sound is doorheen de jaren wel ruimer en breder geworden, maar desondanks zitten er nog altijd evenveel harde breakdowns, giftige riffs en woede-uitbarstingen in de nummers. Het album is in ieder geval een logisch excuus om op een grote wereldtour te gaan, en die hield gisteren halt in de Ancienne Belgique in Brussel.

We waren ietwat verrast toen we de zaal binnenwandelden en vaststelden dat de grote zaal was gedowngraded naar de Box-opstelling. Twee jaar geleden stond Beartooth nog twee avonden op rij in de AB en leken ze in een volgende stap voor niets minder dan de arena’s te gaan, maar de vaststelling is dat hun populariteit wat is ingedaald. Maar goed, we waren gekomen voor de muziek en die begon best vroeg, want de band had twee voorprogramma’s meegenomen. Kingdom of Giants uit Sacramento gaf onze gehoorkanalen aardig wat voer om te verwerken. Het begin was meteen vrij hard met “Asphalt” en “Wasted Space”. Dana Willax nam naar goede gewoonte de rauwe en brutale zangstukken voor zijn rekening en toonde zich bijzonder geanimeerd in zijn poging om zieltjes te winnen, terwijl kersverse bassist JT Gutierrez met zijn cleane stukken eveneens wist te imponeren. Bij “Smoke” vroeg Willax iedereen om op de knieën te gaan en bij het recente “The Edge of a Dream” opperde hij een eerste wall of death. Het publiek gehoorzaamde braafjes en volgde de instructies vanop het podium, zij het nog met enige terughoudendheid. Met het eveneens nieuwe “Reign” konden ze net iets minder bekoren en daar kon ook een strakke breakdown weinig aan verhelpen. Kingdom of Giants is nog niet de gigant die het ambieert te zijn, al zorgden ze desalniettemin voor een onderhoudend halfuur waar het venijn in de eerste plaats in het begin van de set zat.

Voor Silverstein is de Ancienne Belgique geen onbekend terrein. Een jaar geleden vierde de band zelf nog hun vijfentwintigjarig bestaan met een headlineshow in diezelfde zaal. Het sentiment en het doel was gisteren dus helemaal anders en toch ging Silverstein er vol voor. Het hielp dat er in de zaal een behoorlijk aantal Silverstein-fans aanwezig waren, die samen met het Canadese vijftal ruim drie kwartier hard wilden gaan. Beginnen deden ze sterk met “Negative Space”. Shane Told puurde zijn veelzijdigheid mooi uit en het was dan ook vooral op de momenten waarop hij zijn keel helemaal opengooide, dat hij het meeste indruk kon maken. Silverstein deed dat ook zonder constant om interactie te vragen en deed dat meer op de geschikte momenten in plaats van in het wilde weg. Hun ervaring was dus op te merken, al speelde de band ook deels op automatische piloot. Aan energie was er echter geen gebrek en dat onderstreepte het hitje “Afterglow” en het daaropvolgende “Stressed”. Het gladde kantje kwam soms wel iets te veel naar onze smaak naar boven, maar het schuurpapier werd op de goede momenten bovengehaald. Silverstein kreeg de zaal op de ideale kamertemperatuur voor hun beste vrienden van Beartooth.

Het was zonde dat de opkomst gisteren aan de lage kant was, maar dat veranderde gelukkig niets aan de vastberadenheid waarmee Beartooth het optreden aanvatte. De dikke gitaarriff van titeltrack “Pure Ecstasy” opende stipt om negen het concert. In allerlei opzichten was dit ook wel de best mogelijke start, want het nummer hakte er behoorlijk stevig in. Caleb Shomo bevrijde zich meteen, ook al werd zijn stem in een ietwat vervelend metallic laagje gegoten. Het was in ieder geval niet nodig, want als iemand een goed stembereik heeft dan is het Shomo wel. De frontman liep over van de energie en dat zelfs zodanig hard dat hij even op zijn doos ging bij de start van “Bullshit”. Met een kleine glimlach en nog meer energie liet hij zich echter niet van de pret ontnemen en toegegeven; het nummer was ook een uitstekende oorworm om dat kleine accidentje snel te kunnen doorspoelen. Het geluid klonk overigens ook vrij snel aardig vol en dat kwam ook dankzij de strakke speelstijl van de gitaristen. Op het oudere nummer “Beaten in Lips” gingen ze er eveneens vol voor en als degelijke backup-zangers hielpen ze Shomo ook graag om nog meer energie in de nummers te kunnen leggen.

Het publiek had even tijd nodig om los te komen, maar ging bij hitje “Hated” uiteindelijk ook overstag. De crowdsurfers, doorheen het optreden overigens altijd dezelfde vijf, baanden zich een weg naar voren en de pit werd toepasselijk aangezwengeld. Ook de headbangers schoten in actie en deinden mee op de stevige portie riffs die aan een snel tempo bleef komen. “In Between” loste de verwachtingen eveneens in en het was Shomo die met toonvaste zang zijn sterke vorm nog wat meer kracht bijzette. Veel praatjes tussendoor waren er niet en na een ietwat minder beklijvend “Beautiful Again” kregen de metalheads hun maaltijd opgediend. “Bad Listener” mag zich een van de hardere nummers uit het oeuvre van de band noemen en kwam zo bij het ingaan van het tweede deel ook op een geschikt moment. De oren waren gespitst en klaar voor nog meer gitaargeweld. Voor “Free” wilde Shomo dan toch nog iets kwijt, en dan vooral dat hij blij is om eindelijk te kunnen leven zoals hij is en vooral wil genieten van het maken en spelen van muziek. Als een vrije vogel bracht hij het nummer met zoveel inlevingsvermogen dat je gewoon voelde hoeveel dit nummer voor hem betekent.

De productie was overigens best knap en hoogstaand, al staat de band ook wel in best grote zalen op deze Europese tour. Enkel Brussel was dus een kleine tegenvaller wat de ticketverkoop betreft, al zorgde dat er net ook wel voor dat je lekker dicht bij de band kon staan. De schermen en lichtelementen werden in elk geval goed benut, alleen het vuur ontbrak nog om het visueel helemaal strak te trekken. Na meezinger “The Past Is Dead” mocht Connor Denis nog even een drumsolo voorzien, al hield hij het met negentig seconden best bondig. Show verkopen mag, maar het moet er dus ook niet altijd vingerdik op liggen. Helaas viel “Stadiums” daarna toch net iets te oppervlakkig uit. Vooral het refrein schoot ietwat tekort en haalde de snelheid uit de set. Shomo had inmiddels zijn crop top uitgedaan en stond naar goede gewoonte nog een paar nummers met ontbloot bovenlijf klaar om de eindspurt in te zetten. De draad die ze na “The Past Is Dead” even lieten liggen, werd met een vurig “Eyes Closed” weer opgepikt. Caleb Shomo had de Flying V bovengehaald, al waren het toch vooral gitaristen Will Deely en Zach Huston en bassist Oshie Bichar die hun kunnen in de weegschaal legden. Wie twijfelde of de band na “Stadiums” wat aan peper had verloren, werd van het tegendeel overtuigd.

Beartooth raasde verder door, al vonden we het einde toch niet helemaal raak schieten. “Riptide” had niet genoeg spankracht om het energiepeil hoog te houden en ook “The Lines”, nota bene hun oudste nummer, voelde wat gehaast aan. Bij dat laatste nummer brulde de zaal wel luidkeels mee en gingen ze lekker tekeer. De schreeuw om een encore was na zo’n overstelpend uurtje niet bijster luid, maar Beartooth kwam met “Might Love Myself” toch nog even terug. Als afsluiter hadden we eerder andere nummers naar voren geschoven, maar we snappen ook wel waarom de band hiermee het verhaal afrondde. De ambitie om grootser en bombastischer te worden, was nog steeds aanwezig en op zich had deze show wellicht voor een talrijker en energieker publiek nog meer indruk kunnen maken. Desondanks voelde je dat de band er stond en genoot van de tijd op het podium. De tanden van de beer zijn dan wel niet scherper geworden, maar bijten kan Beartooth nog steeds.

Beartooth staat komende zomer op Rock am Ring en Rock im Park in Duitsland. De kans dat we de band komende zomer ook in België aan het werk kunnen zien is dus best reëel.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Pure Ecstasy
Bullshit
Beaten in Lips
Hated
In Between
Beautiful Again
Bad Listener
Disease
Free
Sunshine!
The Past Is Dead
Drum Solo
Stadiums
Eyes Closed
Riptide
The Lines

Might Love Myself