Flashback naar de jaren nul. Windows Vista kwam uit, je gebruikte LimeWire om muziek te downloaden en MTV was zo groot als maar kon. In die goeie tijd waren het bands zoals My Chemical Romance en Fall Out Boy die de hitlijsten leidden. In dat rijtje is er ook Paramore, voor die tijd, atypisch geleid door een vrouw genaamd Hayley Williams. Haar gestalte heeft ze misschien niet mee, maar met een kanon van een stem en een stagepresence om U tegen te zeggen, lijkt ze wel tien meter groot op een podium. Met albums Riot en Brand New Eyes groeide de band door tot icoon van de jaren nul, met enkele nummers die niet te scheiden zijn van de nostalgische periode. De sound evolueerde naar wat meer synthpop, leden werden geroteerd en de band dreigde wel wat uit elkaar te vallen: Williams nam het dan even solo op. Petals For Armor was een fijne vlucht, maar laatste creatie FLOWERS for VASES / descansos sloeg de bal wat mis. Na de bands uitstekende comebackalbum This Is Why, lanceert de Williams nu zeventien(!) songs de wilde wereld in.
De marketing rond deze collectie is het inzoomen waard. Williams is eigenaar van Good Dye Young, haar eigen haarkleurmerk. Niet verrassend, want zeker in haar jongere en meer punkrockjaren was haar haar altijd een schilderspalet voor expressie. Niets was te fel, niets was verboden en vooral niets was zo iconisch. Het oranje van het album Riot is misschien het meest herkenbare en betekent nu bij de fans ook muziek. Deze week bracht het merk Ego uit, dat een andere tint van het flashy oranje is. De fans waren pienter en wisten nieuwe muziek te verwachten. Dat kwam er ook, hetzij achter een paywall. Wie Ego kocht, kreeg de songs. Nu zijn we een kleine week later en zijn de nummers allemaal gereleaset als collectie. Sommigen bundelen de songs en vernoemen het naar het product Ego, maar wij laten dat in het midden.
Zo voelt het ook beter aan, want de volgorde van de nummers doet er niet toe. Ze staan op Spotify ook in een andere volgorde dan bij het kopen van het product. Er zit van alles wat in. “Mirtazapine” is rockerig en zit vol energie, terwijl “Dream Girl In Shibuya” ons laat wegdromen en verlangen naar een ontmoeting met onze nieuwe geliefde. Een stemvervorming links, een lekkere drumgroove rechts; sommige nummers hebben wel iets extra’s dat het uniek doet aanvoelen. Elk nummer heeft ook zijn eigen Hayley-foto op Spotify, wat meewerkt aan het enkele karakter van de nummers en de overbodigheid van een overkoepelend albumconcept.
Het grootste deel van de nummers is wel te vinden in het singer-songwritergenre. “Blood Bros” en “I Won’t Quit On You” zijn wel best gelijk, maar vooral tekstueel vinden we parallellen. We kunnen nog nummers hieraan toevoegen, maar dat lijkt dan oneer aan te doen. Het voelt aan als verschillend verpakte pakjes, maar met steeds dezelfde inhoud – met enkele uitzonderingen. Geen groot punt van kritiek, want er is mooi verpakpapier gekozen en het is ook met zorg geplooid en geplakt. Haar stem brengt altijd dat vleugje nostalgie mee, maar hier worden we verwend met een warme, maar soms brekende stem, iets wat we bij Paramore nooit zullen krijgen.
Williams is nooit vies geweest om haar mening uit te drukken en dat komt hier heel goed tot zijn recht. Haar muzikaal mes snijdt aan twee kanten. De rijke bazen uit de muziekindustrie krijgen het te verduren in “Ice In My OJ”. In dat nummer vinden we bijvoorbeeld ‘Lots of dumb motherfuckers that I made rich’; Hayley woke up and choose violence! Ook fileert ze haar eigen ego. Tijdens “Glum” trekt ze haarzelf in twijfel en wil ze terugkeren naar een basis, een thuis. Bij “Ego Death at a Bachelorette Party” giet ze dan weer het soms claustrofobische gevoel van faam perfect in een nummer. This Is Why heeft veel mensen deugd gedaan en heel duidelijk ook Williams. Deze nummers zijn met meer vertrouwen gebracht. Er wordt in gevloekt, er zit een razendheid in en dat misten we bij haar vorig solowerk.
Dat ze een grote invloed heeft, is duidelijk. Chappell Roan, Olivia Rodrigo en Doechii, het is maar een korte greep uit artiesten die Williams aanstippen als inpiratie. Die inspiratie is ook wederkerig. “Brotherly Hate” is catchy en het tussenstuk doet ons heel sterk denken aan GUTS van Rodrigo. “Discovery Channel” heeft dan weer een passage uit “The Bad Touch” van Bloodhound Gang, iets wat we jongere artiesten ook zien doen. Paramore mocht ook vorig jaar het voorprogramma van Taylor Swift verzorgen. “Whim” lijkt ons de stijlbaby van de maanden samen met de Amerikaanse topact. Deze collectie – noem het Ego als je wilt – is zeker haar betere solowerk. Het etaleert haar talenten die ze over de jaren heeft kunnen uitwerken, zonder daarbij pretentieus over te komen. Ze is nog steeds dat soms onzekere meisje van de beginjaren bij Paramore, maar met vertrouwen op de juiste momenten.
Het is wel nog even afwachten naar wat dit allemaal leidt. Een solotour heeft ze nog niet aangekondigd, of uberhaupt ooit gedaan. Een uitstekend Tiny Desk-optreden en enkele benefieten zijn het enige noemenswaardige voor haar livereputatie. Het nummer “Mirtazapine” bracht ze wel al live samen met Jack Antonoffs band Bleachers, maar dit lijkt ook eerder een publicatiestunt. Het zou ons ook verbazen mocht een tour aangekondigd worden. Deze nummers voelden meer aan als iets dat van haar schouders moest. Die schouders hebben destijds veel moeten dragen en daarom zijn we heel blij dat Williams dat nu allemaal naar ons schuift.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “Ego Death at a Bachelorette Party”, ons favoriete nummer van Ego in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
