Best Kept Secret 2026 (Festivaldag 2): Na regen komt rock-‘n-roll

De kop is eraf, de dansbenen warm en de eerste kater verteerd. Dag tweee wierp zich al van bij de aankondiging op als eentje met heel wat firepower, zowel qua sterallures als qua ontdekkingsmogelijkheden. We namen ook éindelijk afscheid van de regen en moesten ons niet langer een weg ploegen doorheen slijkpassages. Soit, het stond in de sterren geschreven dat dit wel eens een uitstekende zaterdag zou worden.

mark william lewis @ Two

We zagen mark william lewis al eerder in 2024 als opener voor rapartiest Mike. Daar kregen we een show te zien waarin hij alleen in de schaduw zat en zijn mondharmonica en gitaar bespeelde. Toen we naar de Two wandelden om hem deze zaterdag het podium te zien openen, verwachtten we dan ook meer van hetzelfde. Dat is echter absoluut niet wat we kregen. In tegenstelling tot die soloshow stond er nu een volledige band op het podium, met twee gitaristen, een bassist en een drummer (en natuurlijk mogen we de mondharmonica niet vergeten!). Het was duidelijk dat de vier muzikanten goed op elkaar waren ingespeeld en precies wisten wanneer ze hun eigen moment moesten nemen. Ook de dreunende, diepe stem van Lewis verdient een vermelding. Het klonk zowaar als Leonard Cohen die muziek van Neil Young bracht. Dat maakte het plaatje helemaal af en zorgde voor een bijzonder coole en indrukwekkende set.

Bruno Berle @ The Casbah

Met Bruno Berle vond er meteen een eerste gezellige set van de dag plaats in The Casbah. De Braziliaanse troubadour zijn soundcheck liep vijf minuten uit, maar het geduldige publiek liet dat niet aan het hart komen. De warme popmuziek met een zachte uitstraling werd ook door het publiek warm onthaald, met iedere keer een enthousiast applaus. Doorheen zijn set verkende Berle de positieve kant van het kleurenspectrum, waarbij er ook met ritme en tempo werd gespeeld. Hier en daar was het mogelijk om met de heupen te bewegen, al was het voornamelijk zondagnamiddagmuziek om bij weg te dromen. Op zijn eigen tempo en manier maakte Bruno Berle er een knus moment van waarbij we op het gemak terug in de stemming konden komen, of zoals sommigen nog even net buiten de tent met gesloten ogen luisteren. Terecht, wat een mooie muziek.

Madra Salach @ The Secret

Er is geen ontsnappen meer aan, aan die Ieren. De volgende telg om de groenwitte landskleuren te vertegenwoordigen over het Kanaal was Madra Salach, een band die diep in de vaderlandse folkgeschiedenis duikt op zoek naar inspiratie. In het zog van The Pogues dus, maar met een onmiskenbaar modern karakter. Een soort van counterbeweging tegen de moderniteit en haar desastreuze gevolgen zoals wel meer collega’s durven doen de laatste jaren. Beginnen deed de band, met onder meer een staande accordeon én een luit als materiaal, dreunend en dystopisch. De rest van de set bleef op dat elan verdergaan. Eigen songs en covers van folkklassiekers (zelfs eentje van The Pogues!) brachten Ierland bijzonder overtuigend naar de Lage Landen en lieten al vroeg op de dag een diepe indruk na bij de aanwezigen. Een ultieme doorbraak zit er voor de band intussen al even aan te komen, maar zou met een festivalshow als deze wel eens snel realiteit kunnen worden.

Hiqpy @ Two

Nadat ook bij Hiqpy de soundcheck wat uitliep, nam de Nederlandse band een vliegende start met “Youman”. De bassist en gitarist konden hun enthousiasme al bijna niet meer bedwingen terwijl de frontvrouw langzaamaan de tent innam. Het werd al gauw duidelijk dat de groep er zin in had en dat resulteerde in een strakke set waarbij een stevige gitaar niet uit den boze was. “Nothing” werd een mooie rockballade zoals bijvoorbeeld Wolf Alice die ook heeft en met “Hedgehug” pakte Hiqpy uit met een lichte rocktrack. Frontvrouw Abir Hamams mysterieuze innemendheid vormde een leuke dynamiek met de veelal ingetogen coolheid van bassist Tom Radsma en de energieke gitarist Victor ter Veld op de eerste rij. Achteraan lijmde drummer Kasper de Boer alles vlot samen, waardoor de uiteenlopende uitstralingen van de bandleden samen wel gewoon werkten. Hiqpy stond voor de tweede keer op Best Kept Secret en een derde keer lijkt nu al vanzelfsprekend bij de sterke groeiende band.

Any Young Mechanic @ The Casbah

Voor een portie countryfolk uit het boekje moest je iets na de middag in The Casbah zijn. Any Young Mechanic speelde er ten dans en had onder andere een banjo, viool en contrabas mee in het arsenaal. Dat begon zeer interessant, waardoor de aandacht snel naar de groep werd toegetrokken. Toch bleef de band nadien iets te veel als een traag beekje doorkabbelen, waardoor de interesse verdween als sneeuw voor de zon. De vocals mochten dan wel iets mee hebben van Geordie Greep en het muzikale van Black Country, New Road, het tempo was altijd te traag, waardoor niemand echt geïnteresseerd bleef. Zelfs de iets snellere songs die als studio-opname best intens klinken, konden live maar weinig overtuigen. “Snug Barber” was een klein hoogtepuntje in een verder heel matige set.

Naïka @ One

Naïka is een singer-songwriter die werd geboren in de Verenigde Staten, maar eveneens roots heeft in zowel Haiti als Frankrijk. Op Best Kept Secret bracht ze een set waarin verschillende genres met elkaar gecombineerd werden. De veelal ritmische muziek was rijk aan kleur, en zeker wanneer het zonnetje erdoor kwam, voelde het correct aan. Ondanks dat velen niet helemaal vertrouwd leken met haar muziek, werd er wel aardig met de heupen bewogen en een stukje van “Gypsy Woman (La Da Dee)” kon wel op wat enthousiasme rekenen. Met een uitstraling die wat deed denken aan een chille Latina-versie van Dua Lipa, bracht Naïka niet alleen leuk klinkende muziek, maar ook muziek met inhoud zoals “Layers” (over onze identiteitsassen) en “F.I.S.H.” (over leren loslaten). Naïka toonde haar potentieel, maar de set was wellicht met nog een tweetal extra muzikanten of backings meer tot haar recht gekomen.

Maddie Ashman @ The Secret

Maddie Ashman zou wel eens mee de toekomst van de popmuziek kunnen bepalen. Niet dat ze een volgzaam slaafje van de industrie is, integendeel zelfs. Ashman zweeft rond het artpopspectrum, maar ze excelleert in het non-conformistisch uitblinken. Naar eigen zeggen wil ze inspiratie putten uit allerhande genres en muziekculturen, wat muzikaal voor een atypisch geluid zorgt dat heel nauwkeurig is uitgetekend en tóch zo veel mogelijk volgens de regels van de kunst is. Ze speelt op het podium dan nog eens cello, gitaar én keyboards, en laat zich op deze tour voor her eerst vergezellen door een echte drummer. Bon, een hele boterham, hè? Eentje die het alleszins meer dan waard is om in levende lijve mee te maken. De songs van Ashman variëren tussen ruig en intiem, en springen zonder chaos te creëren van de ene muzikale tak op de andere. The Secret heeft zeker al voller gestaan dit weekend, maar elke aanwezige hing aan de lippen en snaren van de artieste. Eentje om te onthouden.

Weval @ Two

Het was duidelijk dat voor Harm Coolen en Merijn Scholte Albers al heel wat festivalgangers het terrein waren opgekomen. De Two stond namelijk afgeladen vol voor het elektronische duo dat met zijn zweverige sounds de mensen al goed aan het dansen kreeg. Met prachtige visuele beelden en heel veel opbouw vol energieke drops, was het zweten geblazen. Door alles live in te spelen op de synths, kon er nog meer met tempo gespeeld worden, waardoor de euforie des te groter werd eens de zware bassen zich doorheen je gehoorkanalen nestelden. Zeker bij afsluiter “DOPAMINE” werden alle middelen bovengehaald om de tent aan het trillen te krijgen. De fantastische opbouw en de heerlijke dreiging liet niemand stilstaan. Een euforiebommetje zowaar. Het is duidelijk dat Weval internationale allure uitstraalt en binnenkort ook zijn eigen land zal ontgroeien. Hoewel het op Best Kept Secret een thuismatch was, liet de band zien dat ze die lokale link niet eens nodig heeft om een geweldig imposante show neer te zetten.

Grote Geelstraat @ The Casbah

Grote Geelstaart, voor de modale medemens een absurd buitenbeentje, maar voor de menigte op Best Kept Secret wel degelijk een reden om massaal naar The Casbah af te zakken. Het podium tikt qua capaciteit wel vaker de limiet aan, maar bulkte nu zodanig uit dat het ook buiten drummen en wurmen geblazen was. Zeker in combinatie met de doorstroom vanuit de ingang. Een werkpuntje voor de organisatie dus, maar intussen ook geen kans om een degelijke seconde mee te pikken van de show. Wat we er uit konden opmaken, klonk nochtans zoals verwacht veelbelovend. Scherpe, hoekige artrock die scheurt en piept alsof het een middeleeuwse toegangspoort met losse scharnieren is. Bevestiging voor de mensenmassa rond de stage dus, waarvan we enkelingen zelfs al crowdsurfend zagen passeren.

Sef @ One

De Nederlands-Marokkaanse rapper Sef doet het goed in Nederland en kon dan ook op een grote mensenmassa rekenen. Met toegankelijke nederpop wist hij de weide met gemak in beweging te brengen, onder meer tijdens “h-e-l-p”. Het nummer kwam een beetje plat over, maar de boodschap was op zich mooi en veel mensen zongen met plezier mee. De soms vrij stevige elektronica zorgde voor wat diepging en dynamiek in de muziek, terwijl de diepzinnige teksten vaak oppervlakkiger bleken dan ze aanvankelijk overkwamen. Soms waren die teksten persoonlijk, soms politieke en soms allebei, maar zelden echt poëtisch of diepgaand. Best Kept Secret liet dat echter niet aan het hart komen en Sef ging er zelf helemaal voor, waardoor ze elkaars energie versterkten. Af en toe wist de man wel sterker uit te pakken, zoals met “Land dat niet bestaat” en ook hits “De leven” en “shirt uit” ontpopten zich tot hoogtepunten. Bij die laatste trokken heel veel mensen hun shirt effectief uit om er dan boven hun hoofd mee te zwaaien als een helikopter. Sef kon rekenen op een uitzonderlijk grote opkomt en kreeg de weide bovendien ook echt mee. Dat wij er niet warm voor liepen, daar ligt hij ongetwijfeld niet wakker van.

Sorry @ The Secret 

Sorry debuteerde in 2020 heel sterk met 925, een plaat die zich weghield van postpunkclichés en in de plaats een aparte maar waanzinnig toffe sound neerpootte. De toon was meteen gezet voor de carrière van de band, maar de hype bevestigen lukte hen eigenlijk nooit volledig. Derde plaat COSPLAY creëerde afgelopen jaar wel weer wat momentum, ook al zijn de meningen over het werk ook wel wat verdeeld. Live klonk het alvast wél overtuigend. Aaneengelijmd door stukjes spoken word en bekende zinnetjes uit het medialandschap, zorgde de mix van oude én nieuwe nummers voor een schwung die bijna drie kwartier kon blijven boeien. De sound klonk net iets scherper dan het op plaat overkomt, met als beste voorbeeld de wat vernieuwde versie van culthit “Starstruck”. De show van Sorry bleek dus, licht onverhoopt, een hele fijne voor wie al staat te popelen voor bands als Tramhaus en Yard Act.

Aldous Harding @ Two

De Nieuw-Zeelandse Aldous Harding kwam met haar intieme indiefolk naar de Two, wat eigenlijk niet het allerbeste idee was. Het is geen goedbewaard geheim dat menig festivalbezoeker graag een praatje slaat tijdens een concert, en dat botste nogal met de ingetogen muziek van de singer-songwriter. Wie zijn best deed en al het gebabbel kon wegfilteren, die hoorde een prachtige en veelzijdige stem die keer op keer imponeerde. De veelal minimalistische songs zaten vol van gevoel, zoals de onweerlegbare moody sfeer tijdens opener “Train on the Island”. Wanneer Aldous Harding en haar band dan net iets harder uitpakten, of er eens een ruwe gitaar te horen was, dan voelde dat plots als iets heel groots aan zonder de intimiteit te verliezen. De zangeres ging vastberaden door in haar wereldje en liet zich niet afleiden door het gebabbel. Gelukkig was er ook een deel van het publiek dat zichtbaar genoot en hun dankbaarheid uitte met een warm applaus, waarom Aldous Harding warm reageerde. Geen festivalartiest, maar wel een zeer goeie set!

Etta Marcus @ The Casbah

Met zijn drietjes kon ook Etta Marcus genieten van een goed gevulde The Casbah. Het is tegenwoordig eerder een zeldzaamheid om die vernieuwde tent leeg te zien staan en zo is het voor laatkomers ook altijd moeilijk om nog binnen te geraken. De Britse begon haar set met een tamelijk voorspelbaar singer-songwritergeluid, waarbij ze haar stem volop in de kijker zette. Het deed ons bij momenten ook wat denken aan Shania Twain, vooral door de meligheid die soms in de refreinen kroop. Toch is het bij Etta Marcus net iets alternatiever, waardoor ze haar plek in The Casbah wel verdiende. Het miste weliswaar een beetje meer intensiteit, waardoor het niet de memorabele set van de dag zou worden. Gezellig wegluisteren, dat wel, maar verder weinig dat we nog zullen onthouden van deze show.

Hayley Williams @ One

Wie Hayley Williams zegt, die zegt natuurlijk ook Paramore. Tijdens haar set op Best Kept Secret lag Hayley’s focus echter op haar meest recente soloplaat, dus wie er stond voor oude Paramore-hits, die was eraan voor de moeite. Ondanks dat ze een deel van de aanwezigen daarmee teleurstelde, was het desondanks toch een stek optreden. “Disappearing Men” en “Ice in My OJ” konden terecht op enthousiasme rekenen, en zeker wanneer Williams tijdens die tweede zowel ‘free Palestine’ als ‘Happy pride’ riep. De Amerikaanse en haar band zochten niet al te veel contact op met het publiek, maar liet de muziek voor zich spreken. Die werd dan ook goed gebracht, door een sterke en strakke band. De eenvoudige maar doeltreffende visuals zorgden voor wat extra fleur en door halverwege eens achter de piano te kruipen, zorgde Hayley Williams voor wat afwisseling. Paramore-hits of niet, de singer-songwriter bracht een sterke set die overtuigend werkte.

Radio Free Alice @ The Secret

Indiehypes in overvloed op deze Best Kept Secret. Een stampvolle The Secret mocht de volgende in dat rijtje ontvangen: Radio Free Alice, binnen enkele weken ook aanwezig op de herdoopte The Slope van Rock Werchter. De Australiërs hadden even goed uit Liverpoolse grond geboren kunnen zijn, want los van het accent surfen ze vlotjes mee op al het goede dat ooit vanop de Britse eilanden vloeide. The Cure, The Stone Roses of Pulp, alle new wave en britpopbands die ooit hoofdpodia hebben betreden, oefenen wel ergens hun invloed uit op de sound van de band. Dat vertaalt zich nog niet altijd in écht goeie songs, maar heel de set lang zat het qua gevoel wel tiptop. Hier en daar noteerden we ook een uitschieter waarop de band eens goed doortrapte en echt kon raken.

Crows @ The Casbah

Crows is een van die bands die nooit echt teleurstelt, maar evenmin op kop van onze hoogtepuntenlijst zal belanden. De sound van de groep is op zich nochtans redelijk simpel en trefzeker: beuken met gitaren en drums. Dat leverde intussen twee goede albums op en eentje waar we eerder apathisch de slaap door vatten. Dat laatste is ook hetgeen waarmee ze nu over landen en wegen trekken, maar veel invloed had dat niet op de setlist. “Garden of England” moest nog steeds een van de schwungbrengers zijn, waarna de band bijna mechanisch bleef doordenderen met dezelfde drumpatronen en gitaarslagen. Zoals gewoonlijk dus; Crows was zeker oké en bracht het volk in beweging, maar was verre van de spannendste band die The Casbah vandaag mocht ontvangen.

Nation of Language @ Two

Het Amerikaanse indiepoptrio van Nation of Language begon hun set op een rustige manier, om er daarna snel wat vaart in te steken. Hun coole sound bestond uit veel synths, waardoor het wat aan de jaren ‘80 deed denken, maar de groep bleef toch hedendaags klinken. Het donkere podium versterkte het mystieke karakter van de muziek en de energieke frontman bracht de nummers op een overtuigde manier. De donkere sound sloot bovendien aan bij het begin van de avond, maar bereidde ons eveneens voor op een aantal van de energieke sets (van bands en dj’s) die ons nog te wachten stonden door het dansbare en bevrijdende gevoel die de muziek meebracht. Nation of Language bracht zijn muziek zonder veel poespas, maar deed dat wel op een doeltreffende manier. Soms hoeft een optreden niet speciaal te zijn om aan te slaan en dat bewees deze band met een hoop sterke en strak gebrachte songs.

Tropical Fuck Storm @ Two

In een vorig leven haalde Garreth Liddiard met The Drones nog een culthit genaamd “Shark Fin Blues”, tegenwoordig breekt hij indiepotten met Tropical Fuck Storm. Die band is op z’n zachtst gezegd een buitenbeentje? Liddiards unieke – lees: heel vreemde – manier van riffs schrijven, kreeg pas volledige vrijheid toen hij met zijn nieuwe project begon. Deze band is eigenlijk zijn speeltuin geworden. Beukende songs met kronkelende structuren, scheurende en vervreemdende riffs en lyrics die logisch en onlogisch klinken tegelijkertijd. The Secret leek er wel op voorbereid, maar moest toch even wennen aan het lawaai dat zonder veel waarschuwing door de boksen werd gestuwd. TFS klinkt live vuil, smerig en doordrenkt van het zweet, maar verliest in die waanzin eigenlijk nooit aan vergezochte virtuositeit. “You Let My Tyres Down” bleek daar het beste voorbeeld van: huilende gitaar, schreeuwerige vocals en een sfeer akeliger dan Birmingham in 1920.

Wolf Alice @ One

Wolf Alice vond het naar eigen zeggen een hele eer om tussen Hayley Williams en Nick Cave & The Bad Seeds op een podium te staan, en benadrukte meermaals wat voor een fijn festival ze Best Kept Secret vinden. De Britten focusten in hun set aardig op hun vierde langspeler, maar speelden ook heel wat oudere nummers. Op die manier wisselde het vijftal (de vier bandleden en een extra toetsenist) eveneens tussen rustigere en hardere songs, waarbij veel van de oudjes de kracht in de set legden. “The Last Man on Earth” en “Bros” werden net als het nieuwe “The Sofa” van de rustigere nummers de hoogtepunten, maar het was toch met drieluik “Yuk Foo”, “Play the Greatest Hits” en “Smile” dat de groep de grootste indruk maakte. Wolf Alice speelde strak een relatief brave set, maar dat sluit eigenlijk ook gewoon aan bij die nieuwe plaat. Tussendoor toonde de band dat ze haar rock-‘n-rollgehalte nog niet verloren is en afsluiten gebeurde met het ietwat atypische, maar altijd fijne “Don’t Delete the Kisses” als kers op de taart.

Midrift @ The Casbah 

Nog maar een week geleden verscheen het debuutalbum van Midrift, maar op Best Kept Secret kon het trio dat al voorstellen met een eerste Europese festivalshow. Voor het eerst was het eens niet over de koppen lopen in The Casbah en eigenlijk was dat volledig onterecht. De band bracht wel een set vol overgave, maar soms waren de verwachtingen net iets te hoog. Zo vroegen ze al heel vroeg in de set om de moshpit te openen, iets wat nogal vreemd is als je voor een publiek speelt dat je eigenlijk komt ontdekken. Dat lukte dan ook niet en enkele latere pogingen vielen ook in het water. Dat wil niet zeggen dat het publiek niet genoot van hetgeen de band serveerde, want vol intensiteit en overgave smeet ze smerige emotionele riffs op het publiek af, dat op zijn beurt wel iets meer begon mee te bewegen door de intensiteit die werd gebracht. Op die manier werd de emomuziek van het drietal meer dan intens verwerkt en hadden we toch een belofte voor de toekomst gezien.

Tramhaus @ Two

Geografisch gezien was het voor Tramhaus geen thuismatch, maar een show in eigen land zorgt duidelijk altijd voor een massa geïnteresseerd volk. De Two was, parallel aan alle andere podia, alweer een maat te klein voor de band die zich stilaan bij het grotere Lage Landen-publiek opwerpt als vaandeldrager van de postpunk. Er heeft altijd een duister en sinister kantje gezeten aan de sound van de Rotterdammers, iets dat ze bij deze valavond nog extra in de zwarte verf wouden zetten. “Plovdiv” liet de tent baden in een heftig en bedrukkend bad van riffs die uit weltschmerz ontstaan zijn, terwijl de liters zweet bij liters op de planken gutsten. Tramhaus kan zich als een van de weinigen in België en Nederland meten aan de groten van het genre en mag dus terecht dromen van een carrière ver buiten onze grenzen.

The Zawose Queens @ The Secret

Een band uit Tanzania, we zijn ervan overtuigd dat er nog niet al te veel groepen uit dat land op Best Kept Secret speelden en dus moesten ze zichzelf misschien extra bewijzen. Dat was natuurlijk niet nodig, want al snel werd duidelijk dat er bij The Zawose Queens gedanst kon worden. Eerst kregen we te horen hoe goed ze vocaal wel niet bij stem waren toen de set a capella werd geopend. Daarna kwamen de gitarist en drummer erbij en kreeg het geheel een meer dansbaar randje. Dat zag je ook aan de tent. Ondanks dat die niet volledig gevuld was, kon niemand blijven stil stilstaan, waardoor de dansbare muziek een juiste effect had op het publiek. Net doordat er zoveel plek was, kon iedereen doen waar die zin in had en daardoor bleef het dansbare aspect constant behouden. Zeker naar het einde toe, toen ieder bandlid nog eens zijn talent kon tonen, werden we getrakteerd op sfeer en gezelligheid. The Zawose Queens had met andere woorden meer dan genoeg sfeer gebracht om de aanwezigen te laten vergeten dat Nick Cave net begonnen was.

Nick Cave & The Bad Seeds @ One

Wie Nick Cave & The Bad Seeds al live aan het werk heeft gezien, die weet dat woorden zijn concerten geen eer aandoen. Het is meer dan dat: het is een ervaring. Vanaf de eerste drumslagen van “Get Ready for Love” tot de laatste tonen van “Into My Arms” ben je gewoonweg bevangen door de man zijn extreem grote charisma. Het duurde slechts enkele seconden voor hij van het podium neerdaalde naar zijn volgelingen, om er snel het ene na het andere energieke en lange nummer door te draaien. Bij de eerste handvol nummers leek er op het podium wat verwarring over welk er als volgende kwam, dus riep Nick Cave elke keer de titel en de band zette het een seconde later vlotjes in. Het toonde maar aan wat voor een geoliede machine The Bad Seeds wel niet is.

Eens de verwarring gepasseerd was na het epische “Wild God” en emotionele “O Children”, pakte Cave uit met klassieker “Tupelo”, om vervolgens over te gaan naar het ingetogen “Carnage”, dat hij zelf als ‘extremly good’ omschreef. De man had natuurlijk gelijk en deze reeks van nummers toonde aan hoe de band van het ene punt in de carrière naar het andere sprong, zonder dat die overgangen ooit ongemakkelijk aanvoelden. Nick Cave praatte ook gewoon alles vlot aan elkaar in zijn typische stijl, met soms een kwinkslag, maar weet ook een serieus moment te pakken wanneer hij enkele emotionele ballades na elkaar brengt. Onder meer het emotionele “Joy” en hemelse “Bright Horses” passeerden zo vooraleer “Henry Lee” met PJ Harvey van onder het stof werd gehaald, wat samen met een van zijn backing vocalisten op een prachtige manier werd gebracht.

Daarna zette Nick Cave het concert terug wat kracht bij met “The Mercy Seat”, waarbij het publiek hem letterlijk op handen droeg. Tijdens “Red Right Hand” smeet levende legende Warren Ellis zijn strijkstok meerdere keren de licht, om extra te benadrukken hoe fantastisch het wel niet was. De persona die Nick Cave is, kwam haast nog grootser over dan eerder wanneer hij niet veel later uitpakte met het tien minuten durende “Hollywood” als slotsong. Een deepcut van die lengte als einde kiezen is een ongelofelijk risico, maar het draaide zeer goed uit. Er kroop gevoel, spanning, verdriet en iets episch in. Alleen Nick Cave & The Bad Seeds kan dat op die manier doen, waarna nog snel “Into My Arms” door Cave en het publiek werd gezongen. Nick Cave & The Bad Seeds passeerde op Best Kept Secret en liet zoals gewoonlijk een ongelofelijke indruk na. Het goddelijke figuur en de manier waarop de band nummer na nummer na nummer ijzersterk en vol overtuiging brengt, is gewoonweg ongezien. Zelfs als je de band al meerdere keren live aan het werk zag, dan blijft dat zo.

Kumo 99 @ The Casbah

Kumo 99 herbergt zich momenteel in Los Angeles, maar met teksten in het Japans bracht het toch net iets meer unieke vibes naar voor. Op zich niet zoveel unieks, maar toen je de groep live aan het werk zag, werd je wel volledig meegezogen in de intensiteit van de set. Die bevatte namelijk een mix tussen drum-‘n-bass en keiharde techno, waardoor de aanwezigen op dit late uur niet anders konden dan zich volledig te smijten. Ondertussen was The Casbah ook alweer tot in de nok gevuld en binnenin ontvouwde zich een heuse rave vol agressieve elektronische muziek en stevige uitspattingen ritmes. Het werkte wel, want hoe langer de show duurde, hoe wilder de aanwezigen werden. Zeker door het agressieve stemwerk en de intensiteit kon eigenlijk niemand blijven stilstaan. Het afbreken van een tent kreeg zo een andere dimensie en eigenlijk zou deze band op ieder festival op dit uur voor een waar feestje kunnen zorgen.

BCUC @ The Secret 

De Zuid-Afrikanen van BCUC kregen de taak opgemeten om The Secret af te sluiten op zaterdag. Geen gemakkelijke, als je weet dat ze begonnen toen de headliner nog bezig was. Toch lieten ze zich met zijn zevenen allesbehalve kennen en werd het dansbare aspect van bij het begin meteen omarmd. Zeker doordat er genoeg percussie aanwezig was, werden we verwend en dat merkte je al snel in de zaal. Het muzikale had iets Afrikaans in zich, vooral door de atypische ritmes, maar ook door het tribale en minimalistische aspect bleven ze een atypische sound aanhouden. Hoe langer de set duurde, hoe meer die repetitieve instrumenten zich een weg begonnen te nestelen in de oren van de luisteraars. Net daardoor werd BCUC hoe langer hoe interessanter; zeker toen het een halfuur voor het einde aankondigde nog twee nummers over te hebben. Beide werden tot het uiterste uitgesponnen, wat voor euforische danstaferelen in de tent zorgde. Volgens ons ging niemand nog zo wild uit zijn bol gaan nadien, nadat BCUC de volledige tent rond zijn vinger wond.

Deze reviews werden geschreven door Niels Bruwier, Simon Vyverman en Robbe Rooms.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!