Gent Jazz 2025 (Festivaldag 9): Ode aan de zalvende stem

Op dag acht werd er stevig gedanst op Gent Jazz met behulp van Soulwax, maar op de negende dag werden de stoelen terug bovengehaald. Norah Jones streek opnieuw neer op de Gentse festivalweide met haar prachtige stem en wondermooie muziek. De Amerikaanse jazzlegende werd vergezeld door beloftevolle Britse acts en zoals gewoonlijk ook door muziek van eigen bodem. Het werd een maandag met mooie stemmen van verschillende sounds en sferen, maar uiteindelijk spande de hoofdact toch moeiteloos de kroon.

Chantal Acda & The North Sea Drifters @ Main Stage

Chantal Acda kreeg de moeilijke opdracht om samen met haar North Sea Drifters de laatste week van Gent Jazz in gang te zetten. De Nederlands-Belgische artieste brengt een fijne mix van jazz en folk, die ze samen met vijf muzikanten mooi tot uiting liet komen. Chantal Acda & The North Sea Drifters ging vlot van start op een manier waarbij elk instrument een warme meerwaarde biedt zonder dat er eentje uitsprong. De fragiele stem van Acda kwam mooi tot uiting tijdens bijvoorbeeld “The Friends Parade” en ook “I Can’t Make You Love Me” van Bonnie Raitt (die twee weken terug op Gent Jazz speelde) werd mooi gebracht. Doorheen de set bleef de muziek nogal zacht en wat braaf, maar dat nam niet weg dat er geen mooie improvisatiemomenten plaatsvonden waarbij bijvoorbeeld de piano zich een eigen weg door de muziek baande. Chantal Acda & The North Sea Drifters wist met andere woorden een gezellige set neer te zetten voor de vroege aanwezigen, maar werd nadien al snel overschaduwd.

JAZMYN @ Garden Stage

De Britse JAZMYN bracht in 2021 haar eerste single uit en vorig jaar haar debuut-ep. Heel ver staat ze dus nog niet in haar carrière, maar ze wist wel meteen een goeie indruk te maken. Met haar mix van hedendaagse jazz en neo-soul kwam haar karaktervolle en warme stem mooi tot uiting en deinde die over de zonnige grasweide voor de Garden Stage, nadat ze enkele weken terug nog op Couleur Café speelde. Eigen muziek, zoals die recente ep, werd aangevuld met een cover van Alicia Keys, die naadloos aansloot bij wat JAZMYN zelf gecreërd had. De sfeervolle en warme sets (voor en na Nectar Woode) zorgden voor een chille sfeer op Gent Jazz en lieten een mooie indruk na van de nog jonge artieste.

Nectar Woode @ Main Stage

Het duurde niet lang vooraleer de volgende Britse met Afrikaanse roots het podium betrad en dit keer was het op de Main Stage. Nectar Woode bracht muziek van haar voorgaande ep’s en de ep die aanstaande vrijdag uitkomt, waardoor er ook onuitgebracht materiaal de revue passeerde. Hoe dan ook leek het publiek niet meteen vertrouwd met de charmante en enthousiaste singer-songwriter, maar dat maakte haar niet minder overtuigend. Al vanaf openingssong “Only Happen” zat de vibe meteen goed dankzij het gemoedelijke karakter ervan en was het duidelijk hoe karaktervol de muziek en stem van Woode is. Oprechte teksten en een grote glimlach zorgden ervoor dat ze de zon in de tent lokte en zo maakte de muziek van Nectar Woode het gezellig warm in de tent en onze ziel.

Enthousiast als ze was, vroeg de Ghanees-Britse ons tot twee maal toe om mee te zingen, wat met aarzeling gebeurde. Haar muzikantes waren eveneens een mooie aanvulling op haar stem en schotelden alle drie een mooie solo voor. Toch wist Nectar Woode misschien wel de grootste indruk na te laten met de kleinste bezetting. Toen ze solo “Grow” bracht voelde het ietwat magisch aan en wist ze ons te raken. Het gevoeligere nummer werd omringd met voornamelijk feelgood muziek waardoor het ook aangenaam luisteren was. Nectar Woode zette een sterke set neer op Gent Jazz en ondanks dat een uurtje voorlopig misschien een tikkeltje te lang was, maakte ze wel duidelijk dat ze een beloftevolle naam is om in de gaten te houden.

Jasper Steverlinck @ Main Stage

Jasper Steverlinck leek op deze maandag wel een ‘diversity hire’, zodat er toch een witte man op de line-up stond. De man in kwestie komt al eens graag op VTM en kwam samen met maar liefst tien muzikanten naar Gent Jazz, waarvoor we sowieso bewondering hebben. Het concert werd dan ook meteen in gang gezet met strijkers, maar al gauw werd het duidelijk dat het optreden erg leuk moest zijn. Onnodig vaak werd er gevraagd om te zingen, mee te klappen of recht te staan (maar blijven zitten mocht ook, want dat heeft hij zelf twee keer gedaan ha ha). De muziek voor zich te laten spreken, bleek moeilijker, want zelfs toen er een mooie vocale harmonie ontstond met de drie backingvocalisten, moest er ruimte gemaakt worden voor een sfeervol klapmoment.

Toen er met “Remember You” een ode aan Nina Simone werd aangekondigd, verwachtten we ons aan een soulvol nummer, maar na een minuut riep Steverlinck ‘Let’s rock-‘n-roll’, waarbij rechtstaan werd aangemoedigd. De link tussen Nina Simone en rockmuziek ging ons eventjes voorbij, en ook de fans van Norah Jones leken ook niet altijd even goed mee te zijn met de meezingmomenten. Het zal een mysterie blijven waarom Jasper Steverlinck het hoofdpodium mocht warm maken voor Norah Jones, want de twee komen zowel in hun soort muziek als performance stijl helemaal niet overeen. Toch wist de zanger ons wel eventjes te bekoren met een “That’s Not How Dreams Are Made” solo op gitaar, maar daar bleef het toch bij.

Naaz @ Garden Stage

Zoals de Nederlands-Koerdische Naaz zelf aangaf wou een groot deel van het publiek een goeie plaats bewaren voor Norah Jones waardoor haar publiek steeds kleiner werd. Het aanwezige publiek hield ook een meer dan veilige afstand, maar toch slaagde de artieste erin connectie te maken met het publiek. Naaz (die zingt, schrijft, producet en regisseert) zong over onder meer trauma en zong bovendien ook in zowel het Engels als Koerdisch, waardoor ze een positieve indruk naliet. De uiteenlopende liedjes, waarbij ze zelf eventjes gitaar en omnichord speelde, kwamen wel samenhangend over en werden vlot gebracht met twee muzikanten. De ietwat ruwe stem ging gepaard met het dartelende pianowerk waardoor er een kleurrijk palet ontstond dat keer op keer werd aangevuld met andere kleuren. Op een halfuurtje de tijd ging Naaz opzoek naar verschillende sferen en kleuren, en ze wist die allemaal succesvol te bewandelen. Nog een artiest om in het oog te houden dus!

Norah Jones @ Main Stage

Voor de vierde keer streek Norah Jones neer op Gent Jazz, en in tegenstelling tot de vorige keer was het ditmaal niet super warm. Deze keer maakte een bezoekje van icoon Mavis Staples geen deel uit van de avond, maar Norah Jones had wel een nieuwe plaat mee om voor te stellen. Visions kwam mooi aan bod doorheen de set, maar ook ouder werk werd mooi uitgelicht. Opener “What Am I to You?” was daar meteen al een voorbeeld van en niet veel later volgde er met “Sunrise” al een hit, toevallig van hetzelfde album. Het was meteen duidelijk dat alles goed zat: Norah Jones’ stem was om over naar huis te schrijven, de muzikanten speelden met gevoel en het publiek genoot er van. In de tent was het dus gezellig stil met heel af en toe een enthousiasteling die een bekend nummer herkende. Norah Jones wist met haar talent en muziek de aandacht op te eisen en die verdiende stilte.

De Amerikaanse liet de muziek voor zich spreken en toen ze tijdens “Paradise” zong dat ze wou terugkeren naar het paradijs, bedachten we ons dat het paradijs is waar Norah en haar piano zijn. De multi-instrumentaliste weet van achter de vleugelpiano een breed arsenaal aan sferen op te zoeken, zoals een pure ballade met soulelementen of een meer psychedelische ondertoon. De soms kleurrijke achtergrond versterkte dat gevoel en door eventjes achter een andere piano te kruipen, sloeg Norah Jones er naadloos in om haar sound nog wat meer uit te breiden. Zelfs wanneer ze werd lastig gevallen door een vliegje die over de toetsen vloog, wist Jones prachtig pianowerk af te leveren.

Toch moest de piano ook enige tijd plaats maken voor de gitaar. Met “Visions” zocht Jones americana sferen op en daar begaven we ons een tijdje. “Rosie’s Lullaby” klonk heel mooi en teder, maar werd op de juiste momenten net een beetje kracht bij gezet. Die afkruiding hier en daar zorgde voor dat tikkeltje extra, al lag de echte magische kracht van de singer-songwriter toch achter haar piano. Het gitaargedeelte mocht dus wat korter, maar eens “Come Away with Me” werd ingezet op piano viel er een dromerig gevoel over de tent. Als elfjes die op water dansten, werd het laatste deel van de avond ingezet en na nog wat nieuwer materiaal sloot “Don’t Know Why” de wondermooie set af. Norah Jones weet duidelijk waar haar talent ligt en wist wederom een sterke set op Gent Jazz neer te zetten, al overtreft het haar vorige passage toch niet helemaal. Ondanks dat de gitaarmuziek er ook mocht zijn, sloeg ze er vooral in om met haar pianowerk en prachtige stem te bekoren. Met sterke songs en een mooie stem kom je heel ver, en dan heb je geen leuke meeklapmomenten of een sing-a-long nodig.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Alle recensies van Gent Jazz 2025 lees je hier.