© CPU – Nathan Dobbelaere
Genres op een festivalnaam plakken is tegenwoordig zowel een vloek als een zegen. Uit gewoonte biedt het bezoekers houvast bij wat ze mogen verwachten, maar tegelijk schept het verwachtingen die, in het teken van vernieuwing, niet altijd kunnen worden ingelost. Het is al lang geen geheim meer dat ook Gent Jazz zijn publiek probeert te verbreden met een commerciëlere programmatie. Sting was daarin exemplarisch, maar vorig jaar gooide de organisatie hoge ogen met Air, dat toen Moon Safari integraal bracht. In diezelfde geest was het gelukt om Massive Attack naar de Bijlokesite te halen. Enkele dagen geleden gebeurde helaas het onvermijdelijke. Terwijl de Gallaghers na zestien jaar afwezigheid Manchester op hun kop zetten, kregen wij hier als vervanging de broertjes Dewaele, die na achttien jaar als Soulwax terugkeerden naar hun thuisstad. Zelden bonkte en schuurde Gentse eigenwijsheid zo futuristisch, alsof de Feesten een weekend eerder waren losgebarsten.
Maria Chiara Argirò @ Main Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Net op tijd voor het zondagsaperitief mocht Maria Chiara Argirò de eerste fles ontkurken. Ze stond wat verscholen in de laatste festivalaankondiging, maar wie haar kent, weet dat de Londens-Italiaanse muzikante een vaste waarde is binnen de meer experimentele jazz- en elektronicascène. Dat ze haar set moest aftrappen voor een bijna lege tent was dan ook zonde. Argirò liet het niet aan haar hart komen. Met een rustige vastheid bracht ze haar muziek tot leven, ondersteund door een compacte liveband. De warme bassen en ijle toetsen groeiden uit tot een klanklandschap dat zachtjes richting triphop gleed. De aanwezigen lieten zich gewillig meevoeren en wie zich openstelde, werd beloond met een subtiele, bijna gewichtloze ervaring. Met zonnebril op en een ontspannen houding bracht ze een soort coolness die we niet vaak zien op Gent Jazz, maar die wonderwel aansloot bij de sfeer van deze zondagavond. Hoe elektronisch de set ook mocht klinken, het kloppende hart ervan bleef tastbaar en oprecht. Alles ademde live.
Empty Apartments @ Garden Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
2024 was duidelijk het jaar van Ão. Nu het release- en tourschema op een lager pitje staat, is er opnieuw ruimte voor experiment. Na een paar losse shows leek Gent Jazz nu de vuurdoop te zijn voor Empty Apartments, het soloproject van Jolan Decaestecker. Hoe uitnodigend de Garden Stage ook is om nieuw talent een speelkans te geven, door de houten stoeltjes en parasols wordt de muziek al snel tot achtergrondgeluid bij een gezellig gesprek. Decaestecker mocht dan bezield voorovergebogen staan achter zijn synths, zijn noisy ambientmuziek had geen schijn van kans tegen het aanhoudende geroezemoes. Echte moeite om het publiek mee te nemen in zijn verhaal werd er evenmin gedaan. Integendeel, telkens wanneer het rumoer toenam, dook hij net dieper in het obscure. Als fictief afstudeerproject voor KASK & Conservatorium kon dit wel tellen. Maar met een diploma op zak zagen we Decaestecker zijn innerlijke Aphex Twin toch liever botvieren in een minuscuul donker zaaltje, waar de muziek helemaal op de voorgrond mag treden.
Nordmann @ Main Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Gent Jazz zonder Nordmann is haast ondenkbaar, maar ditmaal was hun passage toch een tikkeltje specialer. Hoewel Mattias De Craene nog op de persfoto’s op de website prijkt, stond de band voor het eerst op een festivalpodium met de Ierse saxofonist Sam Comerford. Pogingen om De Craenes kenmerkende blaaswerk te imiteren bleven gelukkig uit. In plaats daarvan koos de rock-meets-jazzformatie ervoor om haar eigen repertoire opnieuw te verkennen, op vertrouwde Gentse bodem. Met vaste hand en zonder haast bouwde Nordmann aan spanningsbogen, zoals tijdens “Cryptonym”, waarin saxriedels en elektronica zich ritmisch in elkaar verstrengelden.
De fonkelende lichtshow werd daarbij allerminst over het hoofd gezien en droeg bij aan de sfeer. Toch bleef de afwezigheid van De Craene voelbaar. Op een bepaald moment was de olifant in de kamer niet langer te negeren. Drummer Elias Devoldere nam het woord, niet alleen om Comerford welkom te heten, maar ook om de situatie openlijk toe te lichten. Nordmann was niet dood, maar wel zoekende. De set, een soort best-of, kreeg extra glans dankzij een nieuw nummer waarin Comerford uitpakte met een opvallende solo. De zoektocht naar een nieuwe formule mag dan nog bezig zijn, tijd werd er zeker niet verspild. Door een nummer te schrappen bleef het tijdsbestek netjes behouden.
De opvolger van In Velvet verschijnt later dit jaar.
Kuna Maze @ Garden Stage
Het Brusselse Kuna Maze kreeg vorige avond twee keer de kans om zijn studiosound live tot leven te wekken. Muzikaal brein achter de elektronische jazzformatie is Edouard Gilbert. Met invloeden van broken beat en house leent de muziek zich perfect om de benen los te gooien. Toch speelde de setting van het zijpodium opnieuw in het nadeel van de band. Wie Gilbert en zijn vier muzikanten speels en energiek aan het werk wilde zien, kreeg eerder een statisch tafereel voorgeschoteld. Er werd nauwelijks iets gezegd vanop het podium en ook het publiek bleef grotendeels zitten. Enkel zijn Brusselse entourage, die in groep vooraan stond te grooven, bracht wat leven in de brouwerij.
De klanken deden soms denken aan STUFF., en waren zeker uitnodigend, maar als geheel miste het optreden richting. Aan echte songs ontbrak het nog wat en de lichte eentonigheid werd nergens echt doorbroken. Dat vormde geen groot obstakel, maar het was duidelijk dat er nog gesleuteld wordt aan de liveformule. De set voelde bij momenten meer aan als een pa-repetitie of een losse free jazzsessie. Maar de sound, die ergens tussen club en conservatorium laveert, ademde wel degelijk het dna van de Belgojazz die al jaren in de hoofdstad broeit. Ook Gilbert merkte de gezapigheid van het publiek, maar speelde onverstoorbaar verder. Dan maar bas voor zijn eigen kunst.
Kuna Maze speelt volgende week, op 17 juli, op Dour Festival.
ASA MOTO @ Main Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Vlak voor de deuren van de Bijlokesite opengingen, volgde opnieuw een annulatie. Richard Russell, alias Everything Is Recorded, moest verstek geven. Gelukkig bracht ASA MOTO uitkomst. Het dj-duo, bestaande uit Oliver Geerts en Gilles Noë, komt recht uit de Deewee-stal van Soulwax en is wel wat gewoon. Ook het podium van Gent Jazz maakte weinig indruk op hen. In het eerste kwartier leek hun typische Deewee-sound nog wat te moeten landen. De loops draaiden rondjes in de Pioneer zonder meteen effect te sorteren. Maar naarmate de fles rum leger werd en de sigaret sneller opbrandde, sloop de roes binnen. De twee vonden meer samenhang in hun set en klassieke remixes, zoals die van Charlotte Gainsbourg, boden herkenningspunten. Toen disco en funk zich voorzichtig in de mix nestelden, ging Gent Jazz helemaal overstag voor het Soulwax-feestconcept en het imposante geluidssysteem Despacio. De dj-booth van ASA MOTO mocht dan sober ogen, de klanken die eruit kwamen, waren allesbehalve alledaags. “Windowlicker” van Aphex Twin gaf de set een stevige ninetiesinjectie, maar richting het einde won de spontaniteit het van de structuur. Na enige vertraging zorgde de overgang naar “Teardrop” van Massive Attack voor een moment van collectieve euforie. Een onverwacht hoogtepunt, recht uit het niets.
Soulwax @ Main Stage
© CPU – Nathan Dobbelaere
Hoe je het ook draait of keert, een liveact met drie drummers – waaronder Iggor Cavalera van Sepultura – voelt nog altijd heerlijk on-Belgisch aan. Soulwax is op maatschappelijk vlak dan weer een stuk subtieler dan Massive Attack. Toch maken ze met hun dubbelsingle “All Systems Are Lying & Run Free” duidelijk dat ze de vinger aan de pols houden. Onze westerse normen en waarden zijn rot tot op het bot en dansen lijkt de enige uitweg. Waar de machine op Best Kept Secret en Rock Werchter nog strak geolied liep, was er nu ruimte voor spontaniteit. De live saxofoonintro joeg de spanning en het spontane meteen de hoogte in. Zodra de eerste beats van “Krack“ weerklonken, waanden de feestvierders zich in een hitsige editie van I Love Techno. Puffen en zweten werd het, en het drumtrio werkte zich letterlijk uit de naad. Dit keer zaten de drie niet op een dubbel podium, maar dichter bij Stephens en Davids geluidsarsenaal. Wat de broers Dewaele ook uitstaken aan de knoppen, het recept bleef puur Soulwax, een formule die velen proberen te kopiëren, maar waarvan de precisie een goed bewaard familiegeheim blijft. En in het geval van de broertjes durven we wedden dat hun aanwezige ouders amper wisten wat hun zonen daar precies aan het doen waren. Vergeleken met de rest van de tour week deze set niet veel af, maar de impact bleef groot.
Het synchroon drummen piekte opnieuw tijdens “Is It Always Binary” en “Gimme a Reason”. James Brown werd nog steeds ongenadig door de mangel gehaald, maar het werd pas echt historisch toen flarden van Telex’ “Moskow Diskow” door de ether knalden. Ook de heimwee naar Radio Soulwax sluimerde door, zeker toen de beat van “Work It” opdook, herkenbaar als basis van hun remix voor Wet Leg. De stroboscopische lichtshow schakelde moeiteloos naar gloeiend rood tijdens “Idiots in Love”, wat de temperatuur verder deed oplopen. Soulwax gaf veel aan het Gentse publiek, maar kreeg minstens evenveel liefde terug. Ook nieuw materiaal werd moeiteloos ingepast en Laima Cavalera, allerminst een “Miserable Girl”, bracht met haar zang een zachte tegenhanger voor de digitale bruutheid. Als spreekwoordelijke “E Talking” gaf ze een extra dimensie aan de set. Een uur bleek uiteindelijk veel te kort voor deze digitale razernij, maar daar staken de Dewaeles handig een mouw aan. Of het nu Londen, Parijs, New York of Milaan is, ‘hard pounding techno’ blijft een Belgisch handelsmerk. De onverwachte bisronde bevestigde wat al duidelijk was: ook op Gent Jazz neemt de after het soms over. En ja, de zonnebrillen bleven op, klaar om de nieuwe week al dansend in te gaan.
Soulwax speelt op 2 augustus nog op de Lokerse Feesten. Club StuBru wordt die avond grotendeels gehost door hun label. All Systems Are Lying verschijnt op 17 oktober.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Alle recensies van Gent Jazz 2025 lees je hier.
