© CPU – Jan Van Hecke (archief)
In tijden van sociale media is het belangrijker dan ooit om op te vallen. In het geval van bands en artiesten biedt dat vaak oneindig veel mogelijkheden ter promotie van nieuwe muziek, al is het daardoor tegelijkertijd des te moeilijker geworden om iets te doen dat niemand je al voordeed. Nothing But Thieves slaagde daar recentelijk alsnog in, door in de aanloop naar Stray Dogs met een minitour uit te pakken. En die ‘mini’ mag je best wel letterlijk nemen. De groep doet slechts een paar kleine zaaltjes aan, met één pittig detail: ze doet dat binnen de tijdspanne van 24 uur. Dat overigens ook alleen voor fans die op voorhand dat nieuwe album hadden ge-pre-ordered via hun website, en er dan alsnog in waren geslaagd om bij de gelukkigen te zijn. Fans die de band, die goed op weg is de AFAS Dome uit te verkopen, dus nog eens van heel dichtbij aan het werk wilden zien, moesten er wat voor over hebben.
Op papier alleen al zag het er echter allemaal uit als een gedurfd duel met de tijd, en het leek erop dat de band er als verliezer zou uitkomen. De tourbus arriveerde slechts een klein uurtje voor showtime, want rond de middag had Nothing But Thieves al een set gespeeld in Utrecht (en meteen na deze sprongen ze op de ferry richting Londen). In Brussel gingen de deuren dus met een twintigtal minuten vertraging open, maar het vijftal stond maar vier minuutjes later dan gepland al op het podium. Geen tijd te verliezen dus, en dat voelde je in zeker zin ook wel aan hoe de band op het podium stond. Opener “Evolution” werd zonder chipoteren de zaal ingeknald, maar bracht meteen ook wel elektriciteit in de lucht. In tegenstelling tot andere showcases van grote bands, voelde je al vrij snel dat het overgrote deel van de zaal hier effectief uit fans bestond en niet uit sectorleden die er via-via óók bij waren. In de bridge sloeg de vlam met andere woorden al in de pan, waarna we voor een kleine drie kwartier vertrokken waren.
Nothing But Thieves raasde op korte tijd doorheen zijn carrière, met vanzelfsprekend vooral de nadruk op die aanstaande vrijdag te verschijnen plaat. Een single als “Baby Kool (Evelyn)” kreeg op het podium een iets ruwer randje en ontpopte zich zo ook al tot een vroege fanfavoriet. De sfeer zat goed, zeker doordat de Britten hun nieuw materiaal telkens afwisselden met een hitje uit het verleden – telkens mooi verdeeld: één nummer per album. “Itch” maakte vroeg een vleugje euforie los, voor “Sorry” kon frontman Conor Mason zich gewoon focussen op zijn gitaarspel, daar het publiek het refrein volledig voor zijn rekening nam. De zanger excuseerde zich voor laatstgenoemde nummer overigens een eerste maal voor de rush, maar counterde dat meteen door te zeggen dat hij gewoon zoveel mogelijk nummers wilde spelen.
Het plan was tien, het werden er uiteindelijk negen. Maar niemand die daar van wakker lag, daar Nothing But Thieves eigenlijk echt wel een enorm solide set speelde. Het nog te verschijnen “AI.Jesus” vormde daar in tweeluik met de titeltrack een grote reden voor; de band ging gevoelsmatig voller dan ooit op het gaspedaal staan. Bij die eerste neigden gitaristen Joe Langridge-Brown en Dominic Craik richting de hardere gitaargenres, bij de andere veroorzaakten ze met hun Muse-achtige riff zelfs een moshpit – die Conor Mason op zijn beurt van wat dichterbij ging bekijken.
Band en publiek groeiden steeds dichter richting elkaar, en dat speelde ook de frontman goed uit. Voor “Welcome to the DCC” en “Is Everybody Going Crazy?” jutte hij de AB Club nog wat meer op, waardoor meespringen en -klappen meer uitzondering dan regel werd. En tussen de stress en chaos door zag je toch ook steeds meer een groep die ervan genoot. Bij laatstgenoemde kon er zelfs nog een gitaarsolootje van af, die op zijn beurt onderstreepte dat Nothing But Thieves toch nog altijd het best tot zijn recht komt in een klein zaaltje. Nieuwe single “A Different Kind of Happiness” was als afsluiter misschien eerder een verplicht nummertje, maar ook dat kwam erg lekker uit de verf. Niet in het minst omdat het ons een beetje terugkatapulteerde naar de begindagen van de band.
Want hoe je het ook draait of keert: in België kan je als Nothing But Thieves-fan allesbehalve klagen. De afgelopen jaren kon je de band binnen onze landsgrenzen tot een twintigtal keer aan het werk zien, en ondergetekende was daar voor ongeveer de helft van die keren bij. En deze set van in de AB Club zal daarbij toch ergens bovenaan in de ranking eindigen. Niet omdat het vrij exclusief was of omdat we de Britten de allergrootste podia niet gunnen, wel omdat ze in clubomstandigheden haast gedwongen werden terug te keren naar hun roots. Geen grote productie of extra’s; gewoon een hoop instrumenten en een paar écht toegewijde fans. In Brussel leverde dat een set op die toch net wat verderging dan een promostunt. Want oké, Nothing But Thieves maakte ons zeker warm voor Stray Dogs en bijbehorende show in de AFAS Dome, maar het wakkerde (belangrijker) ook onze liefde voor wie de band nu eigenlijk is terug aan.
Stray Dogs verschijnt op 25 september. Nothing But Thieves staat op 31 januari in de AFAS Dome.
Setlist:
Evolution
Itch
Baby Kool (Evelyn)
AI.Jesus
Sorry
Stray Dogs
Welcome to the DCC
Is Everybody Going Crazy?
A Different Kind of Happiness
