In het middelbaar begin jaren negentig zaten we vastgeroest op een college waar we voor de eerste keer Engels kregen in het derde jaar. Geen idee wat het onderwerp was, maar in het leerboek stond iets over Echo & the Bunnymen. Ondergetekende moest een stukje voorlezen en sprak de bandnaam uit als the Bunnijmen waarop de leerkracht in een Engelse colère uitbrak en me verrot schold voor alles wat Satan te ver vindt gaan. We zijn de naam vergeten van die mens, maar hij krijgt bij deze twee middenvingers voor zijn botte kop geduwd. Voordeel was wel dat we getriggerd waren door de groepsnaam, ons vehikel op twee wielen uit het tuinhuis zetten om terstond naar de bibliotheek te karren om wat muziek van die mannen uit Liverpool op te snorren. Er zijn misschien mensen die nog nooit van de band hebben gehoord en dat is geen schande. Meer zelfs, doe er geweldig je voordeel mee om klassiekers zoals “The Killing Moon”, “Lips Like Sugar”, “The Cutter” en “Bring on the Dancing Horses” eens loeihard op te leggen.
De Britten zijn zesenveertig jaar geleden begonnen aan hun muziekloopbaan, zijn op zich nooit echt gesplit of zo, maar namen wel regelmatig heel veel tijd tussen de productie van twee albums. De band was een van de grote gangmakers van de donkere new wave in het begin van de jaren tachtig, een groep die de duisternis omarmde met behulp van heel zware bassen, dikwijls repetitieve gitaarpatronen en teksten die veelal snelwerkend poëzievergif waren. Frontman Ian McCulloch durfde diep in het vel van de luisteraar te snijden en had de juiste punkattitude die zelfs niet aanvaardde dat er een stroom was om tegenin te varen. Tel daarbij nog eens medebandlid en gitarist Will Sergeant die perfect de kunst van het pikzwarte, sinistere gitaarspel controleert en je hebt een combinatie die voor het volle pond werkt. Het is dikwijls een komen en gaan geweest van groepsleden, maar de Liverpudlians staan er nog steeds, en hoe! Apples For Isaac werd nu geopenbaard voor de hele wereld en het is een heel vitale plaat geworden waar heel veel lichtgevende, heldere energie van uitstraalt. Inderdaad, lichtgevend en helder en dat bij Echo & The Bunnymen, dat hadden we ons nooit durven inbeelden. Tot nu dus.
Hoe klinken de liedjes nu van deze heel donkere band anno 2026? Eigenlijk zoals de platenhoes: licht, zuiver, gezond, kleurrijk en liefdevol. Het appeltje op het hek ligt misschien wel klaar om te vallen waarop Isaac (Newton) eindelijk kan beginnen aan zijn belangrijkste theorie? Het is uitermate opvallend hoe fris McCulloch en zijn kompanen klinken. Wanneer je foto’s bekijkt van de man in zijn jongere jaren, zien we een getormenteerde ziel die het huilen dikwijls nabij staat. Ook nu nog heeft hij die expressie van een kerel die het al lang niet meer ziet zitten, dat hele gedoe met dat ‘leven’, maar de composities spreken dat heel duidelijk tegen. Opener “Take Me By The Hand” begint nog steeds heel zwart, maar breekt direct uit als de eerste de beste discostamper met die kekke syntlijntjes en die korte slag op de gitaarsnaren. We worden er waarlijk vrolijk en blijgemutst van. Op een schijf als “Can’t Be Sold” druipt het spelplezier er van af en met “Brussels Is Haunted” bewijst de band voor de zoveelste keer dat ze interessante onderwerpen in haar muziek steekt. Onze grauwe hoofdstad is dikwijls het toneel geweest van smerige oorlogen en McCulloch bezingt deze geschiedenissen van de stad die als troostprijs voor de Belgen na de wereldoorlogen dan maar de hoofdstad van Europa mocht worden. Terug naar de muziek echter.
Op songs zoals “The Honey” en “The Light That Surrounds You” horen we een Echo & The Bunnymen dat laat horen dat het heel vastberaden en zonder achterom te kijken muziek bij elkaar heeft geschreven die opvallend dartel is, uitgelaten en speels zelfs. Luister eens naar die viool op laatstgenoemde lied, het is echt bijna schattig en snoezig te noemen. We hadden nooit gedacht dat we deze woorden ooit zouden gebruiken voor een recensie van de band, maar het werkt echt ontzettend goed. Eerlijk, “The Light That Surrounds You” is zelfs bij het allerbeste dat de mannen uit Liverpool ooit hebben gemaakt. Van de kilheid blijft geen druppel meer over. Waar vroeger ijskoud water uit de muziekkraan stroomde, is het nu zelfs niet meer lauw maar heel aangenaam warm. Het wordt nogal eens ‘volwassenheid’ in de sound genoemd, maar is dat niet een beetje raar voor een band waarvan de leden aanschurken tegen de zeventig jaar.
Op “Hijacked” wordt er het volgende gezongen: ‘We got hijacked, apples for Isaac’. Dat is opvallend geestig, maar het wordt soms vergeten dat McCulloch heel snedig kan zijn, maar tegelijk ook grappig. Hier lijkt het wel de schuld van Isaac Newton door zijn bevindingen dat de fysica nu is wat het is. Als die Newton nu niet met al die bewijzen had komen aandraven, dan had de wereld er misschien anders uit gezien! En zulke gedachten vinden wij gewoon koddig en goed gevonden. “Asimov” lijkt dan nog een ode te zijn aan die andere Isaac, Asimov dus. De Rus werd een dikke eeuw geleden geboren, maar lees zijn boeken en je zit helemaal in deze digitale tijden waarin we best AI niet meer aansluiten op robots met wapens. Een visionair, een ziener die al enkele decennia hierboven leeft en die nu een goed wavenummer cadeau krijgt van de Engelsen.
We gaan hier nu niet schrijven dat de band zichzelf heeft heruitgevonden, dat klinkt ook altijd zo raar en nietszeggend. Is de kwaadheid van de jaren tachtig die verpakt was in pikdonkere songs verdwenen? Ja, dat zeker en The Bunnymen heeft daar in de plaats een veel lieflijkere popsound voor gecreëerd en we hebben het al geschreven, het werkt perfect! Is dit dan een van de beste albums die ze ooit hebben uitgebracht? Ontegensprekelijk. Hier staat een band die niets meer moest bewijzen, maar dat toch heeft gedaan, onbewust. Ze bewijzen heel zeker dat mensen evolueren en daardoor ook hun muziek en kunst. Hier omarmen we die evolutie volledig en zullen we in de toekomst met alle plezier het oude werk en het nieuwe werk door elkaar afspelen en er evenveel van genieten.
Ontdek “The Light That Surrounds You”, ons favoriete nummer van Apples For Isaac in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
