© CPU – Marvin Anthony
Een nieuwe week, een nieuw begin. Het openingsweekend van Gent Jazz ligt al achter ons met passages van onder meer headliners Herbie Hancock, The Waterboys en The Roots. Op dag vier en vijf is de line-up voor een deeltje hetzelfde waarbij minimalistische pianist en componist Max Richter twee maal de grootste spot inneemt, in goed gezelschap van Anoushka Shankar. Als dochter van sitarist Ravi Shankar en halfzus van Norah Jones (die hier volgende week speelt) zou je bijna vergeten hoe geweldig zij ook is. Op de eerste Max Richter-dag worden die twee namen aangevuld door onder andere singer-songwriter Dressed Like Boys en pianiste Eydi Evensen. Op 9 juli staan Naima Joris & Vitja Pauwels en Tania Giannouli aanvullend op het hoofdpodium.
Dressed Like Boys @ Main Stage
© CPU – Marvin Anthony
Dressed Like Boys brengt eind volgende maand zijn debuutplaat uit en ondertussen is Jelle Denturck al enige tijd shows aan het brengen met zijn nieuwe project. Een pauze van DIRK. laat hem toe om met vier muzikanten persoonlijkere songs te brengen, geïnspireerd door en over het queer zijn, met de mooie en moeilijke momenten. Dat reflecteert zich in uiteenlopende nummers, die indiepop en de zachtere rockmuziek met elkaar combineren. De avond werd solo ingezet door Denturck aan zijn piano en daar bleef hij voor het merendeel ervan zitten.
Ballades over zijn lief Nando, inspiratiebron Jaouad en thuisstad Ingelmunster werden één voor één mooi gebracht met hier en daar een leuk inleidend babbeltje van de frontman. “My Friend Joseph” en “Lies” zorgden dan weer voor energiekere momenten waarbij die tweede gepaard ging met een sterke gitaarsolo van Nathan Ysebaert. Wie tijdens het prachtige “Pride” nog geen kippenvel kreeg, die kreeg een herkansing bij “Stonewall Riots Forever”. Het verhaal van Stonewall en het begin van Pride zorgde al voor de nodige emotionele context, waardoor de tekst nog harder binnenkomt en wat emoties opriep. Dressed Like Boys bracht op een toegankelijke manier gevoelige muziek die ons helemaal voorbereidde op de release van de gelijknamige plaat op 29 augustus.
Abel Ghekiere @ Garden Stage
© CPU – Marvin Anthony
Een mix van minimalistische jazz en traditionele folk, dat is de sound van Abel Ghekiere. Hij liet zich op de Garden Stage omringen door drie andere muzikanten. Zijn muziek ging soms gepaard met samples uit dagelijkse gesprekken en via een van zijn korte praatjes leerden we dat “Tussen de zee en bomen” gaat over de zee en bomen. Net als bij Dressed Like Boys spraken de titels voor zich, maar ook Ghekiere liet voornamelijk de muziek het werk doen. De prachtige, kalmerende songs voelden meer dan eens aan als staan in een groot tarweveld terwijl de zon je lichaam nog net iets meer verwarmd. Abel Ghekieres composities deden onze ziel net buiten ons lichaam reizen om iets vrijer te kunnen bewegen op een ingetogen manier.
Eydis Evensen @ Main Stage
© CPU – Marvin Anthony
De IJslandse pianiste en componiste Eydis Evensen brengt in oktober een nieuwe langspeler uit en bracht daaruit wat werk, net als uit haar twee reeds uitgebrachte albums. Ondanks dat ze de set solo inzette met “Dagdraumur”, werd ze al snel bijgestaan door een strijkkwartet dat onder meer “Deep Under” van extra schoonheid voorzag. De prachtige opbouw in dat nummer was ook terug te vinden in veel andere nummers, zoals “Tranquillant” dat ook met een warme blazer werd gebracht. De piano, strijkers en het blaasinstrumenten walsten om elkaar heen als verschillende soorten blaadjes die door de lucht zweefden.
Eydis Evensen bracht een mooie mix van nummers die ons door natuurlandschappen begeleiden. De ene keer waanden we ons als vliegende vogels door een wolkenrijke lucht en de andere keer vlogen we over een gigantisch meer waarbij we in het water de reflectie van onze emoties zagen, zoals ook Evensen te zien was in de flap van de vleugelpiano. “Tephra Horizon” werd daardoor een hoogtepunt, maar ook afsluiter “Bylur” (wat sneeuwstorm betekent) was een lied waarbij alles mooi samenkwam. Op die manier sloot Eydis Evensen in schoonheid af, al was die gevoelige pracht doorheen haar set constant aanwezig.
Caoifhionn Rose @ Garden Stage
© CPU – Marvin Anthony
Caoilfhionn Rose mocht voor en na Anoushka Shankar de mensen aan het podium in de tuin op haar muziek trakteren. De sound van de Britse was opvallend toegankelijker dan die van haar collega’s diezelfde dag, al was het natuurlijk geen pop. De harmonieuze mix tussen folk en jazz werd aangevuld met ambient en subtiele elektronica. Op die manier ontstond er een herkenbare mix die werd bijgestaan door haar zachte en dromerige stem. Rose wist samen met haar muzikanten er een gezellige bedoening van te maken, maar haar muziek bleef eerder hangen op de achtergrond. De saxofoon maakte het allemaal wat zwoeler, maar sommige nummers passeerden zonder een echte indruk te maken. De Garden Stage valt altijd wat moeilijker, zeker rond etenstijd, maar gelukkig liet Caoilfhionn Rose zich niet doen.
Anoushka Shankar @ Main Stage
© CPU – Marvin Anthony
Anoushka Shankar werkte de afgelopen maanden aan een trilogie over thuiskomen in het licht na een donkere periode. We zitten op het einde van die trilogie, dus de sitariste bracht vooral hoopvolle en vrolijke muziek. Na een solo-intro sloten een klarinettist, cellist en percussionist zich aan bij de frontvrouw en samen brachten ze dynamische nummers die onze muzikale smaakpapillen op een genuanceerde manier in overdrive lieten gaan. De gelaagde muziek bestond bijvoorbeeld uit een repetitieve sitar, waarover de klarinet allerlei richtingen uit ging. “We Burn so Brightly” ontpopte zich tot een hoogtepunt door het sterke ritmische karakter waar er eigenlijk goed op gedanst kon worden. Anoushka Shankar gaf ook aan dat het lied tot stand kwam om negatieve gevoelens weg te dansen, maar ook met het ingetogen “We Return to Love” kwam het viertal hoopvol over. Het uurtje sitarmuziek nam Gent Jazz mee tot in India waar de smaken rijker, kleurrijker en bombastischer zijn dan alle andere bands die op dezelfde dag aan bod kwamen.
Max Richter @ Main Stage
© CPU – Marvin Anthony
Max Richter bracht vorig jaar In a Landscape uit en stelde die plaat voor aan het publiek in Gent. Samen met vijf strijkers opende hij echter met “On the Nature of Daylight”, uit The Blue Notebooks waarvan op het einde nog drie nummers werden gespeeld (inclusief de orkestrale versie van het openingslied). Richter bracht dus meteen zijn bekendste eigen compositie en dompelde ons daarmee onder in een bad van emoties, waarbij de strijkers een tragisch landschap schilderden. Geïnspireerd door de oorlog in Irak, voelde het aan als een vogelvlucht over een afgebrand en vernietigd landschap. De pijn was meer dan voelbaar, maar gelukkig kwam In a Landscape met minder tragische muziek. De nummers daarvan werden niet helemaal in volgorde gebracht, maar werden wel van enkele “Life Studies” voorzien.
De gevoelige muziek bevatte soms (zoals bij “And Some Will Fall”) weinig piano, waardoor Richter hier niet veel te doen had, maar dat deerde niet. De strijkers vertelden het verhaal daar en wisten diepgaande emoties op te roepen die we al lang niet meer gevoeld hadden. Op “A Colour Field (Holocene)” soleerde de Brit dan weer en zo ontstond er een mooie mix van nummers die naar enkele hoogtepunten opbouwden zoals het zeer gevoelige “Movement, Before All Flowers”, dat ons zeer diep raakte. In de muisstille tent was het respect en de bewondering voor Richter zeer groot, waarbij er (waar toegelaten) mooie applauzen weerklonken. De inspirerende en rustgevende muziek werd zoals eerder gezegd, opgevolgd door nog een aantal oudere nummers. Die voegden opnieuw meer droevigheid toe aan de avond waarbij intense strijkers een laatste hoogtepunt bereikten. Max Richter bracht op Gent Jazz een mooie, gevoelige set die diep resoneerde met het aandachtige publiek. Zijn muziek schilderde traag maar gestaag minimalistische schilderijen, die zowel gevoelens van vrijheid als tragiek opriepen.
Niklas Paschburg @ Garden Stage
© CPU – Marvin Anthony
Niklas Paschburg was enkele jaren terug te gast op Gent Jazz en mocht dat wegens succes herhalen. Als afsluiter van de dag kwam hij met wat hardere muziek dan Max Richter, maar zijn gelaagde elektronische songs ontpopten zich nooit écht tot een dansfestijn. De ambient nummers met (soms stevige) beats eronder werden aangevuld met onder andere keys en zorgden zo voor een interessante mix van de eenmansband. Sommige songs die Paschburg bracht, waren in Mexico opgenomen en andere dan weer dicht bij de Noordpool, waardoor die ook een andere kleur uitstraalden. Het was ondertussen redelijk wat afgekoeld, dus muziek waar we warm van kregen, klonk meer dan welkom, maar ook de ‘noordpoolmuziek’ was mooi opgebouwd en meeslepend. Niklas Paschburg had zijn accordeon meegenomen naar de Noordpool en wist zo toch een verwarmend element aan de donkere muziek toe te voegen. De nummers van de Duitser brachten een laatste inspirerend slotmoment aan alweer een sterke dag op Gent Jazz.
Door de dag leek vrijheid een belangrijk thema te zijn: Dressed Like Boys zocht de vrijheid op om zichzelf te zijn, Anoushka Shankar kwam met licht in het donker en op de Garden Stage werd constant de vrijheid genomen om genres en uiteenlopende sounds met elkaar te combineren. Max Richters muziek focuste zich dan weer op wereldproblemen zoals oorlog en verdeeldheid, maar wist aan de hand van zijn nummers wel voor verbondenheid te zorgen in zijn soms tragische en filmische sound. We vlogen in de loop van de avond van India naar Mexico en de Noordpool, en van oorlogsgebieden naar grote natuurlandschappen die ons deden stilstaan bij het leven.
Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!
Alle recensies van Gent Jazz 2025 lees je hier.
