© CPU – Bert Savels (Archief)
Ieder jaar is het weer uitkijken naar het neusje van de zalm binnen het jazzgenre en aanverwanten dat op Gent Jazz komt neerstrijken. Ook dit jaar werd weer een line-up samengesteld waarop erg veel kleppers staan, waaronder Norah Jones, Massive Attack, Ibrahim Maalouf en Bonnie Raitt. Ook op de openingsdag stond met Herbie Hancock een gigantische naam op de affiche, die onder meer verrijkt werd met het kwartet van Belgische gitaarlegende Philip Catherine. Dat er op de openingsdag al meer dan genoeg te zien was om duimen en vingers bij af te likken, mag dus duidelijk zijn.
Brandee Younger @ Main Stage
De eer van het op gang trappen van de vierentwintigste editie van Gent Jazz was aan harpiste Brandee Younger en daar was ondanks de vroege start om kwart voor vijf al veel volk voor te vinden. Na enkele minuten begrepen we meteen waarom, want bijgestaan door een solide ritmesectie van bas en drums, bracht Younger ons een verzameling van prachtige melodieën, afgewisseld met groovy bassen die ons terugbrachten naar de gigantische hitte van enkele dagen geleden. “Gadabout Season”, tevens ook het titelnummer van haar nieuwe plaat, was er eentje waarbij we de bas en korte harpakkoorden tot in ons hart konden voelen, terwijl covers zoals “If It’s Magic” van Stevie Wonder en “I Want You” van Marvin Gaye voor de nodige herkenning bij het publiek zorgden. Het wist de harp ook in een ander daglicht te brengen en dat was er vooral eentje die veel bewondering met zich meebracht. Goed begonnen is half gewonnen en dat gold ook voor de set van Brandee Younger op Gent Jazz.
Stadlander @ Garden Stage
De intieme en altijd gezellige Garden Stage werd geopend Stadlander en dat was naar goede gewoonte in een aangenaam zonnetje. Het kwartet rondom pianist Stijn Engels bracht enkele leuke composities, die heerlijk voortkabbelden en zo aansloten bij het fijne weer. Stadlander gaf de muziek de nodige ruimte om te ademen en speelde de boel allesbehalve dicht en bijeen; een fraai staaltje gevoelsmatig muzikantenvakmanschap, denken we dan. Daarmee bevestigde het Gentse kwartet ook meteen dat we ook dit jaar weer een pak leuke dingen zouden zien op het kleine podium.
Philip Catherine Quartet @ Main Stage
Philip Catherine was zonder meer de eerste muzieklegende van deze Gent Jazz-editie. De gitarist wordt binnen enkele maanden al 83, al viel dat niet te merken aan zijn bewonderenswaardige gitaarspel. Hij stapte wat moeilijk het podium op, leek even akelig dicht bij een val te komen, zette zich neer en draaide met aardig ritmespel een vijftal minuutjes warm. Het was echter wanneer hij ging soleren of licks doorheen de stukken gooide, dat Catherine het publiek zonder moeite voor zich won. De namen van zijn muzikanten kon hij maar moeilijk onthouden, al zou het net zo goed kunnen zijn dat hij deed alsof, maar zijn fretbord kent de gitarist als geen ander. Hij liet het publiek ook even weten dat dokters hem trachten te helpen om gewone zaken beter te onthouden, maar dat het niet echt helpt. Alle al dan niet opzettelijke verwarring verdween toen hij het magistrale “Manoir de mes rêves” inleidde met zijn bewondering voor Django Reinhardt. Daarnaast verdienen ook Angelo Moustapha, Nicola Andrioli en Federico Pecoraro dergelijke admiratie, want het drietal bouwde een erg sterk collectief rondom Catherine. Van de indrukwekkende bassolo van Pecaroro tot de soms exotisch klinkende percussie van Moustapha, die net zo goed van bij Santana in het Sportpaleis had kunnen komen; alles zat goed. Na een staande ovatie werd het viertal het podium nog eens opgeklapt en zo gaf Catherine ons voor de zoveelste keer kippenvel met zijn versie van het Oekraïnse volkslied. Maar goed, terug naar België waar we niet alleen koning Filip hebben, maar ook koning Philip. Catherine werd door de presentator vooraf een van de beste gitaristen ter wereld genoemd en daar was geen woord van gelogen.
Makaya McCraven @ Main Stage
Ook even later stond er weer een geniale drummer op het podium in de Bijlokesite en dat was deze keer niemand anders dan Makaya McCraven. De vleesgeworden drummachine zorgde constant voor strakke drumbeats, met hier en daar een klein triphopgehalte. Met Marquis Hill op het podium werden we getrakteerd op enkele fraaie trompetmelodieën en Brandee Younger, van wie McCraven de nieuwste plaat producete, kwam de laatste twintig minuten ook nog spelen. Het eerste nummer dat ze samen brachten was “Hungarian Lullaby”, oorspronkelijk van McCravens moeder Agnes Zsigmondi en dat was zo bedwelmend als maar kon. Als slotnummer kregen we nog “In These Times”, ingeleid door een verhaal over hoe je op schermpjes niet meer kan geloven wat je ziet. Dit artikel is echter geheel waarheidsgetrouw, al snappen we wat de Amerikaanse drummer ermee bedoelde. Matt Gold stal daarbij de show, met enkele erg indringende gitaarsolo’s. Makaya McCraven imponeerde met een meeslepende set, die nog wat straffer werd toen Brandee Younger erbij kwam.
Fergus McCready Trio @ Garden Stage
Nadat we ons gevuld hadden met fish ‘n’ chips wilden we graag in de sfeer van over het kanaal blijven en dus kwam de Schotse Fergus McCready als geroepen. De jonge pianist mixt jazz met de volksmuziek uit zijn thuisland, al bleven ons vooral zijn minimalistische pianomelodieën bij. Zoals op Gent Jazz wel vaker het geval is, bracht ook hij twee sets op de Garden Stage, waarbij tijdens de tweede wat extra ruimte was voor bas en percussie en juist datgeen zorgde ervoor dat de piano beter opviel en het was alsof iedere noot net wat meer te vertellen had. Dat betekent nog niet dat de eerste set niet goed was, want de Schot bewees op de Garden Stage tot twee keer toe een erg begenadigd pianist te zijn.
Herbie Hancock @ Main Stage
Op deze vierde juli, de nationale feestdag van de Verenigde Staten, was het met Herbie Hancock nog aan een van de allerbeste Amerikaanse jazzgitaristen aller tijden om het publiek te veroveren. Daarvoor moest Hancock eigenlijk niet veel doen, want toen hij naar de zijkanten van de tent riep hoe het daar was, werd hij al bejoeld. Na een inleidend woordje over hoe oud zijn muziek is, was het tijd voor een halfuur durend “Overture”, waarin hij meerdere van zijn stukken verwerkte. Gitarist en zanger Lionel Loueke blonk daarbij nog het meest van al uit, door zijn hersenen in tweeën of drieën te splitsen en zo verschillende ritmes door elkaar te spelen en zingen. “Footprints”, geschreven door Wayne Shorter, werd ook opgedragen aan het twee jaar geleden overleden genie en daarbij blikte Hancock terug op zogeheten ‘Wayne-isms’ zoals het ‘restroom’ vervangen door ‘rest of the room’.
Vervolgens werden we letterlijk omvergeblazen door de trompet van Terence Blanchard, waarna de drumsolo van jonkie Jaylen Pentinaud tijdens “Actual Proof” daar nog een schepje bijdeed. Hancock verloor uiteindelijk wel even het publiek toen hij hen toesprak door een vocoder. Dat was de eerste minuten best grappig, maar werd wat te lang uitgerokken om interessant te blijven. Het werd gelukkig wel snel goedgemaakt met het spektakel dat de Amerikaan op zijn keytar bracht, inclusief de enthousiaste sprongetjes vlak voor het einde. Toegankelijk was het dus niet, maar voor toegankelijkheid ga je ook niet naar Herbie Hancock. De vijfentachtigjarige pianist is ook op zijn gezegende leeftijd nog vitaal en weet nog steeds hoe hij een sterk concert moet geven.
2 Times Nothing @ Garden Stage
Wie nog zin had in een stevige afterparty kon nog terecht bij 2 Times Nothing. De jonge Belgische band creëerde laat op de avond geheel eigen muzikale dimensies, die met momenten dansbaar en op andere momenten vooral groots en overweldigend was. De combinatie van de dromerige gitaren en de daar mysterieus bovenop zwevende saxofoon, was er eentje die niet zou misstaan als filmscore. Na een heerlijke muzikale trip waren de ‘oooooh’s’ die uit het publiek kwamen toen het laatste nummer werd aangekondigd oprecht. Hetzelfde gold voor de opluchting toen er snel werd aan toegevoegd dat het een lange was. Wie na Herbie Hancock al huiswaarts keerde, mag er zeker van zijn nog iets gemist te hebben.
De openingsdag van de vierentwintigste editie van Gent Jazz was er eentje waarop we enkel maar goede concerten zagen. De volledig instrumentale haalde ruim de bovenhand, met enkel een klein beetje zang bij grote headliner Herbie Hancock. Naar goede gewoonte was ook Philip Catherine, deze keer met kwartet, groots en overweldigend.
