Gent Jazz 2025 (Festivaldag 2): Richting blues, folk en americana

Na een geslaagde eerste festivaldag met onder andere Herbie Hancock, Makaya McCraven en Philip Catherine Quartet, werd de vierentwintigste editie van Gent Jazz verder gezet met wat meer folk, rock en blues en de nodige daarbij horende gitaren. Dat betekende de eerste Belgische passage van Bonnie Raitt in negen jaar, de zoveelste bevestiging van de ijzersterke livereputatie van The Waterboys en een blik in de toekomst van bluesrock met Toby Lee.

The Easywood Killers @ Main Stage

Het was normaalgezien de bedoeling dat Madeleine Peyroux de tweede festivaldag van Gent Jazz op gang zou trappen, maar door de annulering van Melody Gardot verschoof zij naar donderdag 8 juli. Dat betekende dat The Easywood Killers aan de line-up konden worden toegevoegd en dat bleek een goeie keuze te zijn. De band rondom het gitaar spelende muziekgenie Bjorn Eriksson bracht een uur lang muziek die zo uit een uitstekende westernfilm had kunnen komen en mengde daar nog wat surfelementen en een straf allegaartje van genres doorheen. Dat is ook geen verassing want Eriksson componeerde de muziek voor ‘The Broken Circle Breakdown’ en het recentere ‘Het Smelt’. Ook zonder beeld erbij sleepte de gitarist het publiek samen met zijn band een eigen wereld en werkelijkheid in. Met bas die zowel als bas en als percussie dienst deed, vrije en tegelijk strakke drums, een mysterieuze vibrafoon en nog zoveel meer waren de ingrediënten er om vroeg op de avond al een erg straf concert te zien.

Jonas Meersmans Trio @ Garden Stage

Jonas Meersmans begon er helemaal alleen aan, maar liet zich al snel omringen door Michaël Lamiroy op viool en Gerben Brys op contrabas. Dat resulteerde in meeslepende muziek, die wederom net zo goed uit een film had kunnen komen. Met behulp van enkele pedalen verkende de gitarist enkele geluiden die we nog maar zelden uit een akoestische gitaar hadden horen komen en dat werkte verdomd goed. Jonas Meersmans Trio creëerde op de Garden Stage een geheel eigen sound, die zowel verhalend als indringend aanvoelde en dat leverde een meer dan aangenaam concert op.

Stef Kamil Carlens & The Gates Of Eden @ Main Stage

Sinds Timothée Chalamet in de schoenen van Bob Dylan ging staan voor No Direction Home, is de Amerikaanse bard weer enigszins hip. Dat was voor Stef Kamil Carlens de ideale aanleiding om zijn project, waarin hij met begeleidingsband The Gates Of Eden nummers van Dylan brengt, van onder een dun laagje stof te halen. Daarvoor koos hij niet voor de meest voor de hand liggende nummers, maar groef hij onder meer diep in de zogeheten Bootleg Series en viste hij daar onder meer “Dreamin’ Of You” en “Most Of The Time” uit. De nummers werden gebracht in versies die genoeg verschilden van de originelen en op die manier ook telkens wat extra te bieden hadden. De karakteristieke stem van Carlens is ook een troefkaart om de nog karakteristiekere stem van Dylan even wat te doen vergeten en zo brachten Stef Kamil Carlens & The Gates of Eden een leuke set op Gent Jazz. Die werd trouwens afgesloten met “The Groom’s Still Waiting at the Altar”, een wat ongebruikelijk nummer om een show mee af te sluiten en dus precies zoals zijne Bobheid dat zelf zou doen.

Bonnie Raitt @ Main Stage

Het was nog net geen kwart over acht toen het al de beurt was aan de legendarische Bonnie Raitt, die voor het eerst in negen jaar weer op een Belgisch podium optrad. Haar haren mogen dan intussen wel al wat grijzer geworden zijn, maar voor de rest viel er helemaal geen sleet op te merken bij de Amerikaanse. Met die nog steeds geweldige en kenmerkende stem, gecombineerd met haar al even grandioze slidegitaarspel op onder andere “Right Down the Line”, was alles aanwezig om er een nostalgisch en in blues geworteld tripje van te maken. John Cleary kwam ook enkele nummertjes meespelen, waaronder het erg knappe “Unnecessarily Mercenary” dat hij ook zelf geschreven heeft. Tijdens slotlied “Never Make Your Move Too Soon” was die ook van achter zijn piano gekomen om deel te nemen aan de aaneenrijging van gitaarsolo’s die Raitt en haar gitarist hadden ingezet. Het hoogtepunt van de set was weggelegd voor iets dat een stuk intiemer was, toen Raitt ergens halverwege haar show voor de akoestische gitaar koos om “Angel From Montgomery” te brengen. Opgedragen aan John Prine, de schrijver van het lied, werd het een minutenlang kippenvelmomentje. We kunnen na vandaag enkel hopen dat Raitt niet nog eens bijna tien jaar op zich laat wachten.

Sam Bettens @ Garden Stage

Met Sam Bettens bleven we bij de roots en americana hangen, want de K’s Choice-zanger woont al enkele jaren in Californië en dat heeft ook zijn afdruk achtergelaten op zijn muziek. Dat betekende een vrij grote band, nummers die makkelijk in het gehoor liggen en de inmiddels al decennialang iconische Nashville-sound. De tand des tijds, die kan al eens beginnen opspelen in je vijftigerjaren, heeft ook nog geen vat gehad op zijn stem en de combinatie daarvan met de akoestische gitaren en eerdergenoemde Nashville-sound, zorgde voor een erg afgewerkte en nette show. De twee sets die Sam Bettens op de Garden Stage bracht waren alleszins goede reclame voor de zaalshows die hij in het najaar nog gepland heeft staan.

The Waterboys @ Main Stage

Met The Waterboys was het al bij de start rocken geblazen met een furieus “Be My Enemy” en een al even snedig “Medicine Bow”. De band blijft dan ook een graag geziene gast in ons land en die liefde is zeker ook wederzijds. ‘Gent, Gent, we love Gent, all the holidays there were heaven sent’, zong Mike Scott herhaaldelijk, met daartussen nog enkele leuke toevoegingen over zaken zoals de straffe set van Bonnie Raitt. Daarmee had hij het publiek, mocht dat het geval nog niet geweest zijn, helemaal voor zich gewonnen en dan is een lied als “How Long Will I Love You” natuurlijk een binnenkopper. Het rockende gehalte verdween doorheen de set wat en maakte plaats voor die grote folknummers en de wall of sound die de band met vijf weet voort te brengen. “The Pan Within” combineerde daarbij het beste van twee werelden, met een fantastisch crescendo waarbij James Hallawel en Brother Paul zich rond dezelfde piano schaarden. Die laatste had trouwens ook een keytar mee, waarmee hij enkele keren flink uitpakte. Met “The Whole of the Moon” en “Fisherman’s Blues” was het finaal ook nog met de armen in de lucht meezingen geblazen. The Waterboys bevestigden met passage op Gent Jazz voor de zoveelste keer dat het een geweldige liveband is, die het in België sowieso altijd goed zal doen.

Toby Lee @ Garden Stage

Er stond erg veel volk klaar aan de Garden Stage toen Toby Lee om twintig voor twaalf aan de laatste set van de dag begon. Dat de presentator hem daarvoor nog wat had gepromoot met de lofzangen die Lee van Joe Bonamassa en Buddy Guy kreeg, zal daar ook wat aan hebben bijgedragen. Al snel werd duidelijk waarom de twee meestergitaristen Lee de hemel in prijzen, want de nog steeds maar twintigjarige gitarist vuurde de ene straffe gitaarsolo na de andere het publiek in. Ook vocaal zat het goed met een technisch foutloze zang en een stem die het best van al als erg aangenaam kan worden omschreven. Terwijl voor het podium uitvoerig werd gedanst, speelde de Amerikaan met zijn band nog een briljante versie van bluesklassieker “Crossroads”, waarin duidelijk werd dat Toby Lee niet enkel een geniale gitarist is, maar ook al zijn eigen sound gevonden heeft om zijn stempel op een standard te kunnen drukken. Afsluiten deed hij met het recent verschenen “Fever” – al is alles nog vrij recent wanneer je nog maar twintig bent – en daarbij mochten de gitaren nog een laatste keer op scheurende wijze zingen. Toby Lee mag gerust de kers op de taart van een heerlijke tweede festivaldag genoemd worden.

De tweede festivaldag van Gent Jazz was er eentje die all-round erg sterk was, met simpelweg enkel erg goede optredens. Alles dat op het hoofdpodium stond, maakte de verwachtingen waar, waarna we op het einde ook nog eens omver werden geblazen door Toby Lee op de Garden Stage. The Roots en co. mogen hun borst alvast nat maken om op zondag net zo goed te doen als hun voorgangers.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!