Primavera Sound 2025 (Festivaldag 2): Zonovergoten weelde

Voor de tweede festivaldag van Primavera Sound waren de gifgroene designs en de Brat-ethiek van nog geen 24 uur eerder al flink in de minderheid. De fanfare van popster Sabrina Carpenter liet zich daarentegen niet onbetuigd. Ook voor haar stonden vele fans te kamperen om haar aanwezigheid vanop de eerste rijen mee te maken. De Amerikaanse maakte die verwachtingen waar, maar voor meer zonovergoten weelde vonden we toch meer ons heil bij Waxahatchee, Chloe Qisha, Wolf Alice en High Vis. Zij boden een rijke schakering aan geluiden, van introspectieve indie tot krachtige alternatieve rock, die perfect aansloten bij het diverse publiek van het festival. Voor middernacht bereikte het evenement een hoogtepunt met de eerste headline-show van Beach House. Wederom bewees het Parc del Fòrum zich een unieke biotoop, waar uiteenlopende genres en artiesten moeiteloos naast elkaar bestaan en het geheel een authentieke Mediterrane sfeer krijgt.

HEAL @ Schwarzkopf

Gepokt en gemazeld in de Catalaanse undergroundmuziekscene banen Laia Vehí, Dani Ambrosí, Edu Mató en Raúl Pérez zich met HEAL een weg naar boven. Commercieel succes is niet het doel van hun lo-fi-indiesound, maar wel een welkom neveneffect. De kans om de tweede dag van Primavera te openen grepen ze dan ook met beide handen aan. Iets na de siësta was ook de loden zon weer van de partij. HEAL bleek de juiste band op het juiste moment om de dag gezapig op gang te trekken. Dromerige riffs en een trage drumopbouw brachten langzaam de eerste hoofden en heupen in beweging. Frontvrouw Vehí oogde hier en daar wat afwezig, maar stond tegelijk zelfverzekerd en nonchalant op het podium. Ze gaf haar muzikanten de ruimte om hun eigen ding te doen. Wanneer zij hun moment kregen, veranderde het geluid heel even in ontspannen gitaarmuziek. De gelukzalige uitstraling van het drietal werkte aanstekelijk: hoe blijer zij speelden, hoe meer het publiek op de vlakke betonvlakte opleefde. Vroeg op de dag waren de jaren negentig even terug, al reikte de boodschap ‘Free Palestine’ verder dan nostalgie.

feeble little horse @ Estrella Damm

‘Dit is hoe noise in 2025 klinkt’, tipte de festivalorganisatie feeble little horse in een praktische herinneringsmail aan dag- en weekendbezoekers. Tegelijk was het ook de allereerste show van de band aan deze kant van de Atlantische Oceaan. Redenen genoeg dus om naar de andere kant van het terrein te trekken. Onze vrees of zo’n beginnende gitaarband een van de hoofdpodia aankon, bleek ongegrond. De noisy openingsriffs van “Freak” schudden de eerste toegestroomde mensen meteen wakker. Met haar absurde humor over Drake en Kendrick Lamar had Lydia Slocum het ijs al eerder gebroken. Binnen het noisegenre bracht de groep misschien niets radicaal nieuws, maar dankzij klassieke indierocknummers zoals “Paces” zat er voldoende variatie in de set. In haar roze outfit vormde Slocum een wandelend contrast, iets waar ze zich duidelijk speels van bewust was. Nieuwe nummers, of zoals ze ze zelf noemde ‘baby songs’, zaten eraan te komen. “Shopping” klonk alvast veelbelovend. En bij afsluiter “Down” dook even de gedachte aan Nirvana op. Ze lieten hun instrumenten heel, maar trokken wel met stijl de stekker eruit.

Waxahatchee @ Cupra

De Amerikaanse singer-songwriter Katie Crutchfield, oftewel Waxahatchee, was vorig jaar een van de meest spraakmakende artiesten in het indiesegment. Het succes rond Tigers Blood leidde dan ook tot een extra rondje Europese festivals, met Primavera als tweede stop. Wondermooi was de set van de countryzangeres in het amfitheater van Cupra. Waar bij CMAT gisteren het oeroude genre diende om seksuele verlangens te ontluiken, bracht Waxahatchee eerder een ode aan de vruchtbaarheid van het zuidwesten van de Verenigde Staten. Gevoelige snaren werden geraakt door de steelpedal en met een voltallige band, gefocust en breed glimlachend achter haar, leek alle ellende voor even van de wereld verdwenen. Toen plots die andere alternatieve countryster MJ Lenderman het podium betrad voor “Right Back to It” en “Burns Out at Midnight”, leek wereldvrede even binnen handbereik. Maar ook zonder hem had Crutchfield de harten en oren van het publiek allang veroverd. Het innerlijke vuur bleef branden tot “Fire” deze nagenoeg perfecte festivalset zachtjes liet uitdoven.

Waxahatchee komt volgende week zondag 15 juni naar Best Kept Secret.

Chloe Qisha @ The Levi’s Plaza

Primavera Sound maakt van zijn sponsors allesbehalve een geheim en zo kreeg ook Levi’s dit jaar een aanzienlijk deel van het terrein toebedeeld. Het kledingmerk hostte zo meteen ook drie zijpodia, waar doorheen het weekend opkomende artiesten, vaak op de rand van hun grote doorbraak, een soort van extra lange showcase kwamen spelen. Eentje daarvan was Chloe Qisha, die aan de vooravond van haar allereerste en misschien wel allesveranderende festivalzomer staat. Binnen een kleine maand staat ze zo bijvoorbeeld in het voorprogramma van Sabrina Carpenter; iets dat ze gisteren in zekere zin ook mocht doen. De Brits-Maleisische zangeres heeft echter nog maar een handvol nummers op haar palmares, maar stond in Barcelona al met zo’n zelfvertrouwen en ervaring op het podium, dat we amper konden geloven dat ze nog geen popster ís.

Opener “21st Century Cool Girl” zoog als het ware het volk richting The Levi’s Plaza en dat werd op zijn beurt meteen opgezogen door de energie van Qisha. Met de ondergaande zon op het gezicht en de euforie in de aderen waren het haast filmische taferelen op het hellend vlak. Nummers als “Sexy Goodbye”, “Sex, Drugs & Existentential Dread” of “A-Game” lagen zo makkelijk in het gehoor dat zij die niet al uit volle borst meezongen, dat binnen de kortste keren wel deden. Dat de zangeres zich liet omringen door een uitstekende driekoppige liveband, bracht alleen maar meer diepgang in haar set. Afsluiter “I Lied, I’m Sorry” zorgde zowaar voor een explosie van plezier en mensen die haast uitzinnig werden van euforie. Dat er permanent een vijftal filmploegen en cameramensen de set zo goed mogelijk in beeld probeerden te brengen, bevestigde meteen ook ons gevoel: dit kan wel eens een héle grote worden. En dat zou, zeker na gisteravond, meer dan terecht zijn.

Wolf Alice @ Estrella Damm

Toen Clairo door logistieke problemen haar komst naar het festival annuleerde, handelde de organisatie snel. Geheel onverwacht kondigden ze Wolf Alice aan als vervanging en het vrijgekomen slot bleek perfect te passen in het releaseschema van de Britse indierockgroep. De nieuwe single “Bloom Baby Bloom” bevestigde bovendien de komst van hun vierde album. Dat het vrijdagavond een feesttijd was, zouden we geweten hebben tijdens deze compromisloze set. Ellie Rowsell had er duidelijk genoeg van om binnen te blijven zitten. In haar uitdagende outfit domineerde ze voortdurend het podium. Het coole aan Wolf Alice is dat wat ze ook doet, altijd wordt uitgevoerd met een venijnig rock-’n-rollethos. Zelfs het melancholische en poppy “Safe From Heartbreak (If You Never Fall in Love)” klonk een tikkeltje doorleefder dan anders. Scheurende gitaren en haar militante uitstraling, compleet met megafoon, kregen dan weer vrij spel bij “Yuk Foo”. De Britten toonden aan dat tegen de schenen schoppen ook prima kan binnen het kader van goed geschreven (en veilige) songs. Bij “Giant Peach” werd het spel der herkenning extra leuk door de toevoeging van de hoofdriffs uit “Seven Nation Army” en “Iron Man”. Zodoende was de show van begin tot eind op maat gesneden voor zowel zaal als festival. Hun kandidatuur voor een hogere plek op de affiches van volgende zomer is bij deze officieel ingediend.

The Clearing komt uit op 29 augustus en wordt live bij ons voorgesteld op 23 november in AFAS Live en op 24 november in Vorst Nationaal.

HAIM @ Revolut

‘Een vriendschapsband gaat nooit meer stuk’, zong XINK twintig jaar geleden. Voor de zussen Alana, Danielle en Este Haim geldt dat minstens zozeer voor de onbreekbare band die door bloed wordt gesmeed. HAIM verdween even van het muzikale toneel, maar met hun eerste Europese festivalshow in drie jaar begint de bal voorzichtig weer te rollen. Persoonlijk raakten we niet volledig in vervoering, maar aan beide kanten van het veld stond een massa mensen te popelen om de wederopstanding van het trio live mee te maken. Op zo’n moment triomfeert het collectief boven het individu. Tijdens het magische golden hour fonkelden opener “The Wire“ en publiekslieveling “Relationships“ met extra vuur en warmte. Alsof de weergoden mee wilden spelen, lag de zachtgouden verlichting als een glinsterend doek over het podium, perfect afgestemd op het moment van de dag. Toen de drie zussen gezamenlijk over de catwalk van Sabrina Carpenter paradeerden, barstte het publiek los in een overweldigend gejoel. Het verhaal van verbonden zussen kreeg een krachtige, bijna strijdvaardige glans die het hele optreden doordrong. Richting de eindmeet onderstreepte “Summer Girl“, met live sax, dat de wissel van lente naar het volgende seizoen en hun nieuwe release bijna in zicht is.

I Quit verschijnt op 20 juni.

Beach House @ Estrella Damm

Toen we enkele maanden geleden Steven Thomassen van het Belgisch-Europese kantoor Toutpartout spraken, gaf hij eerlijk toe nooit gedacht te hebben dat Beach House een Primavera-headliner zou worden. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en na zich warm te hebben gelopen in de Ancienne Belgique lonkte de Estrella Damm. Ietwat gewrongen tussen HAIM en Sabrina Carpenter gaf de organisatie echter lik op stuk aan critici die beweren dat het festival de laatste jaren indie links laat liggen. De interesse voor de dreampop was daarentegen enorm groot en geliefd bij de verschillende doelgroepen die het plein volledig invulden. Het was dan ook onmogelijk om bij pakweg “Master of None” of “Wildflower” ons niet volledig te laten onderdompelen in het volgelopen klankbad. Tijd en ruimte vervaagden onnoemelijk en hoewel het leek alsof Beach House slechts één nummer heeft geschreven, wist ze het wel duizend keer te keren. Eens de hemel natuurlijk donkerblauw was, zaten de sterren bij “PPP” achter de band, die ze één voor één leek weggeplukt te hebben. Toen ze weer wegvlogen, nam de uptempo psychedelica van “Lemon Glow” het roer over en brandden andere galactische structuren op ons netvlies. Zo bewees Beach House dat verdwalen soms de kortste weg naar huis is.

Sabrina Carpenter @ Revolut

Van muziek een levensstijl maken is sinds het begin van de democratisering van popmuziek een heilige regel. Hoe je dat anno 2025 doet, bewees Sabrina Carpenter. “Espresso” werd een masterclass in marketing, maar live is Carpenter meer dan alleen een shot cafeïne of een ecologisch onverantwoord wegwerpproduct. In volle jaren vijftig sfeer zette de blondine, gehuld in een blauw glitterjurkje en witte laarsjes, een strak geregisseerde show neer die tot in detail was uitgewerkt. De combinatie van retro nieuwsflitsen en ironische commercials, waaronder een hilarische spot voor “Bed Chem”, was scherp getimed. Haar kersverse single “Manchild” beleefde live zijn vuurdoop zonder hapering. Omringd door dansers in outfits die zo uit High School Musical leken te komen, voelde haar eerste Spaanse show verrassend ongedwongen aan. Geen spoor van sterallures, maar juist speelse interactie. Zo vond er een danswedstrijd plaats tijdens “Couldn’t Make It Any Harder” en werd een fan op de eerste rij voor de grap gearresteerd.

Momenten als deze lieten haar minder gepolijst en juist menselijker overkomen dan haar imago op scherm doet vermoeden. Een oprecht dankwoord aan het publiek maakte dat gevoel compleet. Toch verliep niet alles vlekkeloos. Aan één zijde van het podium liet het geluid te wensen over, waardoor geroezemoes daar soms de boventoon voerde. Visueel bleef het tempo echter zo hoog dat de show van vijfenzeventig minuten voorbij leek te vliegen. Een onverwacht hoogtepunt was haar cover van “It’s Raining Men” van The Weather Girls. Daarmee zette ze haar brave Disney-imago overtuigend van zich af. Tussen generatiegenoten als Charli xcx en Chappell Roan is zij misschien de minst uitgesproken, maar haar aanpak is berekend en haar gevoel voor popstrategie kraakhelder. De afsluiters “Please Please Please” en “Espresso” klonken wat veiliger, maar pasten naadloos in een optreden dat zowel esthetisch als inhoudelijk goed zat voor de fans.

High Vis @ Trainline

Naast indie blijft ook hardcore een terugkerend genre in de evolutie van Primavera. Een van de opkomende sterren binnen deze stroming, die steeds vaker naast Turnstile wordt genoemd, is High Vis. Hun Noord-Amerikaanse tournee was nog maar net afgerond of de band stond alweer klaar om Europa in te trekken. Zanger Graham Sayle gaf toe dat de vermoeidheid toesloeg, maar zodra de riffs losbarstten, kwam de gekooide leeuw in hem volledig tot leven. In plaats van vanaf het begin voluit te gaan, bevindt de band zich sinds hun derde album Guided Tour in een nieuwe fase. Er is meer ruimte voor melancholie en nuance, iets wat goed tot uiting kwam in de intro “Talk for Hours”. Toch bleven stevige nummers als “Walking Wires”, “0151” en “Choose to Lose” het publiek moeiteloos in beweging brengen, telkens goed voor een stevige moshpit. De veiligheid stond duidelijk voorop, want op het kleinste podium van het festival en met een betonnen ondergrond was crowdsurfen of stagediven waarschijnlijk niet de verstandigste keuze. Toch keken we vooral uit naar de live-uitvoering van “Drop Me Out” en de meer ongewone nummers zoals het r&b-achtige “Mob DLA”, die nogmaals benadrukten waarom High Vis een liveband in hart en nieren is. De lichte stijlwisselingen werden zonder moeite door dezelfde betonmolen gehaald waarmee ze ook hun hardste werk vormgeven, en niets leek daar weerstand tegen te bieden.

High Vis speelt op 15 augustus op Pukkelpop.

Wet Leg @ Cupra

‘Industry plants’ en ‘live rommelig’; vlak na de coronapandemie kreeg Wet Leg het zwaar te verduren van zelfverklaarde progressieve muziekfans. De cijfers spreken echter een ander verhaal en de Britse indierockband is zeker een act om rekening mee te houden, ook hier op Primavera waar het begin van een nieuwe albumcyclus luid werd aangekondigd. En dat bracht meteen ook een duidelijke verandering met zich mee, want waar de band in het verleden toch vooral als duo voor de dag kwam, werd op het Cupra-podium Rhian Teasdale nadrukkelijker dan ooit naar voren geschoven als enige frontvrouw, terwijl Hester Chambers haast weggemoffeld achteraan het podium stond. Maar goed, tijden veranderen blijkbaar en zo ook voor Wet Leg, dat nu graag iets ruwer wil klinken.

Dat opener “catch these fists” meteen het stampvolle plein in beweging kreeg, voorspelde initieel al veel goeds. Dat “Wet Dream” en “Supermarket” die sfeer makkelijk in leven hielden, deed meteen ook uitschijnen dat de Britten geleerd hebben uit hun fouten. Een fijne mix tussen verleden en toekomst leek zich op te dringen, al moeten we daar meteen aan toevoegen dat er achteraf gezien bijzonder weinig nieuw materiaal echt uitsprong. Tegen het einde wakkerde “pillow talk” het vuur weliswaar aan, en ook afsluiter en recentste single “CPR” werkte. Tussendoor bleef het echter helaas wat magertjes, zoals wel vaker bij Wet Leg. Een ‘jua’ is als conclusie zeker op zijn plek: verre van slecht, maar niet zo heel speciaal. Dat een “Chaise Longue” nu in een ruwer jasje het publiek nog wat hitsiger kreeg, bevestigde meteen ook ons eindbesluit van de set: wie op zoek is naar verrassingen, is bij Wet Leg aan het foute adres, maar wordt daar wel met plezier ontvangen.

Moisturizer verschijnt op 11 juli en is live in avant-première te ontdekken op 4 juli op Rock Werchter en 5 juli op Down The Rabbit Hole. De clubtournee dit najaar houdt halt in Ancienne Belgique (2 november) en Paradiso (3 november).

Onze recensie van dag 0 lees je hier.
Onze recensie van dag 1 lees je hier.

Deze recensies werden geschreven door Cédric Ista en Lucas Palmans.