Roadburn is misschien nog wel een van de weinige festivals dat ons echt weet te verbazen met zijn boekingen. We weten inmiddels wel dat Graspop een of andere oude rot uit de kast haalt als headliner, dat Rock Werchter een van de zeven grote stadionrockbands boekt als afsluiter en dat Jera on Air hoogstwaarschijnlijk Architects, Parkway Drive of The Offspring wel weer bovenaan de poster zal zetten. Maar in Tilburg is het altijd afwachten welke richting het uitgaat. Zo stond de derde dag van het festival volledig in het teken van de onverwachte terugkeer van onze landgenoot Oathbreaker, terwijl we de rest van de dag zeldzame passages van onder meer Heaven in Her Arms en Slowhole zagen.
We begonnen onze dag rond de klok van één en dat kwam omdat we nog iets goed te maken hadden. We hadden namelijk Heaven In Her Arms op dag twee overgeslagen door tijdnood, maar we kregen op de zaterdag een tweede kans om de band bij zijn nekvel te grijpen. Of ja, eerder andersom, want met een set die in het teken stond van het nog uit te komen The End of Purification had het onze interesse al snel te pakken. De Japanse screamoformatie trok zich weinig aan van het vroege tijdslot en walste zonder enige vorm van berouw over het nog half-slaperige publiek heen met de eind dit jaar uitkomende plaat. Wat vooral bijbleef was het gitaarwerk dat aan het begin van de set de overhand nam. Welk nummer het was weten we nog altijd niet, onuitgebracht materiaal herken je nu eenmaal niet op het eerste gehoor, maar de manier waarop de gitaristen hun riffs in elkaar lieten vlechten, maakte ons in een klap verliefd op The End of Purification.
Net als voorgaande jaren stonden we bij de opening van de Hall of Fame paraat, waar ook dit keer een act van de Eindhovense Metal Factory het spits mocht afbijten. Onder de naam Tria Nema kregen we ditmaal een metalcollectief te zien met drie zangeressen centraal, die alledrie de donkere grandeur uitstraalden van een Chelsea Wolfe of Anna von Hausswolff, maar dan van Nederlandse bodem. Het was girl-power to the max en nog indrukwekkend ook. En dat te bedenken dat dit ‘slechts’ studenten waren. Geen studenten, wel minstens even indrukwekkend was SLOWHOLE. ‘Slow’ was het dan weer allerminst, want de set voelde eerder als een hellegat dat zich voor je voeten opende. Met de weinig vriendelijke titel “I’M GOING TO KILL YOU UNTIL YOU DIE” vroeg in de set maakte de groep, die op aanraden van Roadburn-favoriet Thou op het festival stond, meteen duidelijk wat voor vlees we in de kuip hadden. Pure miserie uit de boxen. Heerlijk!
Er zijn altijd een paar zekerheden op de zaterdag van Roadburn. De accordeonmeneer in het voetgangerstunneltje zal zoals ieder jaar “Bella Ciao” spelen, Jezus Leeft zal ergens op een straathoek staan verkondigen dat al deze duisternis voor niemand goed is en de zalen zullen wachtrijen à la Bobbejaanland bevatten. Ook wij moesten daar weer mee zien te dealen en kregen daardoor enkel het laatste helft van Terzij de Horde in het Ladybird Skatepark mee, maar we vielen met onze neus in de boter. Met twee hardcore-covers van Integrity zat er meteen een stevige lading in de set, waarna de groep weer terug naar zijn roots trok.
Het blijft een vreemd zicht, nietsontziende black metal onder een hemel van tl-verlichting, maar toch kreeg Joost Vervoort en co ons al snel in zijn ban. Met de armen breed in de lucht, sleurde hij ons zonder veel moeite mee en werden we een volgeling van de horde. We waren niet de enige trouwens, want in het volgeladen skatepark waren er maar weinig bezoekers die zich aan de greep van het zwarte gitaargescheur wisten te onttrekken. Groots werd er afgesloten met “Discarding All Adornments”, waarbij Charlotte Wessels ineens het podium opkwam en zo de set, samen met Terzij de Horde, naar een hoogtepunt bracht dat we ondanks onze late aankomst nog lang zullen onthouden.
Soms verbaasd het ons dat we naar al onze concerten nog altijd geen tinnitus hebben ontwikkeld. We kloppen het snel af want we hebben het liever niet dan wel, al zorgde de set van Primitive Man dat we helaas weer een stapje dichterbij de aandoening zitten. De groep bracht in The Terminal Remembrance, een show die als het ware een diepe duik doorheen de discografie van de groep nam. In praktijk was het een uur lang onversneden muzikale mishandeling van onze trommelvliezen, waarvan we achteraf in onze handjes wreven dat ze ons niet voor altijd de rekening hadden gepresenteerd. Het was traag en slopend, terwijl de zanger als King K. Rool van de oude Donkey Kong Country doorheen de microfoon brulde.
Bij Heath in het skatepark ging het een stuk vreedzamer aan toe. Na het bloedbad van Primitive Man was de hippyband uit het Haagse wat onze smaakpapillen nodig hadden om te resetten. Waar de skatehal eerder de dag nog snoeiharde black zag, was het nu tijd voor hypnotische gitaren en troubadoureske zang die je zonder ook maar iets in te nemen deed zweven. Dat zweven was van korte duur, want aansluitend pakten we de show van Prostitute mee en werden we weer heel snel met beide benen op de grond gezet. De Michiganese vijfling bracht met zijn debuutalbum Attempted Martyr een fikse lading noise, post-punk en Arabische dansbassen naar The Engine Room en die combinatie zorgde dikwijls voor een onvoorspelbaarheid die alle kanten op kon vallen. Dat onrechtlijnige vond het geluidssysteem niet helemaal geweldig, want de mix leek het op geen enkel moment volledig te kunnen bijbenen.
Tussen al het geweld van Roadburn door, gingen we in de loop van de avond eventjes buiten de paden voor een OffRoad-show van PACEMAKER. Het Tilburgse gezelschap bewoog tijdens zijn thuiswedstrijd in het Cul de Sac-cafe ergens op tussen bikkelhard door de instrumenten en melodieus door de stem van zangeres Carissa de Wit. Zij maakte het nog best toegankelijk en wist met haar heldere stem moeiteloos door het gitaargeweld heen te priemen, totdat ze bij de cover van “Stay” zowaar een grunt uit de kast haalde. Wij zagen hem in ieder geval niet aankomen en ook niet dat ze vervolgens alleen maar harder ging zingen, maar echt iets er mee misdoen deed ze niet. Het venijnige “New Horizons” sloot de set af, maar Pacemaker kwam nog één keer terug met de Creed-meezinghit “One Last Breath” als encore. En dat nummer, dat hadden we niet verwacht tijdens Roadburn.
Na er allemaal van bekomen te zijn, was het rond half tien tijd voor de Roadburn-terugkeer van de Belgische reus Oathbreaker. We zullen liegen als we zeggen dat we niet speciaal voor die Gentse Church of Ra-lid naar Tilburg waren afgezakt. Oathbreaker was een van de eerste namen die werden aangekondigd en voor ons meteen de reden om de agenda en alles daaromheen vrij te maken. Het was de terugkeer na acht jaar, we negeren even het warmrondloopje in 4AD Muziekclub van afgelopen donderdag, van een band die een status heeft waar je u tegen zegt. Gisteren maakte de groep die bepaalde status volledig waar met een volle passage van Rheia, waarbij het een uur lang de gehele 013 deed verpletteren.
Met “10:56” werd het publiek klaargestoomd, met “Second Son of R” volledig ingepakt, en tegen de tijd dat de groep aan “Being Able to Feel Nothing” begon, zagen we drieduizend hoofden synchroon meebewegen op de klanken van Tanghe en haar band. Terwijl zij zich volledig in hun muziek leken te verliezen, stond de zangeres er zelf bij als een figuur uit een andere wereld. Haar jurk wapperde in de wind van de ventilator voor haar, al hadden we evengoed kunnen geloven dat het door de storm die de band zelf produceerde dat het alle kanten opging. Vocaal bewoog ze zich moeiteloos van siren naar sirene, van schreeuwende banshee naar verleidelijke zeemeermin en dat soms met de snelheid van een vingerknip. Het was een wapenfeit dat ze een volledig optreden lang deed inzetten, maar bij “Needles in Your Skin” was het effect het meest ontluisterend.
Oathbreaker was de reden dat wij er net als vele anderen waren en de band leverde zonder twijfel een sterk optreden af. Het duistere gezelschap bracht de volledige plaat nauwgezet tot leven en zo kwamen ook de slopende “Where I Live” en “Where I Leave” recht achter elkaar. “Begeerte”, dat naar ons weten nog nooit eerder live werd gebracht, liet als afsluiter de zaal achter in een verdoofde toestand en dan weet dat we getuigen zijn geweest van iets bijzonders. Iets waar je eigenlijk bij had geweest moeten zijn om het te voelen. Dit was de reden waarom gisteren volledig rondom Oathbreaker draaide. De Gentse gigant is terug! Leve Oathbreaker! Leve de Belgische reus!
Hoewel onze buik na de set van Oathbreaker goed vol zat, besloten we toch in de buurt van de Main Stage te blijven om SLIFT mee te pakken. Het hoofdthema van de show was het toewerken naar de release van Fantasia, dat op 5 juni verschijnt. We waren blij dat we onze zonnebril nog in onze achterzak hadden van de dagen ervoor, want bij het toewerken naar die plaat hoorde een behoorlijk felle productie. Lichtkanonnen die je rechtstreeks in het gezicht knalden en een ledscherm vol psychedelische visuals zorgde dat onze pupillen werden verwend, terwijl de band met tracks als “A Storm of Wings” en “The Day of Execution” een geluidsmuur optrok die de Main Stage deed trillen. Met sluitstuk “Secret Mirror” kwam onze derde dag weer tot een einde en is helaas ook het einde van Roadburn in zicht, maar niet voordat we vandaag nog een laatste rondje maken. Want waar het festival ons gisteren al deed verrassen met haar line-up, wordt het vandaag met passages van Inter Arma en Warning er niet minder op.
*Terzij de Horde. Verder: immens veel dank!