Het wordt weer helder boven, aan de nooduitgang. Zo cryptisch dat zinnetje lijkt, zoveel leert het ons tegelijkertijd ook. Het insinueert in eerste instantie een zekere donkerte in het hoofd, maar evenzeer dat er in datzelfde hoofd al richting een laatste strohalm werd gegrepen. Om dus maar te zeggen dat het de afgelopen tijd niet goed ging met Mathieu Terryn. De frontman van Bazart zag enkele jaren geleden zijn huwelijk stranden, en dat bleek onder de radar het dominosteentje dat zijn mentale gezondheid mee de dieperik introk. Een verlies in roesmiddelen deed de zanger op een gegeven moment aan de noodrem trekken. Dit was niet de oplossing, maar waar lag dan die verlichting? Waar was de nooduitgang? De tocht naar, door en na dat hele verhaal schreef Terryn van zich af in EXIT, het ondertussen al vierde studioalbum van Bazart.
En als Bazart een nieuwe plaat uitbrengt, staat de tijd in Vlaanderen toch altijd even stil. De band rond Mathieu Terryn, Oliver Symons en Simon Nuytten heeft het afgelopen decennium al heel wat watertjes doorzwommen en stormpjes doorstaan, al was het maar omdat iedereen een mening had over hun muziek. Die was zeker niet altijd positief, daar moeten we niet over liegen, maar je kan intussen moeilijk ontkennen dat het drietal het grootste Nederlandstalige fenomeen sinds Clouseau is. Toppunt blijft in dat verhaal nog altijd de manier waarop een frontvak vol Metallica-fans op Rock Werchter uiteindelijk toch meeging in de zegetocht die de mannen op de mat brachten.
Want ook daar moeten we op verdergaan: overal waar Bazart komt, primeert een uitgelaten sfeer. De muziek die de band doorheen de jaren maakte – denk aan “Goud“, “Anders“, “Denk Maar Niet Aan Morgen” – gebruikte dat ook telkens als een van de grootste bouwstenen. Maar dat is op EXIT niet meer echt het geval. Qua thematiek past een groots meezing- en radiohitgehalte ook niet echt bij zo’n persoonlijk verhaal, en eerlijk… we zijn blij dat we Bazart ook nog eens van deze kant te horen krijgen. Het hoeft niet altijd bombarie te zijn om ook binnen te komen, zo bewees het drietal al met leadsingle “Begin Opnieuw“, maar in de nasleep ervan ook met “Nacht in Amsterdam” en “Nooduitgang“.
Maar voor EXIT moeten we eigenlijk vooral beginnen bij het begin. Het wordt nergens nadrukkelijk benoemd, maar je krijgt toch al snel het idee dat dit een beetje een conceptplaat is geworden; eentje die je letterlijk doorheen Terryns traject brengt, van het donkerste moment tot het kantelpunt. Een soort zoektocht naar hoop als je die helemaal verloren bent, maar dan in de juiste mate afgewogen met de ideale dosis lichtvoetige indiepop. ‘Ik wil het stil, maar het wordt alleen luider / Deur op een kier, ik kan niet meer naar buiten / In de ruis om me heen, ben ik beter alleen’, klinkt het bijvoorbeeld zoekend in opener “De Ruis”, en zo wordt, ondanks de hoopvolle synths, toch duidelijk waar dit verhaal naartoe gaat. Existentiële vragen, waar in alle donkerte geen enkel antwoord op lijkt te bestaan. Een titel als “Vast In Mezelf” spreekt daarna voor zich. Wat het allemaal net dat tikkeltje diepgaander maakt, is dat de schreeuw om hulp in zekere zin altijd onderliggend blijft – alsof er geen urgentie achter zit, en net daarom valt-ie net meer op.
In alle donkerte schuilt gelukkig altijd ook een lichtje, en dat vond Terryn in de hoofdstad der Nederlanden. “Nacht in Amsterdam” brengt een eerste vorm van hoop, maar tegelijk (en vooral) ook van besef. Het besef dat het niet goed gaat, en dat er iets aan moet veranderen. Eerst lijkt dat allemaal weinig voor de hand liggend, zoals op het makkelijkere “Ooit Komt Er Een Dag”, maar geleidelijk aan ontdekt de zanger dat hij niet alleen staat in zijn verhaal. Wie de roddelboekskes al eens graag doorneemt, weet dat hij enige tijd geleden de liefde opnieuw vond bij de gewezen Europees kampioen meeuwenschreeuwen Bregje Iding, en dat sijpelt ook wel door in bepaalde nummers. Op een “Blauwe Maandag” was zij daar plots, om het donkere wolkendek in Terryns hoofd roze te laten kleuren. En de rust die de man daarin vond, zorgt via subtiele donkerte ook voor een definitieve vorm van hoop in EXIT.
De tijd staat stil in de “Vrolikstraat” en zo staat Mathieu Terryn plots voor een nieuw begin. En dat zou zomaar eens een verborgen pareltje in de discografie van Bazart kunnen worden, net door de diepte in de lyrics en de subtiliteiten die Symons en Nuytten op het toetsen en snaarwerk aan het geheel toevoegen. Je zou het bijna jammer vinden dat het nummer ondergesneeuwd zal raken door afsluiter “Begin Opnieuw”, maar het is meteen ook daar dat de boodschap van EXIT het meest wordt onderstreept. Zelfs als er geen uitgang in zicht lijkt, is er altijd een uitweg. En dan krijg je alle kansen om een nieuw persoon te worden. Er is altijd hoop.
En in dat opzicht is EXIT misschien zelfs meer een soloplaat van Mathieu Terryn geworden dan een verhaal dat Bazart als band moest vertellen. Maar goed, het feit dat zowel hij als Symons gevraagd werden voor het peterschap van het kindje van Nuytten, bewijst daarnaast ook gewoon dat dit een vriendengroep is die lief en leed met elkaar deelt. We staan ervoor en we moeten erdoor, maar nooit alleen. En dat verhaal levert voor Bazart een prima vierde langspeler op, waarin het een symbiose vormt tussen verlies en hoop, donker en licht. Ondanks de zwaarte die soms in de teksten ligt, voelt EXIT altijd verteerbaar aan. Soms wordt er ietsje te veel op hetzelfde nageltje getikt, maar wie zijn wij om daar commentaar op te geven – niet in het minst door het traject dat de frontman aflegde in het achterhoofd. Alleen maar respect. En het maakt ons des te benieuwder naar hoe de band deze toch eerder kleinere sound naar de grote massa’s zal vertalen.
Bazart stelt EXIT op 9 en 10 mei voor in de Lotto Arena. Komende zomer staat de band op Rijvers Festival (14 augustus) en Pukkelpop (23 augustus).
Ontdek “Begin Opnieuw”, ons favoriete nummer van EXIT, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
Wat een namiddag vorige vrijdag in Gent. Wie Bazart ooit live heeft gehoord zou er altijd willen bij zijn: diepgaande teksten op een aangename sound gebracht door een sympathieke band. Deze vijftigplusser kan het zeker smaken. Mathieu is bovendien een uiterst warmhartige kerel die echt connecteert met het publiek. Na die zware periode verdient hij alle geluk met mooie Bregje. Ik wens hen ook veel succes toe deze zomer. We zullen er alvast bij zijn.