Touché Amoré @ Trix: Een stemband gaat nooit stuk

Touché Amoré weet na meer dan vijftien jaar nog steeds hart en ziel te raken. De grensverleggende posthardcoreband uit het zonnige Californië doet dat aan de hand van diepe, persoonlijke nummers en onvervalste emoties. Op het zesde album Spiral in a Straight Line trok Touché Amoré deze lijn door, maar tegelijk kon het ook verrassen met onverwachte gastpassages van Julien Baker en Dinosaur Jr.-zanger Lou Barlow. Een houdbaarheidsdatum plakken op Touché Amoré is dan ook volstrekt onlogisch, zeker omdat het vijftal door de jaren heen beter en beter lijkt te worden, zowel in de studio als op het podium. Een intense Europese wintertour bracht de mannen eerder deze maand al op een paar geliefkoosde plaatsen, en dan kan België niet achterblijven. Ondanks uitgebluste stembanden ging Touché Amoré in Trix voor honderd procent intensiteit.

Between Bodies speelt doorgaans in kleine kroegen waar het zweet van het plafond druipt en het publiek soms op het podium durft te vallen. Als voorprogramma van Touché Amoré mocht het viertal uit Keulen (en Toronto Paderborn) voor het eerst proeven van zalen van een groter kaliber. De vrijheid die ze hadden op het podium bevleugelde hen zeker in het begin en zorgde voor een leuke energie waar best wel wat mogelijkheden voor de toekomst te ontwaren waren. Dat ze met z’n drieën vooraan afwisselend de zangstukken voor hun rekening namen, was een leuke troefkaart, al pakte het uiteindelijk niet altijd even goed uit. Soms was de zang uit de toon en liet de verstaanbaarheid wat te wensen over, waardoor de tekst moeilijker te ontcijferen was, wat bij emopunkgroepen nu net een van de belangrijkere punten is. Qua snelheid had hun halfuurtje gerust ook wat meer nummers als “Gallows” mogen bevatten, maar dat zal voor een groot deel binnenkort wel goedgemaakt worden met een nieuw album. Between Bodies keert na zijn laatste show van de tour alvast huiswaarts met een mooie koffer vol herinneringen.

Een kleine twintig minuten later was het podium geruimd en klaar om de volgende band te ontvangen. De Amerikaanse groep Trauma Ray vertoeft voor het eerst in Europa en ons buikgevoel zegt dat het absoluut niet de laatste keer geweest zal zijn. Na een eerst nog aarzelende instrumentale intro ontpopte de set zich snel tot een aaneenschakeling van ijzersterke songs. Lang uitgesponnen nummers met repetitieve stukken zorgden voor solide geluidsmuren die alsmaar hoger werden gemetseld. “Chameleon” en “Spectre” waren slome meppers die recht onder de huid gingen, terwijl “Hailey” het doorwinterde posthardcorepubliek kon bekoren door de zeer aanwezige basgitaar. Trauma Ray was wat ons betreft een onverwachte openbaring en won ongetwijfeld Belgische zieltjes.

De backdrop hing, de versterkers werden op hun positie gebracht en de micro’s werden vakkundig gepikt. Alles was perfect op tijd in gereedheid gebracht om een uur ongestoord en vliegensvlug door Antwerpen te razen. “Nobody’s” zorgde vrijwel meteen voor een shift in energie. De vijf toonden zich scherp en hadden de nummers meer dan goed in de vingers om “Art Official” en “Nine” er in een ruk door te jassen. Wat snel opviel was echter dat Jeremy Bolms stem nogal aangetast was en dat gaf hij in de eerste minuten van het optreden ook onverbloemd toe. Een gebrek aan goede nachtrust en pauzes luidde de verklaring, maar het feit dat er zoveel mensen kwamen opdagen was reden genoeg voor Bolm om door te zetten en het publiek te geven waarvoor het kwam.

De nadruk op het nieuwe werk was iets minder aanwezig en zo hoorden we in het begin toch vooral veel klassiekers van het Touché Amoré-oeuvre de revue passeren. Het resultaat was behoorlijk wat energie vooraan in de zaal en een publiek dat ondanks een koude weekstart goesting had om uit de bol te gaan. Bij “Reminders” gingen de vuisten de lucht in, net zoals de eerste crowdsurfer. Tijdens “Honest Sleep” ging Bolm eigenmachtig het publiek in om de boel nog wat meer op te jutten. Waar zijn vocalen op de pijngrens balanceerden, ging hij energiek en onverstoord door. Gelukkig had de band ook enkele meebrullers in paraatheid om Bolm waar ze ook konden te ontlasten. “Come Heroine” was daar een goed exempel van, maar ook het spontaan gespeelde “Just Exit” zorgde voor een laaiend voorste vak van de zaal.

De perfectie streeft Touché Amoré nooit na. Het draait immers om rauwe en echte emoties en daarvan liep het concert regelmatig over. De hommage aan David Lynch, “Palm Dreams”, was een persoonlijke favoriet, maar evenzeer zorgden “~” en “Force of Habit” voor kippenvelmomenten. Je voelde bovendien de dankbaarheid van de band dat ze na zoveel jaren nog steeds kan rekenen op een talrijke gemeenschap van gelijkgezinden. Hun dankbaarheid goten de mannen in een kleurrijk bloemenboeket genaamd “Flowers and You”. Veel woorden hoefde Bolm en co er niet aan vuil te maken, want iedereen omarmde het moment en liet zich meeslepen door het pakkende nummer vol harde gitaren en snijdende woorden. Het vat vol energie was bij de band tot de bodem geleegd, maar voor een zeer korte bisronde liet hij zich alsnog verleiden. “Amends” klokte net boven de minuut af en was het uitbundige eindpunt van een pijlsnel optreden.

Touché Amoré kende maar een versnelling en raasde als vanouds door zijn set. Tweeëntwintig nummers in net geen zestig minuten zijn bijzondere straffe cijfers die niet elke band kan voorleggen. Voor ons had de groep gerust ook nog wat meer mogen graven en stilstaan bij haar meest recente worp, maar ook zo was er voldoende variatie en synergie om de boel constant draaiende te houden. Je kreeg met momenten zelfs het gevoel dat de band nog snediger en strakker speelde om Bolm een hart onder de riem te steken. We wensen de mannen alvast een welverdiende en bijzonder goede nachtrust en een fikse dosis Strepsils toe om de rest van de Europese tour in schoonheid te kunnen afsluiten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Setlist:

Nobody’s
Art Official
Nine
Praise/Love
Reminders
And Now It’s Happening in Mine
Uppers/Downers
Come Heroine
Honest Sleep
Hal Ashby
Face Ghost
New Halloween
Disasters
Harbor
Palm Dreams
Just Exist
~
Pathfinder
Rapture
Force of Habit
Flowers and You