Dat geen mens hun teksten begrijpt, heeft er voor het Wit-Russische Molchat Doma nooit toe gedaan. De groep die postpunk en new wave tot imposante en duistere oorwormen kneedt, brak in 2020 door dankzij de hit “Sudno”, een fenomeen op Tiktok. Vorig album, Monument, kon op niét zoveel aandacht rekenen en ondanks de kwaliteit van de nummers is de groep op de een af andere manier altijd wat onderbelicht gebleven. Daar zou nu zomaar eens verandering in kunnen komen. Het drietal heeft een nieuw album klaar: Belaya Polosa. De cover ervan wordt zoals steeds gesierd door een brutalistisch gebouw, maar de muziek heeft wél een gedaanteverwisseling gekregen.
Niet dat de somberheid erin verdwenen is, verre van. De zanglijnen van frontman Jegor Sjkoetko zijn nog steeds weemoedig en bij momenten deprimerend doch hoopvol. En ook het minimalistische karakter blijft behouden, maar dan met een frisser, puurder en weidser geluid: alsof er een nieuwe wind is binnengewaaid in de studio. Het verbaast dan ook niet dat Belaya Polosa is ontstaan vanuit een totaal andere context: het trio verhuisde van Minsk naar Los Angeles, waar het album werd geschreven. De tien nummers weerspiegelen die verandering als het ware, met het contrast tussen heden en verleden als centraal uitgangspunt. Het resultaat is zowat hun beste werk tot nog toe.
“Ty Zhe Ne Znaesh Kto Ya” is een binnenkomer van je welste. Opgejaagde synths en drumcomputers zorgen voor een stomend en industrieel klinkend geheel zoals we het van Molchat Doma gewoon zijn. Het daaropvolgende “Kolesom” begint mysterieus, maar vliegt daarna snel uit de startblokken met een haast bezwerende melodie vol bliepjes en een moddervet basgeluid. De gitaar op de achtergrond doet ons niet zelden denken aan The Cure: de eighties zijn bij dit trio nooit veraf. Het is pas op “Son” dat de transformatie van de groep echt tot ons doordringt. De intro heeft iets griezeligs. Donder en bliksem doemen op, de hopeloosheid straalt ervan af. Tot een gitaar invalt. Een loepzuivere productie galmt door de boxen, klaar voor een rit van zes minuten doorheen een weids landschap, volgestouwd met gitaarwalmen. Wat is “Son” een heerlijke plek om te vertoeven, hoe duister dat landschap ook mag zijn.
Na deze koortsdroom is het tijd voor de zware middelen: “Belaya Polosa” start gitzwart om daarna uit te monden in een kabbelend geheel. Vooral het einde maakt indruk: bassen en synths spelen een spel tussen luid en stil, trekken en loslaten. Het brengt een magnifieke dynamiek teweeg die met “Beznadezhnyy Waltz” plots stilvalt: een nummer als een spookhuis vol geruis en tristesse. Een oude piano komt tot leven, schimmen klinken op de achtergrond. Dat de mannen van Molchat Doma niet de gezelligste thuis zijn, wordt nu wel érg duidelijk. Maar wel straf wat ze hier neerzetten. Deze ‘waltz’ zou het niet slecht doen als soundtrack van een horrorfilm.
“Chernye Tsvety” is dan weer minder interessant: iets te braaf en weinig weerbarstig, waardoor het eerder dienst doet als achtergrondmuziek. Geef ons dan maar “III”: de gitaren die tot nu toe veelal aanwezig waren, maken ruimte voor een new wave-geluid vol vintage synthesizers, net zoals op “Ya Tak Ustal” trouwens. Ook hier merk je het verschil met vorige albums. Waar de elektronica toen ingetogen en duf klonk, alsof er een laagje stof op lag, wordt alles nu opengetrokken waardoor ook meer detail hoorbaar is: een feest voor het oor. “Zimnyaya” sluit het werk degelijk af, maar mist toch de spanning om te blijven hangen. Een einde dat om dat beetje meer vroeg.
Desalniettemin is dit een prachtplaat geworden: het gros van de nummers doet je op het puntje van je stoel zitten. Dat brengt ook extra cachet met zich mee, wat nodig was voor een band die tot nog toe beroep deed op steeds dezelfde formule. Dat ze dat doen zonder DNA-verlies – donkere gitaarpartijen en ijskoude elektronica doen nog steeds de haren rechtstaan- is bewonderenswaardig. Benieuwd of ze hiermee de weg plaveien richting een nog groter publiek. Het is hen alvast van harte gegund.
Wie Molchat Doma live aan het werk wil zien, kan dat op 26 oktober in Trix.
Ontdek “Son”, ons favoriete nummer van Belaya Polosa, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
