De dag van vandaag kunnen we allemaal zo hard als we willen staan roepen dat punk niet dood is, waarop we van oudere generaties veelal het deksel op de neus krijgen. We kennen onze instrumenten en onze muziek namelijk heel goed, maar het zou de punkattitude zijn waaraan het mankeert. Althans, dat zijn de verwijten. Maar niet als het aan de mannen van PREKOWSKI ligt. Zij presenteren deze week hun debuut-ep, HOUSE OF WORK, waarin ze thema’s aanhalen als de liefde, het leven, nostalgie, en pakweg het hekelen van conservatoriumjazz. De band heeft een roerige periode achter de rug, kan je wel stellen. In augustus van het vorige jaar begon ze aan de opnames van HOUSE OF WORK, waarvan ze hier en daar al een singletje de wereld in stuurden, terwijl ze de overgebleven tijd spendeerden aan enkele optredens.
HOUSE OF WORK is een kanon van een ep met een bijzondere eigenheid. Als je op zoek gaat naar de rode draad van het werk, stuit je alvast op het volgende: HOUSE OF WORK zet een hele resem personages neer die stuk voor stuk vastzitten tussen wat een systeem van hen verwacht, en wat ze zelf willen, wat ze zelf voelen, of wat ze zelf willen voelen. De band pakt het hier en daar wat anders aan dan we gewoon zijn; ze implementeren een freejazz-saxofoon in hun postpunk en treden op met een omgevormde drumkit bedoeld voor een spel dat rechtop staat, letterlijk en figuurlijk. Daarin vinden we bijvoorbeeld die punkattitude terug, waar we het eerder over hadden.
De ep opent met “CONSERVATORY JAZZ, I HATE.”, waarmee een sound wordt opgetrommeld die ze consequent doorheen de ep aanhouden. We horen donkerte van Nick Cave en The Birthday Party, maar ook de melancholie van Joy Division en een klets saxofoon die aan Morphine doet denken. Het scala aan buitenissigheden wordt bovendien in de videoclip nog eens aangevuld door een spoken word-introductie van niemand minder dan Herman Brusselmans. Daarnaast wordt de titeltrack “HOUSE OF WORK.” gedragen door een technisch uitmuntend ensemble van bas en drums, aangevuld door een venijnige aanklacht tegen de realiteit van het dagelijkse arbeidsethos. Ook hier weer is de videoclip een fijne meerwaarde.
Een volgend personage zet PREKOWSKI neer in “DANCE LIKE ELVIS.”, dat denkt te ontsnappen aan de sociale normen door middel van roem, maar toch lijkt te hervallen in een rollenpatroon. Het nummer opent met een hectische – eigenlijk alomvattende – noodkreet (of een bevel, daar zijn we nog niet helemaal uit), die wordt opgevolgd door een baslijn die het getrainde oor bijna even doet denken aan The Beatles’ “Come Together”, maar uiteraard wel met een gepaste hoeveelheid ruis. De band herneemt daarnaast een aantal keer de openingsstrofe van “Blue Suede Shoes”, wat de boodschap nog wat verder aanvult.
Als we even verder luisteren, worden we geconfronteerd met een eerder plotse ommeslag. “LOOKING FOR EVE.” vangt aan met een gitaarlickje dat zwelgt in een bad van reverb, en een gelaagd geheel vormt met de aansluitende baslijn. Met zijn holle, warme en diepe klanken herinnert het enorm aan Disintegration van The Cure. Verder spat het logischerwijs wel weer wat uitbundiger uiteen. Het nummer poogt grip te krijgen op de liefde van zijn leven, en wordt opgevuld door sporadisch vervormde, bijna vals-klinkende glissando’s die sterk herinneren aan Led Zeppelin’s “Dazed and Confused”. PREKOWSKI kent haar klassiekers onmiskenbaar uitstekend.
We belanden bij “BAD TRIP.”, een nummer dat bijna naadloos zou kunnen opgaan in Yes van Morphine. “BAD TRIP.” vangt aan met een strakke baslijn, en geniet al vlug gezelschap van drums die de boel op stelten zetten, een gitaar die sneert en een saxofoon die elke zenuw in het lichaam doet dansen. Het nummer doet je uit je schulp kruipen, en wordt vervolledigd door een laagje paranoia. Afsluiten doet PREKOWSKI met “I SEE FUTURE IN YOU.”, waarin het hoofdpersonage wederom grip verliest op iets dat zich niet laat vastpakken. Dezelfde muzikale eigenschappen van de rest van de ep worden hier voortgezet.
De invloeden van The Birthday Party, Joy Division, Bauhaus en Morphine waren tijdens het opnameproces nooit ver weg, en dat hoor je: de band nam alles samen op in één ruimte, met de ruis van gitaarversterkers en achtergrondgeluiden gewoon in de eindmix. Met een knipoog naar Martin Hannett zette de band een microfoon in een wasmachine in een aparte kamer (de “wasmachine-mic”) die nu subtiel doorklinkt als reverb room in “LOOKING FOR EVE.” en “I SEE FUTURE IN YOU.”.
HOUSE OF WORK is dus al bij al geen ep die je gemoedsrust biedt, en dat is precies het punt. Stuk voor stuk worstelen de personages op deze plaat met een wereld die hen voorschrijft wat ze moeten zijn, terwijl ze zelf iets anders voelen, willen of vrezen. Met deze ep bewijst PREKOWSKI dat punkattitude niet draait om drie akkoorden en veel volume, maar om het lef om je eigen, rommelige geluid vol vertrouwen de wereld in te sturen.
Wil je de band snel live aan het werk zien? Dan kan je op 9 juli terecht in Cabron (Antwerpen), of op 25 juli in de Music Mania op de Gentse Feesten.
Facebook / Instagram / Website
Ontdek “LOOKING FOR EVE.”, ons favoriete nummer van HOUSE OF WORK, in onze Plaatje van de Plaat-playlist op Spotify.
