Gent Jazz 2024 (Festivaldag 2): Kippenvel à volonté

© Nomi Ruiz courtesy of Rebis Music c. 2024

Het was twaalf jaar geleden dat ANOHNI samen met haar begeleidingsband The Johnsons nog een concert gaf in ons Belgenlandje, toen ook op Gent Jazz. Daar zat wel nog een solopassage van de zangeres in de Ancienne Belgique tussen, maar dat we ons mochten opmaken voor iets wat maar zelden gebeurt, was dus wel duidelijk. Met het vorig jaar verschenen album My Back Was A Bridge For You To Cross onder de arm kwam ANOHNI langs voor een voor Gent Jazz unieke concertavond, waarbij ANOHNI and the Johnsons de enige artiest was die op de Main Stage stond.

Om zeven uur konden we wel eerst nog terecht op de Garden Stage bij Alderson, alter ego van Nel Ponsaers die je misschien ook wel kent van The Golden Glows, Stef Kamil Carlens en Indio Louro. Alderson bracht vorig jaar haar debuutalbum Erinyes uit en puurde vanzelfsprekend ook daaruit voor haar optreden op Gent Jazz. Met haar met momenten diepe en tegelijk ook feeërieke stem deed ze denken aan PJ Harvey en de donkere instrumentatie die altijd op een bepaalde manier wist te dreigen, droeg daar nog wat meer aan bij. Alderson verdiende eigenlijk iets groters en donkerders dan de Garden Stage, maar zette desalniettemin wel een sterke set neer.

Of het te maken had met de wat langere wachtrij aan de ingang van het festival weten we niet, maar we moesten wat langer dan voorzien op ANOHNI wachten. Enkele keren begon het publiek al met klappen, maar pas om tien na acht kwam er schot in de zaak. Het concert werd op gang getrapt door Johanna Constantine. Daarna waren ANOHNI and the Johnsons daar eindelijk en imponeerden ze vrijwel meteen met “Why Am I Alive Now?”. Veel beweging zat er bij de zangeres nog niet in, maar het feit dat ze er stond en er zo’n bovennatuurlijk geluid uit haar mond kwam, was al genoeg om een eerste keer kippenvel te krijgen.

© Nomi Ruiz courtesy of Rebis Music c. 2024

Ironisch genoeg steeg de intensiteit en de temperatuur toen de opzwepende drums werden ingezet bij het begin van “4 Degrees”, waarbij ANOHNI ook net wat meer panache en kracht in haar stem legde, al is haar fluwelen stem net zo goed wanneer ze het wat zachteraan doet. Dat was het geval bij een aangrijpend en ingetogen “Manta Ray”, waarbij beelden van een naakte vrouw op het scherm achter het podium werden geprojecteerd.

Er viel veel te zeggen voor de visuals, die altijd aansloten bij het mistroostige gehalte dat over de muziek van ANOHNI hangt. Tussen bepaalde nummers door werden fragmenten getoond waarin transrechtenactiviste Marsha P. Johnson aan het woord kwam, wat van het geheel een mooi uitgewerkte totaalbelevenis maakte met als rode draad de onderdrukking van vrouwen, homoseksuelen en transgenders. Je had er hopeloos van kunnen worden, maar het was net het mooi opengebloeide “Hopelesness” dat met zijn intensere einde een net heel hoopvol gevoel overbracht.

Dat het moet veranderen, opperde ANOHNI nog met het voortdurend voortkabbelende “It Must Change”, dat gevolgd werd door een van de meerdere lange toespraken richting het publiek. De zangeres sprak zich uit tegen de kerk en de manier waarop die met vrouwen omspringt en begon simultaan haar jeugd en opvoeding te bekritiseren doordat die op leugens en onzekerheden gebaseerd was. Het haalde de vaart er helaas te veel uit om volledig bij de les te blijven en deed ons vooral naar meer muziek verlangen. Die kregen we daarna gelukkig ook met het bloedmooie “You Are My Sister”, zonder meer een van haar beste nummers.

© Nomi Ruiz courtesy of Rebis Music c. 2024

De geest van Nina Simone werd ook nog opgeroepen met ANOHNI’s versie van de spiritual “Sometimes I Feel Like A Motherless Child”, die a capella werd ingezet à la Simones versie van “Feeling Good” en waarvan ook de manier van zingen en het timbre sterk met elkaar overeen kwamen. Na een mooi “Man Is The Baby” leek het einde van de set in zicht, maar niets was minder waar. Eerst kregen we nog een performance van Johanna Constantine, die met een gewei op haar hoofd speelde met het effect van schaduwen. We moeten eerlijk bekennen dat we simpelweg niet goed begrepen wat het nut er precies van was.

Na de performance nam ANOHNI plaats achter haar piano, in een hoekje van het podium en met haar rug naar het publiek. Ze vertelde over de vriendinnen, haar ‘transfamilie’, die ze door de jaren heen is verloren aan de dood en de ellende die ze moesten doormaken. Deze keer greep ANOHNI naar de strot met haar lange verhaal, dat gevolgd werd door “Hope There’s Someone”. Ze legde het nummer eerst nog eens stil om weer te vertellen, maar daarna volgde een fenomenale versie van haar grootste nummer. We hadden al bijna de hele avond kippenvel, maar dat ging toen volledig door merg en been; wat een nummer en wat een artieste.

We wisten op voorhand dat het concert van ANOHNI and the Johnsons een unieke ervaring zou worden en die verwachting werd ruimschoots ingelost. De stem van de zangeres is natuurlijk het meest speciale, maar ook de fraaie visuals, de videos van ANOHNI’s helden in de tussenstukken en de verhalen over de personen die veel voor haar betekend hebben, grepen aan. We kunnen enkel stellen dat we hopen niet nog eens twaalf jaar te moeten wachten vooraleer ANOHNI and the Johnsons nog eens naar Gent Jazz terugkeert.