Gent Jazz 2026 (Festivaldag 2): Scoren met intieme folk

Dag 2 van Gent Jazz stond nu niet bepaald in het teken van de experimentele jazz. Met Angus and Julia Stone , José Gonzalez en Marble Sounds had de organisatie pleitbezorgers van de betere folk gestrikt. Enkel Dressed Like Boys moest tussenin voor een meer stilistische noot zorgen, maar is evengoed een kleinhandelaar in grote emoties. Het werd een lentedag als een warm dekentje, een pil voor gebroken en slecht gelijmde harten.

Marble Sounds @ Main Stage

Toen Marble Sounds “If You Would Prove Me Wrong Now” als opener inzette, was de grote tent van Gent Jazz erg karig gevuld. Pieter Van Dessel en de zijnen hebben echter al te veel kilometers op de teller om louter daardoor te versagen. Van meet af aan liet de groep een gebald rockgeluid horen waar geen spat op af te dingen viel. Toch hadden ze halverwege de set de klassieker “Leave a Light On” nodig om ook iedereen mee te nemen in hun universum. Niet dat het hun beste nummer was, maar het bracht wel het moment dat de stop van de fles ging en meer en meer mensen zich overgaven aan de sterke band op het podium. Pieter Van Dessel durfde zich zowaar aan publieksparticipatie wagen, maar het was vooral een schurend “Axolotl” dat de kroon op het werk zette.

Dressed Like Boys @ Main Stage

Dressed Like Boys speelde vanavond een thuismatch in het Gentse en was duidelijk ook zinnens om die winnend af te sluiten. Met halfopen glitterhemd en een gekleurde zonnebril voerde Jelle Denturck een triomftocht op in meerdere bedrijven die steeds dichter bij een climax kwamen. “Nando” opende krachtig, maar gaf ons nog de kans om op onze benen te blijven staan. Het duo “Our Part Of Town”/”Agony Street”, waarbij die eerste een ode aan Ingelmunster werd, bracht daarna de volksmenner in Denturck naar boven, maar het was een magistraal “Jaoud” dat ons de adem afsneed. De set was dan nog maar halfweg. Had iemand om nog meer hoogtepunten gevraagd? “Pinnacles” ontaarde in een heerlijk uitgesponnen instrumentaal stuk en “Stonewall Riots Forever” zette de kroon op een set die op dit moment haar gelijke niet heeft in België.

José Gonzalez @ Main Stage

José Gonzalez was niet gekomen om een uppercut uit te delen. Op zijn stoeltje en met een afgeleefde gitaar mikte hij op lichtzinnige wijze naar het hart. Eerlijk gezegd maakte de man het zichzelf niet altijd even makkelijk. Bindteksten vielen in het water en het tempo durfde er al eens uitgaan omdat de beste man zijn gitaar moest stemmen. Uiteindelijk bleek de mix van kwalitatief materiaal en een welwillend publiek voldoende te zijn. “Crosses” barstte van het onbeantwoord verlangen, bij “Stay Alive” vielen geliefden elkaar in de armen, terwijl “Heartbeats” dan weer groots was in zijn breekbaarheid. Het was trouwens belange niet de enige cover die José Gonzalez ten berde bracht. Het zou reden tot kritiek kunnen zijn, maar wie erbij was, weet dat Gonzalez een gladde aal is. Wanneer je denkt dat je hem te pakken hebt, ontglipt hij je weer.

Angus & Julia Stone @ Main Stage

We zagen Angus & Julia Stone al in meerdere gedaanten aan het werk, maar steeds voelden ze daarbij aan als de omhelzing van een fleecedeken. Gisteren presenteerde het broeder-zusterpaar zich echter als het balorkest op een cruiseschip. De champagne stond achteraan het podium gekoeld en Angus Stone had zijn surferimago achterwege gelaten voor een afgelijnd pak. Toen de band als derde nummer een breekbaar “Yellow Brick Road” inzette, stapte ook het publiek zonder omkijken aan boord. Opvallend was hoe het tweetal elk nummer aan elkaar opdroeg. Meermaals leidde Julia Stone een nummer dat Angus zong in als een persoonlijke favoriet.

Naast familieliefde was er ook veel liefde voor het oudere werk. De groep verlaagde zich daarbij niet tot de functie van een jukebox, maar gaf elke klassieker een originele wending mee. “Private Lawns” werd voorzien van een banjosolo, terwijl Julia Stone de trompet vrij liet galopperen. Een nummer als “Just A Boy” heeft weinig meer nodig ten opzichte van haar studioversie, maar voelde nog meer uitgekleed dan anders. Het was Julia die zich als gids door het oeuvre van de band opwierp, terwijl Angus met zonnebril (Billy Butcher uit The Boys, iemand?) afstandelijker uit de hoek kwam. Afstandelijk cool, welteverstaan. Heerlijk hoe de man “Stay With Me” van Sam Smith coverde met de handen in de zakken van zijn kostuumjasje.

In het tweede deel van een zeer geroutineerde set kopte de band nog alle open kansen binnen. Bij “Big Jet Plane” gingen de telefoons collectief de lucht in, “For You” was een even hartverscheurend als zoet liefdesnummer en “Chateau” plaatste een orgelpunt op een optreden dat dan wel volwassen te noemen was, maar geen moment ontbeerd bleef van oprechte emoties. Halverwege de set vroeg Julia Stone wat de score was in de match van Australië op het wereldkampioenschap voetbal. Het zou de enige partij worden die deze avond niet winnend werd afgesloten.

Fan van de foto’s? Op onze Instagram staan er nog veel meer!

Onze recensie van de eerste dag lees je hier.