Rock en Seine 2026 (Festivaldag 4): Alles kapot!

Ooit knalde een duo uit Parijs “Harder, Better, Faster, Stronger” door de boxen. Daft Punk is niet meer, maar dat het gisteren in het National Domein van Sainte Cloud er stevig aan toeging, kunnen we nu al vertellen. Niet alle tickets waren de deur uit voor deze dag, maar het beloofde een harde gitaardag te worden met als headliners Turnstile en Deftones.

Mannequin Pussy @ Grande Scene

De ondergaande zon van gisteren had bij het aanbreken van dag vier plaatsgemaakt voor een fikse bui. Mannequin Pussy trok zich er niets van aan en knalde met de versterkers op elf uit de startblokken. Labelbaas en Bad Religion-opperhoofd Brett Gurewitz tekent zijn bands pas nadat hij live is omvergeblazen, en je hoort meteen waarom. De songs van I Got Heaven klinken op plaat al stevig, maar op de Grande Scène bleken ze ook gemaakt voor een groot podium. De eerste moshpits van de dag waren een feit en gaandeweg groeide het enthousiasme in het publiek zienderogen. Zelfs een rauwe punkgranaat als “OK? OK! OK? OK!” ging er vlot in. Daarbovenop kregen we een primeur: de band verklapte een nieuwe plaat te hebben opgenomen en leverde het bewijs meteen mee in de vorm van een nieuwe song. Geen stijlbreuk te bespeuren: snel, snedig en met een gezonde dosis melodie. Voor de laatste song achtte zangeres Marisa Dabice de tijd rijp om politiek de puntjes op de i te zetten. Thuisland Amerika kreeg een stevige veeg uit de pan en de Fransen mochten samen met haar hun frustraties nog één keer de vrije loop laten. Dag vier was vertrokken als een raket.

Lambrini Girls @ Grande Scene

Wie dacht even tot rust te komen bij Lambrini Girls, wist vanaf de eerste seconde dat hij eraan was voor de moeite. Zangeres Phoebe Lunny ging tekeer als een bezetene. Bij “God’s Country” achtte ze de tijd rijp om er een politieke lading aan te geven: er verscheen een backdrop met ‘Fuck Marine Le Pen’ erop. Kort samengevat, een dikke middelvinger naar extreemrechts. De boodschap werkte als een rode lap op een stier. Bij “You’re Not From Around Here” ontstond er een heuse wall of death, en in de songs daarna draaiden de voorste rijen geregeld rondjes in de pit. Iggy Pop noemde hen al zijn nieuwe favoriete band – na gisteren begrijpen we hem helemaal. Lambrini Girls brengt de P van punk weer helemaal terug.

AFI @ Scene Boursobank

Zestien jaar. Zo lang was het geleden dat AFI nog eens een Belgisch podium betrad: op 24 april 2010 stond het op Groezrock in Meerhout, toen nog met de Crash Love-tour. Sindsdien liet de band Europa grotendeels links liggen. Het was dan ook een verrassing van jewelste toen AFI opdook op de affiche van Rock en Seine. Dat lange wachten werd meteen beloond, want de show ging van start met “Girl’s Not Grey”, toch nog steeds een van de grootste hits uit de catalogus. Wat volgde was een rit door de discografie, aangevuld met werk van het jongste Silver Bleeds the Black Sun…. “Holy Visions” bleef tussen die oude hits verrassend goed overeind. Davey Havok is nog altijd de theatrale frontman van weleer, maar die kunstjes gingen soms ten koste van zijn stem: niet elke song klonk even toonvast, jammer genoeg. “I Hope You Suffer” mixte de duistere kant met een stevige, volle sound. “The Days of the Phoenix” miste dan weer de slagkracht in het refrein om ons echt mee terug te nemen naar de oude dagen. Er ging een golf van ongeloof door het publiek toen, met nog dik tien minuten op de klok, “Miss Murder” werd ingezet als afsluiter. De hit liet de harten nog één keer sneller slaan en de kelen nog één keer opengaan. Geen perfect weerzien na een veel te lange afwezigheid. We stellen voor dit nog eens over te doen, maar laat ons alsjeblieft geen zestien jaar meer wachten.

High Vis @ Scene AXS

©CPU – Karen Van Lierde (archief)

High Vis mag je gerust in het rijtje hardst werkende bands plaatsen. Wie hen nog nooit heeft gezien, moet onder een steen hebben geleefd: alleen al in België speelden ze dit jaar een handvol shows. Dat hard werken loont, bleek aan het AXS-podium, waar het zoeken was naar een plaatsje. Zanger Graham Sayle gooit er bovenop dat werkethos nog een overdosis overgave tegenaan, en misschien is dat wel precies waarom High Vis overal een graag geziene gast is. Die overgave droop van zowat elke song af. “Talk For Hours” deed ons de vuist in de lucht slaan, en we waren zeker niet de enigen. Sayle zweepte de hele show lang het publiek op, en dat ging er gretig in mee. Moshpits, crowdsurfers over de hoofden, pinten die door de lucht vlogen; u vroeg, High Vis draaide. Toch was er ook ruimte voor serieuze praat. Zo werd een song ingeleid door Sayle, die vertelde dat hij sinds enige tijd nuchter is na een suïcidepoging. Elk woord dat hij zegt, is gemeend, en dat werd met “Trauma Bonds” nog eens dik in de verf gezet. Kippenvel in het kwadraat.

Amyl and The Sniffers @ Grande Scene

Je kan veel zeggen van Amyl and The Sniffers, maar wat een uitstraling heeft die Amy Taylor toch? Ook voor hen geldt het credo: heel veel gespeeld de laatste jaren, heel veel zieltjes gewonnen, en uitgegroeid tot een liveact die staat als een huis. Ze laat er geen gras over groeien en vuurt meteen “Control” af. Gitarist Declan Mehrtens bepaalt het tempo en is echt wel de stille leider van de band. Dat komt Taylor goed uit, want zo kan zij de verkoopster van de songs zijn. Alle sympathie voor haar, maar wanneer ze vuur begint te spuwen zetten we toch graag een stapje terug. Pure, onversneden girlpower. En dat ging er bij de Fransen in als zoete koek. Ze leidde de set naar een kookpunt met “Jerkin'” en “U Should Not Be Doing That”. Benieuwd naar de volgende plaat en de volgende stappen van Amyl and The Sniffers, want aan de Grande Scène was het er weer boenk op.

Turnstile @ Scene Boursobank

Hoe ontgroei je de hardcorescene? Met GLOW ON brak Turnstile door bij het grote publiek. De podia werden groter en de band leek die stap moeiteloos te verteren, maar links en rechts bleef dezelfde vraag hangen: what’s next? Sinds gisteravond weten we dat de volgende stap gezet is. Geen “NEVER ENOUGH” als opener, maar meteen “BIRDS” en “REAL THING”. We stonden op veilige afstand van het podium, dachten we – tot we vanaf de eerste seconden middenin een moshpit bleken te staan. Zelden hebben we een band de club zo overtuigend naar een festivalweide zien verhuizen.

Even een kanttekening: Rock en Seine is geen Pukkelpop of Rock Werchter. Op het vlak van festivals zijn we in de Lage Landen wereldklasse, en daar mag je de veiligheid gerust bij rekenen. Je zag de bezorgdheid in de ogen van zanger Brendan Yates. De band liet ook net iets langere pauzes tussen de songs vallen om te checken of iedereen nog mee was. Zodra iedereen het tempo gewend was, kon het feest beginnen.

Klassiekers, ja, je leest het goed, als “MYSTERY” en “HOLIDAY” deden exact wat je ervan mocht verwachten: nog meer beweging in de moshpit brengen. Gelukkig weet de band uit Baltimore intussen dat je geen uur lang met het gas volledig open kan afwerken. Ze weven ambient en shoegaze door hun geluid, net genoeg om iedereen op adem te laten komen. Al mocht met “T.L.C. (TURNSTILE LOVE CONNECTION)” alle lucht nog één keer uit de longen. The Shape of Punk to Come, noemden de hardcorevernieuwers van Refused hun plaat in 1998. Wel, die vernieuwing is intussen ruimschoots aangekomen.

Deftones @ Grande Scene

‘TikTok heeft ervoor gezorgd dat Deftones weer groot is geworden.’ Dat zinnetje doet al een tijdje de ronde. Vorige week bleek op Pukkelpop echter dat de kids een song wel leuk vinden voor hun nieuwste TikTok, maar dat naar een show gaan kijken een ander verhaal is. Op Rock en Seine waren de fans wél en masse aanwezig. Deftones heeft de songs om de boel in brand te zetten, en maakte daar duchtig gebruik van. Het openingssalvo met “Be Quiet and Drive (Far Away)” en “Swerve City” trok de pit open, maar ze hebben net zo goed de zweverige nummers om het tempo te laten zakken: “Rosemary” was al vroeg in de set een parel die iedereen deed grooven.

Het geluid zat de hele show scherp in de mix, en ook de opbouw van het podium viel op. Daar was duidelijk over nagedacht. Een trap in het midden, met een verhoogje waar Chino Moreno geregeld zijn kunstjes kon opvoeren. Die grotere productie bracht nadrukkelijk aanwezige visuals mee, en elke visual gaf de song meerwaarde. Zo kroop tijdens “locked club” de slang van de hoes van private music over de schermen. Het zijn die details die een band een trapje hoger op de affiche zetten.

In Moreno hebben ze bovendien een frontman met charisma te over. Geen idee hoe lang het snoer van zijn micro was, maar hij verkende elke uithoek van het podium, zonder dat het ten koste ging van zijn stem. Toen we tijdens “Sextape” om ons heen keken, viel op hoezeer die song door de jaren heen van een anoniem setnummer naar een meezinger met honderden telefoons in de lucht is getransformeerd. TikTok-hitje denken we dan maar zeker?

Maar ook de ‘normale’ hits bezitten ze. “My Own Summer (Shove It)” en “Change (In the House of Flies)” hielden ze achter de hand voor het slotakkoord. En bijna vergaten we te vermelden dat nieuwe songs als “my mind is a mountain” en “milk of the madonna” instant klassiekers zijn die klinken alsof ze al jaren meedraaien. Tel de show, de songs en de uitstraling samen, en de conclusie is simpel: Deftones sloot dag vier terecht af.