Albums, Recensies

The Beths – Jump Rope Gazers (★★★): Voortvaren langs de veilige kust

The Beths verovert gestaag de wereld met een gezellig en zorgeloos klinkend indierockgeluid, dat de perfecte soundtrack vormt voor een fietstocht op een zomerse valavond. De Nieuw-Zeelanders leerden elkaar kennen op de universiteit van Auckland, waaruit via enkele omweggetjes The Beths ontsproot. In 2016 releaste de band z’n eerste wapenfeit Warm Blood (ep), twee jaar later gevolgd door eerste langspeler Future Me Hates Me. Nog eens twee jaar en een flinke groeischeut later, kunnen we luisteren naar Jump Rope Gazers.

Die opvolger gaat meteen van start met een bekend in de oren klinkend duo, want “I’m Not Getting Excited” en “Dying to Believe” waren de twee eerst uitgebrachte singles van deze nieuwe langspeler. De trend van Future Me Hates Me wordt aanvankelijk doorgezet, want ook op dit nieuw werk horen we luchtige indierock waar hooks, riffjes, collectief gezang en een aanstekelijke schwung belangrijke puzzelstukjes van uitmaken. Wanneer we de titelsong van de plaat door onze oren laten waaien, is echter duidelijk dat The Beths het op Jump Rope Gazers net wat anders wil aanpakken.

Derde single “Out of Sight” leerde ons al dat The Beths willens is eens een versnelling terug te schakelen, en op nummers als “Jump Rope Gazers” en “Do You Want Me Now” gaat de voet zelfs helemaal van het gaspedaal. Hoe zacht de stem van frontvrouw Liz Stokes ook moge klinken, de iets te puberale teksten en het gebrek aan gretigheid, doen de zachtste passages op deze tweede langspeler echt wel te licht uitvallen. “Out of Sight” bewijst met z’n melancholie en zweverige dynamiek echter met verve dat ‘rustig’ en ‘saai’ voor The Beths zeker geen synoniemen zijn.

Het gelukkigst worden we echter nog steeds wanneer Jonathan Pierce de toestemming krijgt zijn gitaar te laten klinken. De intro van “Don’t Go Away” klinkt bijvoorbeeld als een post-MTV’se interpretatie van “Sk8er Boi”, maar de surfrockgitaartjes en golvende dynamiek maken die vergelijking doortrekken overbodig. Ook “Mars, the God of War” heeft weer van die fijne gitaaruitspattingen en een lekkere voortvarendheid die The Beths op de kaart zetten, al wordt ook het groeitraject van Stokes’ vocale variëteit tijdens zo’n nummers overduidelijk.

Jump Rope Gazers heeft niet de overtuigingskracht waarmee Future Me Hates Me de voordeur instampte, maar is desondanks weer een fijn plaatje geworden. The Beths groeit in verschillende opzichten, en dat is mooi om zien en om horen. Terugschakelen gaat de Nieuw-Zeelanders bij momenten goed af. Zo is ook afsluiter “Just Shy of Sure” weer een liedje waar het evenwicht tussen gitaren en vrome vocalen best snor zit. Ook de subtiele toevoeging van elektronisch geluid die her en der opduikt, getuigt van een goeie muzikale snufferd die nog niet alles van zich heeft laten horen.

Toch mocht het voor ons allemaal wat minder braafjes dan wat we hier voorgeschoteld krijgen. Waar Future Me Hates Me ons de voorspeller leek van een band die meteen z’n sound te pakken had, komt The Beths op Jump Rope Gazers toch heel wat twijfelachtiger over. Die eerste was een roes waarvan je de tien onderdelen zeer moeilijk uit elkaar kon trekken. De ‘moeilijke tweede’ is eerder een verzameling puike singles geworden, met daartussen nummertjes die de roep van de overslaanknop wellicht niet altijd zullen overleven.

Volg ons op Spotify voor meer nieuwe muziek.

10 juli 2020

About Author

Matthijs Vandenbogaerde


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Nieuwsbrief